Oog in oog met ’t grote werk 
(een prozaïsche schets)


Winkelman werd wakker deze ochtend, op ‘n bed
van –wat hij noemde– geurige, exotische specerijen.
Hij had goed geslapen – dat zeker, bekende hij
tijdens het ontbijt vol overtuiging. ’t Einde toch? Zo
de dag op een veranda in ‘t zonnetje te beginnen
met zachte vijgen. Zalig vond hij die en wilde honing.
Die gaf ik hem zonder dralen, onderwijl met een
hand juist een droog gebakken sprinkhaan naar
m’n mond brengende. Er gaat immers niets boven
vezel- en eiwitrijke voeding als je, zoals Winkelman
en ik, dag in dag uit de grenzen opzoekt. Zoals hier,
vlakbij ‘t drielandenpunt -met al die heuvels, holle
wegen en stroomdalen.

Hij beaamde mijn -tussen gelijkmatig kauwen door
terloops nog geuite- vaststelling, dat ‘t leven veel te
bieden heeft. Dat ‘t zijn schoonheid langzaam, maar
zeker prijsgeeft als je eenmaal de 40 voorbij bent
en er meer voor open staat. Weg van die altijd op de
loer liggende neiging tot relativeren, dat bij ongeveer
alles op de rem te willen trappen wat ook maar een
zweem van ontroering zou mogen oproepen. Of dat
eeuwige, vanuit ivoren torens enkel nog willen
beschouwen. Leven zonder voorbehoud is de kunst.
Bereid zijn, zonodig je hoofd erbij te verliezen:
enkel dan leef je helemaal voluit. Jazeker, alles wees
erop dat het ook nu weer een mooie dag zou worden.

Winkelman pelde de schil van een gekookt eitje; lichtjes
was een zwavelige geur opgestegen. Ik gaf hem ‘t zout
op zijn verzoek, intussen langs hem heen m’n blik
richtend op een kwikstaartje dat achter hem op de heg
was neergestreken. Alle ingrediënten voor een dag uit
duizenden waren hier en nu voor handen. Alle, voor
een dag uit duizenden…


© K. van Vulpen, 2007 



_{foto / © K. van Vulpen
Uitzicht op Terziet/Kuttingen vanaf het Bovenste Bos}

Volgend artikel in dit blog