In dat eerste jaar kregen we ook al snel en vaak ruzie. En maakten het dan weer goed. Joyce vond dat geen probleem, ik wel. Ik wou niet weer zo'n relatie met iemand waar je soms wel en soms niet mee kon opschieten. Ik wou dat het altijd klikte. Maar Joyce had daar niet zoveel problemen mee: 'Zo gaat het gewoon in relaties, je maakt ruzie en dan praat je wat, en dan heb je sex om het weer goed te maken. Het heet toch niet voor niets máking love?' Ja, maar ik kon dat niet, eerst serieus ruziën en dan gelijk liefhebben. Dat is iets uit films, niet uit mijn leven. En het gebeurde dan ook niet, maar ik bleef wel steeds bij haar. Zo onweerstaanbaar lief kon ze zijn.

Joyce dronk graag en altijd. 'M'n shaggie, een bier en een boek, en ik ben een gelukkig mens', zei ze vaak. Ze ging graag in een café zitten lezen als ze alleen was of als ze uit haar werk kwam. In Engeland deed ze dat altijd. Ze werkte toen nachtdienst en zat 's morgens al in de pub. Eenmaal was ze daarna, op weg naar huis in een sloot gereden met haar fiets, zo dronken was ze geworden. Ze moest er om lachen en ik vond het mooi. In het begin, toen ik haar net kende vond ik het ook goed dat ze nog steeds dronken kon worden. Moeder van vier kinderen, veertig jaar oud maar nog wel gewoon genieten van het leven. Maar later niet meer. Ik raakte geïrriteerd dat ze altijd maar bier zat te drinken. Ze zei dat ze het gewoon lekker vond, en gewoon twee blikken per dag dronk en geen alcoholist was. Maar het waren er meer en ik werd er soms agressief van. Een keer heb ik de koelkastdeur dichtgetrapt toen ze weer een blik bier wou pakken, en een keer een glas en fles wijn uit het raam op de stoep kapot gegooid.

Eind 2003 ging Joyce ergens anders wonen. Ze vond een etage bij mij in de buurt en woonde er met jonge Polen. En dat was beter zo: We zagen elkaar nog wel, sliepen nog samen maar hoefden niet altijd bij elkaar te zijn. Ook voor Mark was dat beter. Als ik er niet was kon hij goed met Joyce overweg, en stonden ze soms in de keuken te bakken en kletsen, maar met ons drieën samen ging het niet. Een keer hebben Mark en Joyce zelfs met elkaar in de clinch gelegen. Ik weet niet waar dat precies over ging. Ik kreeg nog steeds brieven van Joyce. Veel mooie, maar later ook boze, over wat voor een klootzak ik ook kon zijn. Dat was moeilijk voor haar. Dat ik, als ik een goede dag had en vrolijk was altijd dingen wou doen en praten, en op andere dagen oud, stil en nors was. Ik denk dat Joyce in het begin ook echt het idee had de ideale man te hebben gevonden voor de rest van haar leven, maar geleidelijk inzag dat het niet ging lukken. Dat frustreerde haar, en eenmaal toen ik thuiskwam vond ik haar op de bank en was ze bezig al haar lange haar af te knippen. Ze zag het nut van die mooie lange haren niet in als ik toch niet bij haar was. En ze verveelde zich, zei ze.

Echt uit de hand liep het op oudejaarsavond 2004. We waren met ons drieën en hadden buiten champagne gedronken en vuurwerk afgestoken. Alles was goed. Na een half uur wou Joyce naar binnen, maar Mark en ik bleven nog een half uur afsteken. Toen we thuiskwamen was Joyce boos. Ze had een fles wijn opgedronken, was helemaal zat en voor haar had het wachten uren geduurd. Ze wou naar haar eigen huis. Maar ze was zo zat dat ik bang werd. Dat ze verkracht zou worden, dat ze een ongeluk zou krijgen, dat ze nooit meer thuis zou komen. Ik wou dat ze bij mij bleef slapen. Ik zou dan wel op de bank gaan liggen en deed de voordeur op slot zodat ze er niet uit kon. Maar Joyce wou naar haar eigen huis. En toen begon ze in het halletje te schreeuwen en te slaan. En ze zei dat ze me nooit meer wou zien. En dat ik altijd Mark nog had als ik geen vrouw had om mee te neuken. En toen sloeg ik terug. Lang duurde het niet maar ik heb haar flink geslagen. Tien minuten later ging ze naar bed, maar een half uur daarna was ze weer aangekleed en wou ze toch weg. Toen heb ik haar laten gaan.

De dag erna gingen Mark en ik naar Zandvoort voor een nieuwjaarsduik. En het was berekoud. Goed om alle zonden van je af te wassen, maar dat lukte niet. Ik had een vrouw geslagen! De hele dag dacht ik er aan. Ook nu nog. Ik wou dat ik het nooit gedaan had. Het is een van de ergere dingen die je kan doen als man. Maar ik dacht er ook anders over. De dingen die Joyce zei waren ook erg. En vanuit haar situatie bezien vond ik het goed dat ze geslagen was. Je kan sommige dingen gewoon niet zeggen. Ook niet als je dronken bent. 's Avonds belde ik haar op. Ze was thuisgekomen, maar Doris was wel gejat die nacht. Ze was niet kwaad meer en we maakten excuses. En spraken af dat ik de dag erop langs zou komen. Haar huisgenoten waren op vakantie en ik bleef een paar dagen logeren. Met haar verwondingen viel het mee. Pijn in haar borstkas en een blauw oog. Boos was ze niet meer. Ze had dit wel vaker meegemaakt en was zelf in het verleden ook wel gewelddadig geweest. Ze vond het fijn dat ik voor haar zorgde die dagen, maar voor mij was het duidelijk dat het eigenlijk over was tussen ons.

Volgend artikel in dit blog

2reacties