Het begon weer rustig te worden in Nederland. Té rustig. En bovendien kwam die vervelende Ehsan Jami nu toch wel erg veel in het nieuws. Was zelfs al echt in elkaar geslagen; die nieuwkomer, door twee nationaliteiten nog wel. Beginnersgeluk.

Tja, zomer, komkommertijd. Maar zijn trouwste aanhang lag nu wel met hele nieuwe vrienden en vriendinnen op de campings van Costa Totzet. Een uitgelezen kans om het Woord door heel Europa te verspreiden.
Maar dan moest er iets groots gebeuren; iets wereldschokkends: "Rellende Hollanders bezetten Parlement Madrid, Eisen Onmiddelijke Actie", "10.000 Nederlandsen houden één minuut celibaat in acht op stranden Lloret!!!". Dat soort koppen.

Misschien was dit de tijd om zijn martelaarschap in te zetten.

Hij herlas, controleerde en postte zijn brief naar de Volkskrant, - altijd goed voor wat extra aandacht - en ging die avond vroeg naar bed. Alleen nog even Mein Kampf terugzetten in de doos met het label 'aftrekposten 1973-1976 (huishoudelijk)' op de achterzolder en dan kon hij gaan slapen. Het zou een gedenkwaardige dag worden, misschien zelfs wel met ambulances erbij. Geen reden voor een stille tocht, hopelijk, maar een paar weken revalideren zou PR-goud zijn. Interviews vanaf ziekbed, roeitrainer. Helfdhaftige shots... En daarna; het premierschap, zonder twijfel! En het lag allemaal voor het grijpen, zeker met deze brief; dit schrijven was de culminiatie van een carriere van schelden, van de lat steeds weer iets lager leggen, steeds ergens méér me wegkomen.

Harder dan dit kon toch moeiljk nog, zou je zeggen. Hier moet nu toch eindlijk een keer gelazer van komen. Mijn eigen privégelazer, niet een meningkje over een ander probleem, nee echt een Crisis met hem als middelpunt. Internationale aandacht. Eindelijk eens satelietbeelden van moslims die boos waren op Hem persooonlijk. En, nog mooier, die zelfs ZIJN NAAM op de blonde brandstofgevulde poppen bijna foutloos spellen.

Na het opstaan nog even de kuif extra blonderen en wat bij- touperen. Lijkt het op de foto van de site? Uit duizenden. 'Mooi, ze zullen weten wie ik ben!' Kogelvrije sokken aan, kogelvrije slip, kogelvrije broek en schoenen, afgemaakt met een kogelvrij shirt en dito pet. 'Het moet wel leuk blijven, per slot van rekening.' Camera mobieltje opgeladen, cf-kaartje leeg. Lock and Load.

Volkskrant, uitdagend opengevouwen onder de arm, vrolijk 'Wier Neeêrlands Bloed door d'n Adren vloeit' fluitend zette hij koers naar de Islamitische wijk. Voor alle zekerheid ook nog even zijn PVV-jack aangetrokken, voor het geval er toch iemand zou kunnen twijfelen. De markt op, druk stukje uitzoeken. Beetje trekken, beetje duwen… Gebeurt er al wat?

Twee uur later, een illusie en een foto-opportunity armer, maar wel met drie kilo Turkse kersen en een zak sinaasappelen, keert hij terug naar huis. Nog niet eens een douw van een oude moslima met een rollator, zelfs niet toen hij express op d'r Burka ging staan. Laat staan een serieuze bedreiging of een professionele aanslag.

Wat een kut-dag. Had hij nou een week op zitten schrijven; woordenboek én encyclopedie erbij bovendien. Alles goed gespeld. Wat een ab-so-lute kut-dag. Schandalig.

Volgend artikel in dit blog

18reacties