De jury bestaande uit Ton Peters (dichter), Anton Scheepstra (uitgever)  , Rense Sinkgraven (dichter) en Driek van Wissen (Dichter des Vaderlands) heeft zich met veel genoegen gebogen over de 132 inzendingen. De jury was verrast door het hoge aantal inzendingen en door de grote variëteit. Met alle begrip voor de soms intense persoonlijke beslommeringen die uit enkele van de inzendingen sprak, heeft de jury zich bovenal gericht op de literaire kwaliteiten van de inzendingen.
Alle gedichten kwamen de jury ‘blind’ onder ogen. Dat wil zeggen dat de jury bij de beoordeling geen enkel idee had wie er achter de inzendingen zaten. De jury moest zich beperken tot de teksten, en dat vond de jury maar goed ook.
Ten einde tot een gedegen oordeel over de gedichten te komen heeft de jury de gedichten in een aantal ronden bekeken, gelezen en van commentaar voorzien. Bij elke volgende ronde waren er minder gedichten over en werd de discussie over de poëmen diepgaander. Natuurlijk werd er ook gekeken naar wat de deelnemers hadden gedaan met het thema ‘stilte en eenvoud’.
Het werd voor de jury dus steeds lastiger, maar uiteindelijk koos zij de nummers 1, 2 en 3. Nogmaals voor de duidelijkheid: dat deed de jury zonder kennis te hebben van de namen van de dichters. Die werden pas achteraf onthuld.

Zo ontstond de volgende top 3, de winnaars van deze wedstrijd dus:

Nummer 3:
het gedicht ‘Huisje’ van Trudy Dijkshoorn 
Volgens de jury schuilt de kracht van dit gedicht in het verrassende taalgebruik: ‘We woonden in een klein heet huisje / op ontbijtlengte van de zee’. Dat woord ontbijtlengte zal ons bijblijven

Huisje

We woonden in een klein heet huisje
op ontbijtlengte van de zee
golven kwamen af en aan
met witte, en soms grijze koppen

Het gras was dor, zanderig
en verrassend scherp voor onze blote voeten
sikkelblad van de oude eucalyptus knisperde
droog tegen het blauw van de lucht

Niemand hakte met het bijltje
ook de zon niet

Soms als ik aan schaduw
en aan sigaretten denk
voel ik de droge warmte
het zorgeloze van toen. 


©Trudy Dijkshoorn


Nummer 2:
het gedicht ‘en morgen zal ook hij de rozen knippen’ van Diana Soeters
Een prachtig gedicht over een ouder wordend echtpaar, trefzeker en beeldend neergezet met precies de goede woordkeuze. Een prachtig verstild beeld, een mooi gedicht, zo oordeelt de jury.


en morgen zal hij ook de rozen knippen

hij steekt zijn voeten onder tafel
de vloer is kaler daar
en zichtbaar in het sleets verhaal
dat hun jaren bindt

morgen moet gemaaid
zegt zij, als hij jonge klare schenkt
haar rug iets recht
voor stramme zwijgzaamheid

vermoeider wordt de taal
die ze uit haar ogen wrijft

ze leest voor uit de krant
een leeftijdgenoot, bekend
de uitvaartdienst dinsdag
elf uur in de sint jan

ik ga een ommetje
spreekt hij bars en haalt haar jas
en morgen zal hij ook
de rozen knippen

©Dianne Soeters


Nummer 1:
het gedicht ‘onvoltooid verleden tijd’ van Marc Boelens 
ook een prachtig beeld van een ouder wordende man en van de stille ontluistering die dat met zich meebrengt. Mooie woorden over ‘het laatste leven’, maar wat de jury deed besluiten dit gedicht toch net als beste uit te verkiezen is het brutale en verrassende slot: ‘alleen mijn leesbril hangt nog over mijn buik / god, wat zijn mijn kloten groot!’


onvoltooid verleden tijd

iedere dag weer dezelfde oude huid
in dit, mijn laatste leven

mijn hoofd waait uit mijn schedel
mijn gedachten rafelen uiteen

voorzichtig stap ik uit mijn voeten
en huiverend zie ik toe
hoe ik langzaam uit mijzelf verdwijn

alleen mijn leesbril hangt nog over mijn buik
god, wat zijn mijn kloten groot!


©Marc Boelens



Van harte gefeliciteerd, Marc, Dianne en Trudy!

Volgend artikel in dit blog