Naar een idee van volkskrantbloggers die mij voorgingen. Eline Walda bijvoorbeeld. Die het stokje wilde doorgeven. Nou, ik heb het opgeraapt.

Ans, in de tijd dat ik je kende, studeerde je nog, en je schreef voor je naamgenoot, het Algemeen Nijmeegs Studentenblad de ANS. Ik zag een glanzende carriere in de journalistiek wel zitten. Nu zie ik je naam wel terug op het volkskrantblog, maar niet in de krant. Wat is er gebeurd?

O, er is zoveel gebeurd. Om te beginnen was het in de tijd waar jij het over hebt, begin jaren negentig, heel moeilijk om een baan te vinden. Ik begon met een halve job als documentaliste. Kon ik tenminste mijn brood zelf verdienen. Tegelijkertijd werkte ik free lance voor KU Nieuws, het weekblad van de universiteit in Nijmegen. Ik merkte dat de journalistieke wereld een harde wereld was. Niet meteen de mijne.

Wanneer heb je Nijmegen achter je gelaten? Ik heb hier altijd veel plezier gehad.

Absoluut, heel veel plezier, tot in kleine uurtjes - tot het krieken van de dag - tot de vogels weer gingen fluiten. Maar toen werd oudste geboren. En maakte ik die kleine uurtjes op een andere manier mee. Dan was de dag alweer begonnen, in plaats van net afgerond. Dan was het tijd voor een eerste voeding, in plaats van nog even een frietje en dan naar bed.

De stad was opeens ook anders. Wat eerst een ideale plek dichtbij het centrum was, bleek al snel een vies pleintje met rondslingerende spuiten. De allersnelste route richting stad was opeens vooral een voor kinderen veel te drukke doorgaande weg. De kroegen liep ik te vaak voorbij. Mijn favoriete adressen werden de HEMA voor de foto's en het Kruidvat voor de luiers.

En hoeveel kinderen heb je nu? Ik wilde er altijd drie of vier of zo.

Nu overdrijf je! Ik heb wel altijd gezegd dat ik liever drie dan maar een kind zou willen hebben, maar vier? Nee, dat zou ik te veel vinden. Maar om je vraag te beantwoorden, we hebben twee kinderen. Oudste en Esther. Daar is het bij gebleven. Oudste liet op zich wachten, en daarna ging het ook niet zo vlotjes.

Het hakt er wel in als je met je eigen en je mans verminderde vruchtbaarheid geconfronteerd wordt. Is de wereld weer minder maakbaar dan je altijd had gedacht. Toen Esther werd geboren, werden we daar helemaal met de neus opgeduwd.

Esther heeft Down's syndroom. Daar had ik vroeger helemaal geen beeld bij. Hoe is dat nu, om zo'n kind te hebben?

Het korte antwoord is:
* om Esther te krijgen was verdrietig
* om Esther te hebben is in hoge mate relativerend
    - en opvrolijkend
    - en mooi
   maar ook:
    - vermoeiend
    - en soms moeilijk

Het lange antwoord: daar gaat mijn blog nu juist over. Ik zou zeggen, duik in het archief en lees hier en daar eens iets.

Ben je het blog gaan schrijven als uitlaatklep?

Op de eerste plaats omdat ik mijn schrijf-ei kwijt moet. Ik doe het veel te graag! Op de tweede plaats omdat ik wilde ontdekken of dit genre me ligt. En daarbij heb ik ontdekt dat het blog inderdaad een mooie uitlaatklep is. Met de reacties van jullie, de lezers als heilzame zalf op soms schrijnende wonden.

Na verloop van tijd ben ik me gaan realiseren dat ik op deze manier ook bijdraag aan de beeldvorming van kinderen met Down's syndroom. En zo aan hun emancipatie en integratie in onze maatschappij.

Volgend artikel in dit blog