Ik vraag me af in welke mate het goed is, dat mensen leiders zoeken? Of moet ik eigenlijk leiderschap zeggen?

De aanwezigheid van een leider schijnt voor de meeste mensen namelijk een rechtvaardiging te creëren om niet langer zelf na te denken. Men probeert niet langer zichzelf te leiden, maar volgt blindelings de regels, die de gemeende leider opstelt. De gestelde regels worden zelfs verheven tot onaantastbaar en onveranderbaar, ongeacht de gevolgen van het toepassen van de regels. Een paar vragen zijn dan natuurlijk weer wel: “Hoe komt het dat mensen, als er “leiders” in hun omgeving zijn, stoppen met zelf denken?” En “Hoe komt het dat leiders denken dat andere mensen niet kunnen denken?”

Het vreemde is echter, dat leiderschap op zich niet slecht is, als het goed wordt toegepast. Leiders kunnen een voorbeeld zijn voor andere mensen, om meer uit zichzelf te halen. Ze kunnen andere mensen helpen om meer uit zichzelf te halen. Ze kunnen anderen motiveren om meer te bereiken, dan wanneer ze zonder leider zouden werken. Ze kunnen mensen helpen om in vrede met elkaar samen te leven. Dat is de goede kant van leiderschap. Helaas zit er dus ook een slechte kant aan leiderschap. Te veel hulp leidt tot afhankelijkheid en mensen die niet langer zichelf kunnen helpen. Te veel motivatie leidt tot mensen die niet meer weten hoe ze zichzelf kunnen motiveren. Te veel voorbeeld leidt tot gedemotiveerde mensen, die angstig in een hoek gaan zitten wachten tot de wereld hun vergeten is. Te veel vrede leidt tot mensen die in gezapigheid zichzelf laten afgeleiden tot gemakzuchtige afwachters van wat er nog meer te krijgen is. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de gevaren van leiderschap voor de leider zelf. Daarover heeft Lord Acton een mooie uitspraak gedaan: “Power tends to corrupts, absolute power corrupts absolutely.”

Leiderschap lijkt dus wel op een evenwichtskoord act. Je moet het juiste midden vinden tussen te veel en te weinig leiderschap en dat voor ieder mens onder je aansturing. Nu is het gelukkig niet echt zo precies, als ik het hier voor doe komen. Het is meer een evenwichtskunst op een voetbreed muurtje. Maar toch, je kunt een flinke smak maken aan beide kanten van het muurtje en alleen als je op het muurtje blijft krijg je de effecten die je zoekt. Het probleem blijft alleen, dat het lijkt alsof het muurtje langzaam maar zeker steeds steiler omhoog begint te lopen. Alsof het weet dat je steeds beter weet hoe je je evenwicht moet houden.

The English version.

Volgend artikel in dit blog