Diergaarde Blijloper
"De finish is nooit het einde van het lopen"
Eventjes een korte update van mijn marathon in Beesands, South
Devon vanuit de Businessclass lounge van Bristol Airport.
Businessclass? Ja, dat krijg je als je je vlucht mist en
noodgedwongen duur moet terugvliegen...
Maar de marathon. Hoewel ik mijn Zeeuwse loopvrienden niet voor het hoofd wil stoten moet ik zeggen dat dit toch "different koek" (zoals Wim de Bie het zou zeggen) is. De Zeeuwse kustmarathon mag de mooiste en zwaarste van NL zijn, ze kan amper in de schaduw staan van deze tocht. Een marathon is het alleen in afstand. Voor de rest is de South Devon Coastal Marathon een loodzware cross.
De start was in het gehucht Beesands, Near Kingbridge. Een klein vissersdorpje aan de Engelse Zuidoost kust. Met zo'n 160 andere lopers ging ik op weg naar het onbekende marathonavontuur. Het zou zwaar zijn, modder, smalle weggetjes, kou en regen. Bijna iedereen liep op trailschoenen, hardloopschoenen met extra profiel en een rugzakje met eten en drinken. De eerste 10 mijl ging over erg smalle paadjes, met links een afgrond en een zee vol rotsen, rechts schoten de schapen verschrikt weg. Her en der gleden lopers uit op de natte stenen of in de modder op de veldweggetjes. Ik lag na een minuut of vijfentwintig languit op de keien. Een bloederige knie was het resultaat. Opgestaan en weer verder. Prachtige vergezichten over de rotswanden, heel veel klimmen en dalen, soms tot zeeniveau. En dan weer omhoog. Sommige lopers gingen als volleerde geiten naar beneden. Niet mijn sterkste punt. Omhoog liep ik ze weer voorbij. Het eerste checkpunt op 10 mijl kwam ik door in ongeveer 1 uur en 50 minuten. Drie kwartier langzamer dan een gewone 16 km loop. Daarna liepen we terug door het binnenland. Geen rotspaden meer, geen steile kliffen. Maar boerenweggetjes met zoveel modder dat het tempo nog lager kwam te liggen. Op sommige stukken zou ik mij normaal gesproken niet wagen met kaplaarzen aan, nu moesten we er dwars doorheen. Tot over mijn enkels door de blubber, soms honderden meters lang. En nergens was het vlak. Dus het was omhoog ploeteren of naar beneden glibberen.
Na een kilometer of dertig hadden mijn buitenste banden van mijn linkerknie er genoeg van. Stekende pijnen waren mijn deel. Na een paar minuten wandelen trok de pijn weg en kon ik weer wat hardlopen. Op het eind, door een moerasgebied, werd het steeds erger. Vijf minuten voorzichtig wandelen totdat de pijn over was en dan weer tien minuten hardlopen, en zo kwam ik uiteindelijk terug in Beesands in 4 uur en 54 minuten, 26,2 mijl, 42,2 km. Als 31stee, een uurtje na nummer 1 en zo'n drie uur voor de nummer laatst, de 160ste.
De modder zat overal, hoelang ik ook mijn sokken uitspoelde onder de douche, er bleef modder uit stromen.
Het was een bijzonder avontuur. De pijn in mijn linkerknie lijkt weg te zijn, de schrammen op mijn rechterknie vallen mee. We (Patricia en ik) hadden een mooi weekend. We hebben twee nachten doorgebracht in de Cricket Inn, de pub waarvanuit de wedstrijd werd georganiseerd.
Na de marathon bleven er heel wat mensen voor een biertje hangen in de pub. Om zes uur was de marathon vergeten, de TV ging aan voor de rugbymatch tussen Engeland en Ierland. Engeland stond al gauw met 0-3 voor. Enthousiasme alom. Maar binnen de kortste keren keerden de Ieren de wedstrijd. Af en toe werd het heel stil, de Ieren stonden op het eind zeker 30 punten voor. Alleen een meisje met een groen petje op zat te glunderen voor de TV. Later meer, met foto's.
Maar de marathon. Hoewel ik mijn Zeeuwse loopvrienden niet voor het hoofd wil stoten moet ik zeggen dat dit toch "different koek" (zoals Wim de Bie het zou zeggen) is. De Zeeuwse kustmarathon mag de mooiste en zwaarste van NL zijn, ze kan amper in de schaduw staan van deze tocht. Een marathon is het alleen in afstand. Voor de rest is de South Devon Coastal Marathon een loodzware cross.
De start was in het gehucht Beesands, Near Kingbridge. Een klein vissersdorpje aan de Engelse Zuidoost kust. Met zo'n 160 andere lopers ging ik op weg naar het onbekende marathonavontuur. Het zou zwaar zijn, modder, smalle weggetjes, kou en regen. Bijna iedereen liep op trailschoenen, hardloopschoenen met extra profiel en een rugzakje met eten en drinken. De eerste 10 mijl ging over erg smalle paadjes, met links een afgrond en een zee vol rotsen, rechts schoten de schapen verschrikt weg. Her en der gleden lopers uit op de natte stenen of in de modder op de veldweggetjes. Ik lag na een minuut of vijfentwintig languit op de keien. Een bloederige knie was het resultaat. Opgestaan en weer verder. Prachtige vergezichten over de rotswanden, heel veel klimmen en dalen, soms tot zeeniveau. En dan weer omhoog. Sommige lopers gingen als volleerde geiten naar beneden. Niet mijn sterkste punt. Omhoog liep ik ze weer voorbij. Het eerste checkpunt op 10 mijl kwam ik door in ongeveer 1 uur en 50 minuten. Drie kwartier langzamer dan een gewone 16 km loop. Daarna liepen we terug door het binnenland. Geen rotspaden meer, geen steile kliffen. Maar boerenweggetjes met zoveel modder dat het tempo nog lager kwam te liggen. Op sommige stukken zou ik mij normaal gesproken niet wagen met kaplaarzen aan, nu moesten we er dwars doorheen. Tot over mijn enkels door de blubber, soms honderden meters lang. En nergens was het vlak. Dus het was omhoog ploeteren of naar beneden glibberen.
Na een kilometer of dertig hadden mijn buitenste banden van mijn linkerknie er genoeg van. Stekende pijnen waren mijn deel. Na een paar minuten wandelen trok de pijn weg en kon ik weer wat hardlopen. Op het eind, door een moerasgebied, werd het steeds erger. Vijf minuten voorzichtig wandelen totdat de pijn over was en dan weer tien minuten hardlopen, en zo kwam ik uiteindelijk terug in Beesands in 4 uur en 54 minuten, 26,2 mijl, 42,2 km. Als 31stee, een uurtje na nummer 1 en zo'n drie uur voor de nummer laatst, de 160ste.
De modder zat overal, hoelang ik ook mijn sokken uitspoelde onder de douche, er bleef modder uit stromen.
Het was een bijzonder avontuur. De pijn in mijn linkerknie lijkt weg te zijn, de schrammen op mijn rechterknie vallen mee. We (Patricia en ik) hadden een mooi weekend. We hebben twee nachten doorgebracht in de Cricket Inn, de pub waarvanuit de wedstrijd werd georganiseerd.
Na de marathon bleven er heel wat mensen voor een biertje hangen in de pub. Om zes uur was de marathon vergeten, de TV ging aan voor de rugbymatch tussen Engeland en Ierland. Engeland stond al gauw met 0-3 voor. Enthousiasme alom. Maar binnen de kortste keren keerden de Ieren de wedstrijd. Af en toe werd het heel stil, de Ieren stonden op het eind zeker 30 punten voor. Alleen een meisje met een groen petje op zat te glunderen voor de TV. Later meer, met foto's.
11reacties
Jan
25-02-2007 20:09
Tja, de één vraagt zich verwonderd af wat hier leuk aan is
terwijl de ander denkt: hmmm, dat lijkt me nou nog eens een mooi
avontuur.
Ben benieuwd hoe het voor jou in verhouding stond met OSO, af laat het zich moeilijk vergelijken?
Ben benieuwd hoe het voor jou in verhouding stond met OSO, af laat het zich moeilijk vergelijken?
Mark de
Boer 25-02-2007 21:57
@Jan, Ik heb de gemiddelden nog niet vergeleken met Olne Spa Olne
maar volgens mij zijn ze zowat het zelfde. Deze marathon was
volgens mij zwaarder. Het was minder wandelen dan OSO maar veel
moeizamer (hard)lopen.
De vlucht terug gaat met horten en stoten. Het vliegtuig is stuk, dus ik zit nu tot maandagochtend vroeg in een hotel. Morgen om 6.20 uur de terugvlucht...
De vlucht terug gaat met horten en stoten. Het vliegtuig is stuk, dus ik zit nu tot maandagochtend vroeg in een hotel. Morgen om 6.20 uur de terugvlucht...
martine
25-02-2007 22:57
Klinkt als een uitdaging, leuk en mooi verslag mark!
www.runtodream.nl
www.runtodream.nl
jack
running culture 26-02-2007
00:13
mark, huiveringwekkend, ik moet er niet aan denken, geef me dan
toch maar de beklimming van de Van Brienenoordbrug, maar ben wel
trots op je !
Rencapy
26-02-2007 18:51
Man, wat doe je jezelf aan! Maar afgezien van die kniekwetsuur,
klinkt het als een prachtig avontuur. Ik ben benieuwd naar de
foto's.
hans
26-02-2007 21:06
wij hebben een rondje bruggenloop gedaan. ja wat jij hebt gedaan
is inderdaad different koek. Van harte
Henk
Geilen 27-02-2007 10:14
Beste Mark,
Ik heb weer genoten van je belevenissen. Als je weer eens zo'n feestje weet, geef a.u.b. even een seintje. Zelf heb ik het genoegen gehad afgelopen weekend deel te mogen nemen aan de grote zus van OSO, La Magnétoise. Ook weer een aanrader. Verslag staat op www.loopplezier.tk
(http://home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm)
Groeten en tot in Texel/ Rotterdam,
Henk
Ik heb weer genoten van je belevenissen. Als je weer eens zo'n feestje weet, geef a.u.b. even een seintje. Zelf heb ik het genoegen gehad afgelopen weekend deel te mogen nemen aan de grote zus van OSO, La Magnétoise. Ook weer een aanrader. Verslag staat op www.loopplezier.tk
(http://home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm)
Groeten en tot in Texel/ Rotterdam,
Henk
Richard van der Klis 01-03-2007 09:56
Mooi verhaal Mark.
Dit klinkt inderdaad als veel zwaarder dan de Zeeuwse kust marathon,ik ben benieuwd naar de foto's
En nog bedankt voor de tip.
Dit klinkt inderdaad als veel zwaarder dan de Zeeuwse kust marathon,ik ben benieuwd naar de foto's
En nog bedankt voor de tip.
hansluijten 02-03-2007
11:08
Ha Mark,
Ik lees net je verslag. Het klinkt geweldig. Misschien moeten we gaan denken aan iets dergelijks in de Waddenzee? Of bestaat dat al?
Ik spreek je gauw. Of zie ik je zondag in Brielle?
Ik lees net je verslag. Het klinkt geweldig. Misschien moeten we gaan denken aan iets dergelijks in de Waddenzee? Of bestaat dat al?
Ik spreek je gauw. Of zie ik je zondag in Brielle?
Diederik 04-03-2007 21:26
Mark - schitterend verhaal, wat een ervaring. En inspirerend voor
je bloggende collega-lopers...
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).
Mark de Boer
Woonplaats: RotterdamBegon met hardlopen ergens in de jaren tachtig. Deed wat jaartjes (1/4) triatlons. Liep in 1988 als 19-jarige mijn eerste marathon (R'dam 3 uur 58), in 1990 mijn tweede (3 uur 38). Daarna jaren weinig meer gedaan. In 1998 weer gaan trainen om mee te kunnen doen met de roparun. Toen maar blijven lopen. Tegenwoordig gaat de marathon net onder de drie uur en loop ik bij tijd en wijle afstanden langer dan 42195 meter. Marathons: Rotterdam 1988, 1990, 2000, 2005, 2006, 2008, Amsterdam 2003, Jungfrau (Zwitserland) 2004, Zeeuwse Kust 2005, 2007, Apeldoorn 2006, 2007, 2008, Binnenmaas 2006, 2007, Nijmegen/Arnhem 2006, Mergelland 2006, 2008, Cardiff (GB) 2006, Kasterlee (België) 2006, Spijkenisse 2006 t/m 2009, Coastal Marathon Beesands (South Devon, GB) 2007, Afsluitdijk 2007. Leiden 2007, 2008, 2009, Maui, Hawaii (VS) 2007, Berenmarathon Terschelling 2007, 2009, Coastal Marathon St. Just (Cornwall, GB) 2008, Dublin (Ier) 2008, Amersfoort 2009, Eindhoven 2009. Ultra's: 50 km Voorne 2005, 2007, 2008, 66 km Olne - Spa - Olne (België) 2006, 60 km Texel 2007, 2009, 53 km SM-Ultra Geuldal 2007, 64 km La Magnétoise (België) 2008, 44 km UMT Maassluis - Melissant 2008, 6 uur van Steenbergen 2008, 55 km Trail Val d'Heure (België) 2009 Diverse: Roparun 1999, 2000, 2002 t/m 2007. Hardloopvierdaagse (100km) 2009.
Man, 42 jaar
Groepen
RRR
.
Laatste reacties
Getackeld door een teek
ko: ik heb er veel over gelezen en een lymepatient als …
Nee, niet door Van Diemen
Koos: Ach, er zijn nog altijd nog duizenden andere bloggers die …
Nee, niet door Van Diemen
Erwin van Diemen: R.I.P Diergaarde Blijloper.
Nee, niet door Van Diemen
ronnie: Jammer, maar doe gewoon je ding op DRR. Ook al …
Nee, niet door Van Diemen
rencapy: Sneu voor ons lezers, maar ik kan het wel begrijpen. …
Archief / RSS
Bekijk het hele archief van Mark de Boer, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.
2010
2009
2008
2007
2006
2005
Zoek in het archief
Abonnementen
| Alle blogs |
|
 |
 |
| Deze gebruiker |
|
|
|
Ik ga me toch afvragen of dit leuk is.
Ik moet er in ieder geval niet aan denken, om 42 km over keien en door modder te lopen.
Maar het is je weer gelukt.
Succes met je verwondingen en tot gauw,
Hennie