De afgelopen vier dagen was ik in Londen. Zesentwintig jaar geleden heb ik er anderhalf jaar gewoond. Ik ben daarna nooit meer terug geweest. Ik had het kortom helemaal gehad met Londen en met Engelsen.
Maar deze keer ging ik met mijn zoon P. (12). Zwaartepunt van onze reis was het bijwonen van de wedstrijd Arsenal-Fulham. Met Engels voetbal is niks mis, er spelen sowieso nog maar weinig Engelse voetballers mee in de topclubs. Samen met de Spaanse is de Engelse competitie in elk geval de spannendste van Europa. Ongeveer net zo spannend als de Nederlandse competitie eens in de twintig jaar.
De eerste avond zaten wij in een eenvoudig hamburgerrestaurant. P. had net de eerste linksrijdende auto’s, bobby’s, dubbeldekbussen en Londense taxi’s gezien. Hij keek om zich heen.
‘Die mensen zijn allemaal raar,’ zei hij.
Nu keek ook ik om me heen. Ik wist het al van zesentwintig jaar geleden, maar het had natuurlijk best gekund dat er in die tussentijd iets ten goede zou zijn gekeerd. Wie beweert dat wansmaak en pure, naakte lelijkheid vooral op de rommelmarkt van Lelystad is te vinden, is nog nooit in Engeland geweest.
Aan het tafeltje naast ons zaten drie meisjes. Hun kleding was in zesentwintig jaar nog geen spat veranderd. Een van de meisjes zat te huilen, of was ziek. Uit het mobieltje van een ander meisje klonk totaal overstuurde muziek, de Arctic Monkeys waren het in elk geval niet.
'Hey, can you turn that shit off!?’ schreeuwde een jongen die twintig tafeltjes verderop zat. Hij droeg nog altijd hetzelfde malle hoedje als in 1981.
‘Fuck you, mate!’ bemoeiden vier jongens aan twee tafeltjes halverwege zich ermee.
‘I’m just saying what everybody’s thinking, right?’ antwoordde het hoedje.
‘Are you calling (onverstaanbaar) shit!?’ schreeuwde het zieke meisje terug.
Stoelen werden nu naar achteren geschoven. De vier jongens van het middelste tafeltje probeerden nog tussenbeide te komen. ‘Kom we gaan,’ zei ik opgewekt.
Een kwartier later stonden we in een echte pub. ‘Hier zijn de mensen al een stuk minder raar, toch?’ zei ik tegen P.
‘Zag je die man daar net?’ zei hij. ‘Die had allemaal drank in zijn mond en toen stak die vrouw het aan!’ Op dat moment werden wij gewenkt door een van de barmannen. P. was te jong voor deze pub, luidde de boodschap. ‘Maar hij drinkt toch niks?’ probeerde ik nog. Ik kon me deze bepaling ook niet meer herinneren van zesentwintig jaar geleden. Waarschijnlijker was dat ik hem gewoon had verdrongen. In P.’s twaalfjarige leven in Nederland en Europa was het in elk geval de eerste keer dat hij uit een café werd verwijderd.
Buiten stond een man met een mobieltje aan zijn oor. 'Where the fuck are you, you cunt?’ schreeuwde hij. 'I said: where are you, you fucking bitch?'
‘Morgen gaan we in een dubbeldekbus,’ zei ik tegen P. ‘Zo een met een open dak.’
En dat hebben we toen gedaan. En daarna gingen we ook nog in het reuzenrad, the London Eye, en naar Hemley’s, de grootste speelgoedwinkel van Engeland, en naar New Bond Street, met de hoogste concentratie Armani, Cartier, Prada, Bentley’s met chauffeur, Ferrari’s en Lamborghini’s ter wereld.
We kwamen nu ook nog leuke Engelsen tegen. Bij het reuzenrad wees een man op P.’s Arsenal-shirt en zei: ‘Ik zou je lever in duizend stukjes moeten hakken voor het dragen van het shirt van de ergste fucking kutclub die er op deze aarde rondloopt.’ Maar hij zei het lachend, en zelf was hij voor Tottenham Hotspur,
En in het stadion van Arsenal zagen wij het mooiste gras en het mooiste voetbal van Europa. In de rust werd er in ons vak gratis bier geschonken. En in de tweede helft brak er drie stoelen naast ons een echte vechtpartij uit. Maar wij waren inmiddels al drie dagen in Londen. Wij vonden niks meer raar.
Ik gaf P. onze fotocamera met video-functie. ‘Kom op, filmen!’ zei ik.
En dat heeft hij toen gedaan. Ik merkte dat ik inmiddels al niet meer hoefde te doen alsof ik opgewekt was: ik was het echt. En P. gelukkig ook.

Volgend artikel in dit blog