BANKSY: WIE IS ER NOU BANG VOOR BLOEMEN?

Bepaalde onderdelen van deze website vereisen het gebruik van javascript. Indien u van alle functies gebruik wilt maken, zult u javascript moeten toestaan.

TEGENDRAADS

voor liefhebbers en fijnproevers

< Voorpagina

donderdag 18 januari 2007 10:56 door petrus

Ik dacht meteen aan de vijandelijkheden die ik deze dagen tegenkwam in VK blogland toen ik deze tekening van Banksy zag. Gooi met bloemen in plaats van met (verbale) molotov cocktails, lijkt de boodschap van Banksy. Maar zoals Therataal heeft opgemerkt, bloggers zijn net mensen dus zal het wel nooit ophouden, zoals mijn moeder al zei. Zijn tekst bij de tekening gaat over de Roemeense revolutie. Hij verhaalt over de val van de de grote Roemeense Roerganger Ceaucescu. Een fascinerend en leerzaam stukje TV was dat. Je ziet Ceausescu eerst op zijn gebruikelijke arrogante en zelfverzekerde manier, omringd door zijn hofhouding, spreken tot een massa mensen vanaf het balkon van een paleis midden in Boekarest. Plotseling roept iemand vanuit die massa iets. Je ziet de dictator verstijven. Hij staat er als door de bliksem getroffen bij. Hij wist echt niet wat hem overkwam, tegenspraak had hij nog nooit gehoord. De mensen zagen zijn aarzeling, zijn onzekerheid en ineens was het gedaan met zijn macht over hen. Ze jouwen hem uit. Ceaucescu en de hele ratteplan maken dat ze wegkomen. Einde glorieuze dictatuur. Stel je voor dat zoiets gebeurt bij de grote leider Kim Il Sung, terwijl hij zijn Koreanen toespreekt. Zou hij wel weten wat te zeggen? Ik denk het niet. Ook hij zou onmiddellijk onzeker worden want een volk dat tegenspreekt is niet meer bang voor de dood en dat kan een dictator nooit begrijpen. Zijn dictatoriale macht is immers op de angst voor de dood gebouwd. Bloggers zijn geen dictators en woorden zijn bloemen en geen molotov cocktails. Dus waarom zou je boos worden? Wie is er nou bang voor bloemen? Alleen dictators dus. Banksy, wat kan ik nog meer over hem vertellen? Je moet zijn graffiti zien, zijn straattekeningen en de foto’s van zijn straatacties. Banksy is een nieuw soort kunstenaar met een zeggingskracht die de politiek van alledag overstijgt. Een frisse kijk op de wereld is het, en dient de kunst daar ook niet voor? www.banksy.co.uk Zijn boek “Banksy Wall and Piece, Century 2005.

Toon gerelateerde artikelen

Volgend artikel in dit blog

8reacties

zinnen verzetten 18-01-2007 10:59

goeie tip, die banksy!
en een prachtig stuk heb je geschreven.
dankjewel.

Doen-ja 18-01-2007 11:56

Ok
Maar bestaan mensen,die bloemen vies,lastig en eng vinden.

petrus 18-01-2007 14:22

@zv
Dank, dank.
@d-j
tja, als je ook al bloemen vies, lastig en eng vindt wat blijft er dan nog over?
Met groet

Doen-ja 18-01-2007 14:35

Silence and love perhaps..én vooral heel veel flowers!
Groet in return..

sjoukje 18-01-2007 16:35

Of ik me dat stukje tv herinner!
Op een voetstuk staan en omringd zijn door jaknikkers is gevaarlijk.
Je verliest contact met de werkelijkheid en als dan de schellen van je ogen vallen is dat uitermate verwarrend.
Toetsing buiten je kringetje is daarom een must!
Woorden zijn bloemen voor bloggers? ok maar dan wel verse!
Tirar flores en cambio de bombas, een tip voor de ETA!

petrus 18-01-2007 17:01

@sjoukje
Bloggerswoorden zijn altijd vers van de lever! Dat maakt het spannend. Prachtige tip voor de ETA! Zouden ze gevoel voor humor hebben?
Met groet

Doen-ja 18-01-2007 17:12

Ja,dat van dat voetstuk klopt wel.
Heb daar zelf ook een hekel aan.
Moet toegeven,dat ik veel heb opgestoken van `t net.

Mephisto 19-01-2007 10:34

Petrus: dank voor de tip.
Ik heb maar gelijk het Manifesto van Banksy gebruikt als reden no. 26 in

Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.

Beperkt HTML (vet, cursief en onderstreept toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

VOOR REIZIGERS NAAR CUBA

Yoani Sánchez: ALS EEN KREEFT, EEN STAP VOORWAARTS, TWEE STAPPEN ACHTERWAARTS. Twee dagen lang kon ik geen toegang tot internet krijgen, omdat er zich een nieuwe complicatie voordeed op het terrein van de alternatieve bloggers. Diverse hotels in het land vragen, voordat je mag internetten, dat je bewijst in een land te wonen ver weg van de Cubaanse archipel. De baliemedewerkers vertellen mij – al hoewel zij net zo allochtoon zijn als ik – dat de blauwe identiteitskaart mij niet toestaat een duik te maken in het wereldwijde web. ‘Het is een beslissing die van boven komt,’zegt een vrouw tegen me, alsof zo’n soort besluit ergens anders vandaan kan komen dat uit de kantoren van de hogere overheden. Ik begrijp dat het moeilijk zal zijn om me van de ene op de andere dag te veranderen in een buitenlander. Het enige dat me overblijft is te protesteren tegen dit verbod en het ontstaan van een nieuw type apartheid bekend te maken. Ik zal als toerist naar het hotel terug moeten keren maar deze keer een taal moeten leren, die zo gecompliceerd is als het Hongaars om hen voor de gek te houden die de toegangskaarten voor internet verkopen. Of misschien moet ik langs de hotels gaan zwerven en buitenlanders vragen of ze voor mij zo’n kaart willen kopen want die is voor verboden. Het is een vrijgeleide voor hem of haar ‘die geen Cubaan mag zijn.’ Bron: blog van Yoani Sánchez Gepubliceerd door Glasnost in Cuba in Internet en andere media in Cuba DE BLOGS VAN YOANI VERSCHIJNEN OP DE VOLGENDE SITE IN HET NEDERLANDS EN -GELOOF ME- ZE ZIJN ZEER LEZENSWAARDIG EN INFORMATIEF OVER HET DAGELIJKSE LEVEN OP CUBA: desdecuba.com Wie de Spaanse taal machtig is, kan de blogs van de Cubaanse Yoani lezen op desdecuba.com Foto: Yoani en haar man Reinaldo in hun flat in Cuba

BIVAKMUTSPORTRETTEN

Bovenstaande bivakmuts-portretten maken deel uit van een fotografisch experiment. Zijn mensen met een bivakmuts op bedreigend of kunnen ze ook vriendelijk, aardig of in ieder geval menselijk zijn? Voor mij is dat zo maar het zijn dan ook vrienden, bekenden, familie enz. maar geldt dat ook voor anderen? Wat roepen ze bij anderen op die de gefotografeerde personen niet kennen? Ergeren die zich aan de bivakmuts of vinden ze het alleen maar raar en maakt het verder niks uit? Is de bivakmuts een barrière voor normale menselijke communicatie? Accepteren wij dat mensen zich achter een bivakmuts verschuilen of zien we het als een signaal dat men niet met ons wil praten? Isoleert de drager van bivakmuts zich per definitie van de anderen?