De laatste vriendin die ik had was Joyce. Ik ontmoette haar in de lente van 2003 in een daklozenopvang in Amsterdam. Ik werkte daar als vrijwilliger, en zij sliep er sinds februari. Maar ik sprak pas met haar toen de opvang ging sluiten, eind april. Op het slotfeest op een zaterdagmiddag zat ik aan een tafeltje met een stuk of drie Afrikanen zonder papieren, en zij kwam er toen bijzitten. Ze was Engelse en trok overdag met de Afrikanen op. Ze zei dat ze uit Devon kwam, en vroeg of ik wist waar dat was. Ja, ik had ooit in Londen gewoond, en dan moest je met de trein naar het westen. 'Eén na laatste stop is Devon, dan komt Cornwall en dan ben je in de zee', zei ik. Joyce vond het niet grappig en zou later zeggen dat ik die middag helemaal geen indruk op haar maakte. Maar het was wel het begin.

De Afrikanen wisten niet waar ze vanaf nu moesten overnachten, en hadden een paar dagen nodig om iets te regelen. Ik zei dat ze wel een paar nachten bij mij op de vloer konden pitten. Tot ze iets gevonden hadden. Slapen op de vloer waren ze wel gewend, dat deden ze in de opvang ook. En ik vond het wel een goede daad om dat aan te bieden. Ik had een grote etage, leefde daar toch een groot deel van de week alleen en was geraakt door het vluchtverhaal van een van de Afrikanen. Hij wou als verstekeling met een boot uit Sierra Leone naar Amerika, maar ging niet wetend waar hij was van boord in Rotterdam. Deze Sonny kwam dus begin mei op een avond bij me aanbellen. De andere Afrikanen hadden wat anders gevonden, maar Joyce was wel meegekomen.

Waarom ze naar Nederland was gekomen weet ik nog steeds niet. Ze was 44 jaar, had genoeg vrienden en vriendinnen in Engeland en vier volwassen kinderen waar ze goed mee op kon schieten. En ze had een huis in Exeter, gekocht met een vriend die er nog woonde en er op paste. Maar werk had ze niet meer en misschien wou ze gewoon weg uit verveling. Of misschien moest ze weg, op avontuur, Engeland uit. In ieder geval kwam ze naar Amsterdam omdat iemand had gezegd dat dat wel een goede plek voor haar was. Voor een paar nachten sliep ze met Sonny in de woonkamer en overdag gingen ze de stad in. Ik sliep in mijn slaapkamer bij mijn fietsen en overdag was ik aan het tuinieren. En toen op een morgen was Sonny vertrokken naar Duitsland, met 50 euro van haar. Ze was kwaad, maar later zou ze zeggen dat het goed was dat Sonny 'was opgeflikkerd'. Ze begon mij aardig te vinden.

Haar plan was dat ze bollen ging pellen in het Westland en langs kwekerijen zou trekken. Ik zei dat ze dan een fiets en een tent nodig had, en knapte een kleine omafiets met 24 inch-wielen voor haar op. Eigenlijk was het een kinderfiets, maar het was precies haar maat. Ze was blij met haar fiets en ik denk dat ze merkte dat fietsen door Amsterdam een heel stuk leuker was dan de hele tijd lopen. 's Avonds keken we televisie en praatten we. Over Engeland en de BBC, en over haar plannen en waar ze naar toe wou. Maar als ze even naar de keuken of het toilet ging zat ik al met haar paarse horlogebandje te spelen in mijn handen. Ik wou iets aanraken wat van haar was en vond het eigenlijk best fijn om weer eens iemand bij me te hebben. En zeker iemand als Joyce; onafhankelijk, gezellig en zo blij met haar fiets.

Nadat ze een week bij me had gelogeerd vond ik op een morgen haar eerste brief. Er zouden er nog vele volgen, maar in die eerste schreef ze dat ze de vorige avond zo graag met me naar bed had gewild. Toen ik het las was ze de stad al in en in de middag had ik het er met haar niet over, maar toen ik 's avonds vroeg of ze vandaag nog steeds met me naar bed wou, zei ze 'yes'. En ik zei dat ik dat ook wel wou. Ze keek blij als een klein meisje en bracht haar spullen naar de slaapkamer. 'Ooh, making love in the bicycleshed', glunderde ze toen ze er was. Maar van making love kwam niet veel die avond. Ik wou wel met haar naar bed, maar dan vooral letterlijk. Met haar slapen, tegen elkaar aanliggen, elkaar vasthouden en voelen. Ik vond dat wel spannend genoeg voorlopig, maar Joyce wou meer.

'Zullen we beginnen met kussen en zien waar we uitkomen?', stelde ze voor. En we begonnen maar kwamen niet ver. Ze werd boos en ging in de keuken een shaggie roken, maar kwam daarna wel terug en was niet meer boos. Ze zei dat ze niet tussen mij en Mark wou komen en mijn leven niet in de war wou sturen, maar gewoon wel sex wou. Maar voor mij hoefde dat dus niet en ik weet eigenlijk niet meer of er die nacht nog wat van gekomen is. Maar goed zal het niet geweest zijn. Voor goede sex moet je elkaar kennen en op elkaar ingespeeld raken. Sex is teamwork en weten wat de ander wil. En die nacht was dat niet zo. Maar wat was ik de volgende morgen blij dat ze naast me lag in bed. Wat was ik blij dat ik haar had.

Volgend artikel in dit blog

1reacties