Begrijp me goed, alles, maar dan ook alles wat de luchtkwaliteit bij ons op de Veerkaden kan verbeteren, kan op mijn ondubbelzinnige medewerking rekenen. Ik ben van het puur pragmatische type. Toen de gemeente dan ook voorstelde om met sleutelfiguren te gaan ontbijten in de Koninklijke Schouwburg, verblikte of verbloosde ik niet. Natuurlijk, doen. Croissantje, kopje koffie, stukje spek. Eitje. Dat er gegoocheld werd met groene en rode balletjes, ach. Ik was erger gewend. Dat de gemeente de organisatie (groen balletje) had overgedaan aan een club die daarin was gespecialiseerd en dus ook een speciale Jip-en Janneketaal aansloeg, vooruit. Alles voor het goede doel. Dat drie wethouders erbij waren, maar voornamelijk hun mond hielden (rood balletje), ach, als ze straks maar met een goed voorstel naar de raad stappen.

Ik liet mij dan ook gedwee na afloop van het ontbijt leiden naar een werkwinkel (workshop) met als onderwerp –hoe kan het anders- de luchtkwaliteit. Wij betraden een ruimte waarin de stoelen in een kring waren gezet. Ik voelde me teruggeparachuteerd naar mijn kleuterschooltijd, toen wij de week altijd begonnen met zo’n kringgesprek waarin wij mochten vertellen wat wij dat weekend allemaal hadden beleefd. De sfeer hier was echter geheel anders. Ik kan hem het beste als geladen en grimmig beschrijven. Wij bekeken elkaar vanonder gefronste wenkbrauwen, en met gebalde vuisten, nadat een eerste deelnemer op beschuldigende wijze het hart luchtte en daar ruim de tijd voor nam. Ik moet eerlijk zeggen dat de moed mij in de schoenen zonk. Hier werd niet gezocht naar constructie, maar naar deconstructie. Maar allengs gebeurde er een klein wonder. Want uiteindelijk begon iedereen toch braaf mee te denken over oplossingen. En opeens was daar consensus over afsluiten van de op- en afritten van de Utrechtsebaan, gratis en schoon openbaar vervoer en transferia rondom de stad. Zelfs minder parkeerplaatsen in de binnenstad en duurder parkeren bleek voor ondernemers onderhandelbaar.
Ik werd er –voorzichtig- een beetje vrolijk van.

Ons tweede kringgesprek in een andere zaal verliep helaas weer een stuk moeizamer. Zo hadden wij in het begin moeite om te snappen wat hier onze rol was.
Een beetje eng vond ik wel dat die wethouders ook hier weer letterlijk op de tweede rang zaten. Wij in een kring en die wethouders daarachter. Ze slopen ook nog van de ene groep naar de andere, griezelig. Zo waren ze er en zo waren ze weer verdwenen. Al is dat natuurlijk inherent aan het politieke ambt. Over die tweede rang zal wel zijn nagedacht, ook in combinatie met de Koninklijke Schouwburg. Werden wij (sleutelfiguren?) geacht de hoofdrol te spelen? In dat kader hoort waarschijnlijk ook dat de gespreksleiders tijdens de sessies soms de functie van souffleur hadden.


Levert het wat op? Ik heb geen idee. Wat ik weinig hoopvol vond: alle punten die uiteindelijk de wethouderlijke/organisatorische goedkeuring kregen, kregen dat alleen als de hele zaal het eens was met dat specifieke punt. Dat geeft uiteindelijk weinig scherpte aan het debat, ook al doet de vorm precies het omgekeerde denken.
Komende week gaan de ambtenaren werkwinkelen en op 28 maart zullen wij elkaar allemaal weer zien. Ik verheug me er nu al weer op. Zoals gezegd, ik ben tot alles bereid om die luchtkwaliteit te verbeteren. Kringgesprekken, rode ballen, groene ballen, kom maar op. Ik stel maar één voorwaarde: AL DIT SOORT GEDOE MOET HEEL SNEL LEIDEN TOT MAATREGELEN.
Kom jongens en meisjes, het speelkwartier is voorbij, nu gaan we echt aan de slag.

Oh ja, de bijeenkomst was besloten. Maar iedereen die dat wil, kan van mij een live-verslag krijgen, voor zover ik erbij was dan. Want om 12.00 uur moest ik weg van de werkwinkel naar het échte werk.

Volgend artikel in dit blog