Soms zijn er ook die dagen in je leven waarbij je je leeg voelt. Net alsof je een omhulsel bent. Dit zijn de dagen waarop je je zwak en achterlijk voelt, dik en lelijk. Ergens in je achterhoofd weet je ook wel dat dat nergens op slaat, maar toch voel je je zo.

Het zijn ook de dagen waarop ik het meeste nadenk. Het zijn de dagen waarop bepaalde personen om mij heen mis, of juist de aandacht die juist bepaalde personen je altijd gaven, juist wanneer je het juist zo hard nodig had.

Vandaag is dat mijn toenmalig vriendje. We hebben een relatie van bijna 2 jaar achter de rug en zoals dat wel vaker gebeurd liep het niet meer zo lekker en kies je voor jezelf. Maar deze jongen wist op deze dagen wel altijd wat ik precies wat ik nodig had en hij gaf me dat dan ook.

Maar als ik dan naar de foto’s kijk van de vakantie van afgelopen jaar denk ik toch. Je bent een schat van een jongen en ik wens je het goud van de wereld maar het is maar weer goed dat ik vrijgezel ben.

Wat ik hiermee zeg is dus eigenlijk: ik mis de handelingen die hij deed en vooral één:
Knuffelen.

Ik heb toch stiekem zo een behoefde aan een knuffel, even een paar armen om je heen…

Volgend artikel in dit blog