
Alle artikelen van Kees van Kortenhof
Er zitten 17 berichten in deze selectie uit het archief
juli 2006
Reinol González, 16 jaar in Castro’s cel (1)
zaterdag 1 juli 2006 21:37
juni 2006
Reinol González, 16 jaar in Castro’s cel (2)
vrijdag 30 juni 2006 22:02
Reinol González, 16 jaar in Castro’s cel (3)
zondag 25 juni 2006 11:55
april 2006
1968: Den Uyl wil geen Castro-portret in 1 Mei stoet (1)
zondag 30 april 2006 20:38
1968: Den Uyl wil geen Castro-portret in 1 Meistoet (2)
zondag 30 april 2006 20:26
1968: Den Uyl wil geen Castro-portret in 1 Mei stoet (3)
zondag 30 april 2006 11:02
1992: Apeldoornse expositie over Cuba krijgt kritisch onthaal (4)
zondag 23 april 2006 13:22
1992: Apeldoornse Cuba-expositie krijgt kritisch onthaal (1)
zondag 23 april 2006 12:05
1992: Apeldoornse Cuba-expositie krijgt kritisch onthaal (3)
zaterdag 22 april 2006 22:36
1992: Apeldoornse Cuba-expositie krijgt kritisch onthaal (2)
zaterdag 22 april 2006 22:30
Karel van het Reve: De oude tijden keren weerom (4)
zaterdag 8 april 2006 21:33
Karel van het Reve: De oude tijden keren weerom (3)
zaterdag 8 april 2006 21:21
Karel van het Reve: De oude tijden keren weerom (2)
zaterdag 8 april 2006 20:57
Karel van het Reve: De oude tijden keren weerom (1)
zaterdag 8 april 2006 00:02
maart 2006
Ze noemden me de rode ambassadeur (3)
zaterdag 18 maart 2006 12:03
Ze noemde met de rode ambassadeur (2)
vrijdag 17 maart 2006 20:28
Ze noemden me de rode ambassadeur (1)
woensdag 15 maart 2006 20:18

In De
ontdekking van de Hemel(1992) gaan Max Delius en Onno Quist
naar Cuba zoals Mulisch zelf in 1967 Cuba bezocht. Vandaar dat zijn
Cubaanse verleden ook nu nog aan de schrijver kleeft. Mulisch in
een interview: ‘In het algemeen geldt dat je in een rechts
fascistisch land niet geweest hoeft te zijn om te kunnen zeggen hoe
het er is, terwijl je in een links kommunistisch land geweest moet
zijn om te kunnen zeggen hoe het er is.’ (De tekening is
van Joost Veerkamp )
De Zuid
Afrikaanse zangeres Miriam Makeba zei in 2005 tijdens een bezoek
aan Havana: ‘Ik had het geluk dat hij een van mijn
concerten in 1972 bijwoonde, toen ik Cuba voor de eerste maal
bezocht. Ik zong voor president Fidel Castro (…) hij is een
van mijn sterren.’
Ariel
Hidalgo, universitair docent werd in 1980 gearresteerd toen men een
manuscript van hem in beslag nam met de titel Cuba, de marxistische
Staat en de nieuwe Klasse. Hij werd veroordeeld wegen
‘vijandige propaganda’en zat korte tijd in het
Psychiatrisch Ziekenhuis van Havana opgesloten tussen zieken,
geestelijke gestoorden en zware criminelen. ‘Ik was
socialist. Ik geloofde – en ik geloof - in de oorspronkelijke
doelen van de revolutie. Waar ik niet meer geloof is in het
leiderschap van de revolutie.’(…) ‘Veel
gevangenen zaten om veel onschuldiger dingen in de cel. Er zat een
marineofficier Francisco Benites Ferrer bij mij in de cel omdat hij
deze uitspraak van José Martí op een muur gekalkt had:
‘Iedere keer als een mens wordt beperkt in zijn recht om vrij
te denken, lijkt het alsof een van mijn kinderen wordt
gedood’.
'Een
katholiek vervolgen omdat hij katholiek is, een protestant
vervolgen omdat hij protestant is, een vrijmetselaar vervolgen
omdat hij vrijmetselaar is, de rotary vervolgen omdat iemand lid
van rotary is, La Marina (een groot Cubaans ochtendblad) vervolgen
omdat het een rechtse krantis, iemand vervolgen omdat hij links is,
een ander omdat hij radicaal ter linker of ter rechterzijde is, dat
kan ik me niet voorstellen en dat zal de Revolutie nooit doen......
Wij doen wat democratisch is; alle ideeen respecteren. Als iemand
begint met de sluiting van een krant, kan geen krant zich meer
veilig voelen. Als men een mens vervolgt vanwege zijn politieke
opvattingen, kan niemand zich meer veilig voelen.'
De Franse
filosoof en schrijver Sartre bezocht Cuba in 1960 en was verrukt
van de zogeheten ‘directe democratie’ die Fidel en Che
Guevara daar praktiseerden tijdens bijeenkomsten met tienduizenden
Cubanen. Carlos Franqui, toen nog eindredacteur van het blad
Revolución probeerde Sartre uit te leggen dat ‘hier sprake
was van een voorbijgaand fenomeen dat volledig afhankelijk was van
Fidel Castro, dat geen enkele organische of structurele basis
‘bezat maar puur revolutionair theater was, dat in de
dagelijks praktijk niet functioneerde.’
'In naam
van het anti-amerikanisme hebben velen een van de langst- durende
dictaturen gesteund.Die mensen zullen zich straks moeten
verantwoorden; Ignacio Ramonet, hoofdredacteur van Le Monde
Diplomatique, Gerard Depardieu, Daniele Mitterand en Christian
Poncelet, de voorzitter van de Franse senaat. Ik heb ze nog nooit
de repressie horen veroordelen die de tegenstanders van Fidel heeft
getroffen.' De Cubaanse schrijver Jacobo Machover vorig
jaar in L'Expresse


