De eerste weken daarna hadden we alleen maar fijne dagen. We werden verliefd op elkaar. Ik merkte het toen we steeds maar weer elkaars hand begonnen vast te houden als we in bed lagen. En Joyce stelde toen al vrij snel voor om maar voor altijd samen te blijven: 'Theo, we zijn alle twee al behoorlijk oud, we hebben elkaar nu gevonden en zullen niet snel wat beters meer tegen komen, dus waarom niet?' Dat tekende haar simpele levensinstelling. De mens was op aarde om voor nageslacht te zorgen, iemand te vinden om mee samen te zijn, en dan te leven en genieten. Ik was afwachtender, en wou zo'n beslissing niet nemen. En als het echt wat zou worden tussen ons zouden we vanzelf wel samen blijven, dacht ik, daar hoefde je geen beslissing voor te nemen. Maar verliefd was ik wel.

Alle twee hadden we geen baan en de hele dag trokken we samen op. Soms nam ik haar mee als ik ging tuinieren en dan verdeelden we het geld. Joyce hield van tuinieren en voor haar was het eerder genieten dan werken in de tuinen. En ze was zo blij met haar fiets. Ze verfde hem in vrolijke kleuren zoals alleen vrouwen dat kunnen, deed dingetjes in de spaken en gaf hem een naam: Doris. 's Avonds na het eten gingen we vaak een blokje om. Lopen met Joyce was altijd fijn. Ik denk dat ik twee passen nam en zij drie, maar het paste precies. Met mijn arm om haar schouder en haar arm om mijn middel voelden we elkaar precies aan. Soms vonden we spul bij het grof vuil, en altijd gingen we even zitten bij Gandhi. Zij om een shaggie te draaien en allebei om te kussen. Wat konden we dat goed!

In juni 2003 gingen we naar de Pinksterlanddagen in Appelscha. Met Mark, onze cavia Bonanza, een fles Boswandeling en een tray bier. We bouwden een hok voor Bonanza, Mark sliep in z'n eigen tent en hadden allemaal een fijne tijd. Mark en Joyce konden het goed met elkaar vinden. Mark sprak al redelijk Engels en vond haar wel cool. Samen keken ze de Simpsons. En als Mark dan op woensdag weer bij z'n moeder ging wonen waren wij weer samen. Soms gingen we met de auto rijden of naar de film. En als het lekker weer was lagen we op een kleed in het Beatrixpark. Joyce met een boek, ik met een krant, samen met een kruiswoordpuzzel en altijd met bier. 's Avonds bakte Joyce vaak een taart van deeg en groente, of ik bakte friet. Voor Joyce waren het de beste chips die ze ooit gehad had.

Sex wou ze altijd. Ook later toen ze een baan had gevonden. Als ze dan 's morgens naar haar werk moest stond ze braaf om half zes op, zonder klagen, nam een douche en maakte een koffie. Ik bleef dan in bed en kreeg een kus als ze wegging. En 's avonds vertelde ze dan dat de meisjes op haar werk hadden gezien dat ze in de pauzes met een grote glimlach haar shaggies had zitten roken. En dat ze dan trots vertelde, als ze vroegen waarom dat zo was, dat ze goede sex had gehad. En dat ze zo'n fijne boyfriend had. Eerst hadden we vaak sex in de morgen. Later ook 's avonds en overdag. Een keer, op een zaterdag hadden we liggen worstelen en gingen daarna, zonder te wassen naar de Dirk. En toen we samen in de rij voor de kassa stonden kwam er een hond aan ons snuffelen. Wat moesten we lachen.

In augustus ging ik met Mark op vakantie naar Slovenië. Joyce ging niet mee, en vond dat niet leuk. We waren toch immers samen? Maar ik wou met Mark, gaf haar 500 euro en vroeg haar op het huis en Bonanza te passen. Bij een prijsvraag van Boswandeling had ik een mountainbike gewonnen, en die gaf ik haar voor haar verjaardag. Toen wij in Slovenië waren kon ze hem zelf ophalen in het Westelijk Havengebied. We hielden contact via email en soms belde ik haar op hoe het ging. En elke keer hoorde ik hoe erg ze me miste en hoe druk ze bezig was. Dag en nacht was ze van oude stukken katoen een quilt aan het maken, voor ons. Zodat we het altijd warm zouden hebben, ook als we ooit op ons boerderijtje in Slovenië zouden wonen. Toen we terugkwamen had ze het hele huis versierd. We waren weer samen en gelukkig. We hadden weer sex, keken films en luisterden cd's, en ik hielp haar met haar lappendeken.

Joyce was een groot liefhebber van Bob Dylan. Voor haar zong hij precies waar het in het leven over ging. Ze was met zijn muziek volwassen geworden. Maar de meeste van zijn platen was ze al een paar keer kwijtgeraakt in haar chaotische leven. Ik kocht een stuk of 15 cd's voor haar, zodat ze de collectie weer grotendeels compleet had. Ze was er blij mee en beloofde ze nooit meer kwijt te maken. En in november nam ik haar mee naar Dylan toen hij naar Amsterdam kwam. Inmiddels had ze ook werk gevonden, als kamermeisje in een hotel, en had dus nu haar eigen inkomen. En geld uitgeven deed ze graag, waar was het anders voor? Ze wou ook dat ik mijn spaargeld wat makkelijker uit zou geven, maar daar had ik geen zin in. Haar eigen geld gaf ze uit zodra ze het had. Of ze leende. Ze kocht ook veel voor mij. Vaak mooie ansichtkaarten, waar ze dan mooie woorden op schreef. Ze hing ze in de slaapkamer, legde ze op m'n kussen en later, toen ze haar eigen huis had, stuurde ze ze op. Ze kon goed schrijven en deed het graag. Vaak schreef ze me drie of vier kantjes. Zomaar om te zeggen hoe veel ze van me hield. En wat een mooie, goede man ik toch was.

Een van mijn stukjes uit de lappendeken.

Volgend artikel in dit blog

2reacties