Het Groene Gif
Absint bij de Volkskrant
Moslims en “Judeo-Christenen” hebben het er maar druk
mee, dag-in dag-uit elkaar voor rotte vis uitmaken en ongefundeerde
claims doen over wie nu weer de “superieure” beschaving
c.q. cultuur heeft. Met droge ogen beweren onze zelfbenoemde
“intellectuele leiders” in dit politieke debat de
grootste onzin, en die onzin komt van beide kanten. Helaas hanteert
bijna niemand het historische lange-termijn perspectief om die
onzin door te prikken. In dit drieluik doe ik een poging, door me
op drie claims te richten die het fundament vormen van de positie
van de “Judeo-Christenen” in dit debat. Deze
zijn:
- “De Europese Beschaving is au fond Judeo-Christelijk”
- Er bestaat een onoverbrugbare kloof tussen “De Islam” en die “Judeo-Christelijke Beschaving”
- Het Westen is de uitvinder van en enige rechthebbende op concepten als “atheïsme” en “religieuze tolerantie”
Vandaag deel 2, over de claim:
“Er bestaat een onoverbrugbare kloof tussen “De Islam” en die “Judeo-Christelijke Beschaving”
Stel: we doen alsof er wel zoiets bestaat als een Judeo-Christelijke beschaving. De mensen die roepen dat “De Islam” en “De Judeo-Christelijke beschaving” wederzijds exclusief zijn, moeten aantonen dat er een onoverkoombaar verschil bestaat tussen de beide “beschavingen”. Anders gezegd, mensen als Wilders moeten aantonen dat “Judeo-Christenen” van Venus komen, en Moslims van Mars, dat ze een geheel andere taal spreken en dat inderdaad “never the twain shall meet”, zoals Rudyard Kipling al eens verzuchtte.
Om te kunnen onderzoeken of die claim klopt, moeten we eerst een aantal dingen weten. We moeten weten wat de definitie van “een beschaving” is. En vervolgens moeten we weten wanneer er precies sprake is van een onoverbrugbare kloof tussen beschavingen. Het antwoord op de vraag wat een beschaving precies is, komt van Samuel Huntington. Dat is de man die de term “Clash of Civilizations” heeft bedacht. Hij definieerde beschaving als: "the highest cultural grouping of people and the broadest level of cultural identity people have short of that which distinguishes humans from other species." Huntington definieert “beschaving” dus als de grootste culturele groep met welke je jezelf identificeert, net één treetje onder de groep “de mensheid als geheel”.
Dat is een definitie waar we goed mee kunnen werken. Alleen is er direct al een probleem. Als het begrip “beschaving” namelijk een kwestie is van “cultuur”, dan kan er per definitie nooit een onoverbrugbare kloof tussen beschavingen bestaan. Dat komt omdat cultuur een subjectieve ervaring is, en voortkomt uit een sociaal proces. Sociale wetenschappers noemen “cultuur” een “sociale constructie”: het bestaat omdat jij gelooft dat het bestaat, er naar handelt alsof het bestaat, en door je alledaagse doen en laten, maak jij dat het bestaat. Let wel: sociale constructies kunnen in zekere zin net zo reëel zijn als de zwaartekracht om ons heen of de zuurstof die we nodig hebben om te overleven. Het essentiële verschil tussen “natuurlijke feiten” en “sociale constructies” is dat sociale constructies door mensen gecreëerd en daarmee ook manipuleerbaar zijn. En dat betekent dan weer dat ook de kloof tussen culturen net zo manipuleerbaar is als de culturen zelf. In andere woorden: de kloof tussen beschavingen is zo groot als we zelf willen geloven dat deze is.
Een mooi en relevant voorbeeld van dit proces is de creatie van “nationale identiteit”. Had je in de Renaissance iemand gevraagd wat hun voornaamste culturele identificatie was, dan zou hun antwoord allereerst de stad of de regio zijn waar ze vandaan kwamen, en “religie” slechts een verre tweede. Zo voerden de Venetiërs lustig oorlog tegen de Milanezen, en de Hollanders tegen de Westfriezen. Dat hele idee van “De Italiaan” of “De Nederlander” is eigenlijk pas tot volle wasdom en uitdrukking gekomen aan het einde van de negentiende eeuw, en het begin van de twintigste eeuw. Sterker nog: in Nederland zou je kunnen zeggen dat die Nederlandse identiteit pas na W.O. II is ontstaan. Vóór die tijd was Nederland een klein Hobbit-landje naast Duitsland, waar Katholieken, Protestanten, Liberalen en Communisten naast en vooral langs elkaar leefden in compleet verschillende identiteiten, die toevallig wél allemaal Nederlands spraken. Pas na de bezetting door een buitenlandse macht, de ontkerkeklijking en de komst van de televisie vond de verzuiling plaats, en begonnen we onszelf steeds meer en meer als “Nederlander” te zien.
Kortom, cultuur is per definitie een sociaal proces. Hoe groot de kloof is, is een kwestie van je eigen perceptie. Maar de oorzakelijke factor ligt dus bij de subjectieve keuze die iemand maakt, niet bij “de cultuur zelf”. En net zoals uiteindelijk West-Friezen en Noord-Hollanders elkaar toch zijn gaan zien als lieden van het grotere "Nederland", zo kan het ook mogelijk zijn voor Moslims en Christenen om elkaar te zien als lieden van één en dezelfde beschaving, in plaats van lieden van twee verschillende beschavingen. Toch, zo zullen Wilders-en-Huntington-adepten beweren, er zijn toch wel verschillen tussen culturen? En als die verschillen er zijn, dan kunnen die verschillen toch bijdragen aan hetzij verwijdering tussen culturen, hetzij toenadering tussen culturen? En is het dan niet zo dat de Islam nu net allerlei verschillen bevat, die ervoor zorgen dat Moslims zich juist verwijderen van die “Judeo-Christelijke beschaving”?
Dat kan. Maar dan moeten we ons afvragen of “De Islam” en “De Judeo-Christelijke beschaving” daadwerkelijk zo verschillen zijn. Ik denk van niet. Zowel “De Islam” als “De Judeo-Christelijke beschaving” baseren zich op “een heilig boek”. In die verschillende heilige boeken staan grotendeels de zelfde verhalen, over dezelfde figuren, met vrijwel dezelfde namen. Sterker nog, in een artikelenreeks van het dagblad Trouw (http://www.trouw.nl/islam) wordt aannemelijk gemaakt dat de Islam niet slechts verwant is aan het Christendom, maar een variant is van het Christendom. Het lijkt misschien een vreemde gedachte: de Islam die zich tot de rest van het Christendom verhoudt zoals bijvoorbeeld het Protestantisme, of de Katholieke Kerk, of de Orthodoxe kerk, of de Pinkstergemeentes uit de V.S. zich tot “Het Christendom” verhoudt. Maar de auteurs die Trouw citeert zijn niet de enigen die beweren dat de Islam van oorsprong een Christelijke sekte was (zie bijvoorbeeld http://en.wikipedia.org/wiki/John_Wansbrough).
Die link tussen Christendom en Islam komt ook in de Koran zelf naar voren. Zo lezen we in Soera 10:94 (“En als gij over hetgeen Wij tot u hebben neergezonden twijfelt, vraagt dan degenen die het Boek vóór u hebben gelezen. Inderdaad, de waarheid is van uw Heer tot u gekomen; behoor daarom niet tot de twijfelaars.”) dat Moslims gerust bij Christenen en Joden kunnen aankloppen voor Eerste Hulp bij Interpretatieproblemen. Zoiets zou een Boeddhist nu nooit doen. Sterker nog, Moslims zien Mohammed juist als een directe opvolger van Abraham, Mozes, David en Jezus. Om het nóg mooier te maken, de eerste mens ooit die erkende dat Mohammed inderdaad een profeet was, en visioenen van God kreeg, was een Nestoriaans-Christelijke monnik met de naam Waraqah ibn Nawfal. Vooruit dan, de Islam claimt dat ze een nieuwe en verbeterde versie van het Christendom is, en dat zou een grond van vijandschap kunnen zijn. Maar welke houding zou die vijandschap meer in de hand werken: de Islam, die zichzelf als een iets betere uitleg van dezelfde boodschap ziet, of het Christendom, die een plicht tot bekeren kent en heilig gelooft dat alle mensen die geen Christen zijn, Moslim en Jood incluis, de eeuwigheid brandend in de hel zullen doorbrengen?
Kortom, die “onoverbrugbare kloof” tussen Islam en de “Judeo-Christelijke beschaving” is een bedenksel, een sociale constructie, iets wat de deelnemers aan dit debat zélf creëren en vormgeven door ernaar te handelen. Het frappante is: vanuit het perspectief van de Moslims zelf is er helemaal geen onoverbrugbare kloof, maar juist het tegenovergestelde: tussen de Islam en “het Judeo-Christendom” bestaat een hele duidelijke historische en spirituele continuïteit. En als Moslims niet de door Wilders zo veel betreurde verwijdering tussen Moslims en "Judeo-Christenen" creëren, wie creëert die kloof dan wel?
- “De Europese Beschaving is au fond Judeo-Christelijk”
- Er bestaat een onoverbrugbare kloof tussen “De Islam” en die “Judeo-Christelijke Beschaving”
- Het Westen is de uitvinder van en enige rechthebbende op concepten als “atheïsme” en “religieuze tolerantie”
Vandaag deel 2, over de claim:
“Er bestaat een onoverbrugbare kloof tussen “De Islam” en die “Judeo-Christelijke Beschaving”
Stel: we doen alsof er wel zoiets bestaat als een Judeo-Christelijke beschaving. De mensen die roepen dat “De Islam” en “De Judeo-Christelijke beschaving” wederzijds exclusief zijn, moeten aantonen dat er een onoverkoombaar verschil bestaat tussen de beide “beschavingen”. Anders gezegd, mensen als Wilders moeten aantonen dat “Judeo-Christenen” van Venus komen, en Moslims van Mars, dat ze een geheel andere taal spreken en dat inderdaad “never the twain shall meet”, zoals Rudyard Kipling al eens verzuchtte.
Om te kunnen onderzoeken of die claim klopt, moeten we eerst een aantal dingen weten. We moeten weten wat de definitie van “een beschaving” is. En vervolgens moeten we weten wanneer er precies sprake is van een onoverbrugbare kloof tussen beschavingen. Het antwoord op de vraag wat een beschaving precies is, komt van Samuel Huntington. Dat is de man die de term “Clash of Civilizations” heeft bedacht. Hij definieerde beschaving als: "the highest cultural grouping of people and the broadest level of cultural identity people have short of that which distinguishes humans from other species." Huntington definieert “beschaving” dus als de grootste culturele groep met welke je jezelf identificeert, net één treetje onder de groep “de mensheid als geheel”.
Dat is een definitie waar we goed mee kunnen werken. Alleen is er direct al een probleem. Als het begrip “beschaving” namelijk een kwestie is van “cultuur”, dan kan er per definitie nooit een onoverbrugbare kloof tussen beschavingen bestaan. Dat komt omdat cultuur een subjectieve ervaring is, en voortkomt uit een sociaal proces. Sociale wetenschappers noemen “cultuur” een “sociale constructie”: het bestaat omdat jij gelooft dat het bestaat, er naar handelt alsof het bestaat, en door je alledaagse doen en laten, maak jij dat het bestaat. Let wel: sociale constructies kunnen in zekere zin net zo reëel zijn als de zwaartekracht om ons heen of de zuurstof die we nodig hebben om te overleven. Het essentiële verschil tussen “natuurlijke feiten” en “sociale constructies” is dat sociale constructies door mensen gecreëerd en daarmee ook manipuleerbaar zijn. En dat betekent dan weer dat ook de kloof tussen culturen net zo manipuleerbaar is als de culturen zelf. In andere woorden: de kloof tussen beschavingen is zo groot als we zelf willen geloven dat deze is.
Een mooi en relevant voorbeeld van dit proces is de creatie van “nationale identiteit”. Had je in de Renaissance iemand gevraagd wat hun voornaamste culturele identificatie was, dan zou hun antwoord allereerst de stad of de regio zijn waar ze vandaan kwamen, en “religie” slechts een verre tweede. Zo voerden de Venetiërs lustig oorlog tegen de Milanezen, en de Hollanders tegen de Westfriezen. Dat hele idee van “De Italiaan” of “De Nederlander” is eigenlijk pas tot volle wasdom en uitdrukking gekomen aan het einde van de negentiende eeuw, en het begin van de twintigste eeuw. Sterker nog: in Nederland zou je kunnen zeggen dat die Nederlandse identiteit pas na W.O. II is ontstaan. Vóór die tijd was Nederland een klein Hobbit-landje naast Duitsland, waar Katholieken, Protestanten, Liberalen en Communisten naast en vooral langs elkaar leefden in compleet verschillende identiteiten, die toevallig wél allemaal Nederlands spraken. Pas na de bezetting door een buitenlandse macht, de ontkerkeklijking en de komst van de televisie vond de verzuiling plaats, en begonnen we onszelf steeds meer en meer als “Nederlander” te zien.
Kortom, cultuur is per definitie een sociaal proces. Hoe groot de kloof is, is een kwestie van je eigen perceptie. Maar de oorzakelijke factor ligt dus bij de subjectieve keuze die iemand maakt, niet bij “de cultuur zelf”. En net zoals uiteindelijk West-Friezen en Noord-Hollanders elkaar toch zijn gaan zien als lieden van het grotere "Nederland", zo kan het ook mogelijk zijn voor Moslims en Christenen om elkaar te zien als lieden van één en dezelfde beschaving, in plaats van lieden van twee verschillende beschavingen. Toch, zo zullen Wilders-en-Huntington-adepten beweren, er zijn toch wel verschillen tussen culturen? En als die verschillen er zijn, dan kunnen die verschillen toch bijdragen aan hetzij verwijdering tussen culturen, hetzij toenadering tussen culturen? En is het dan niet zo dat de Islam nu net allerlei verschillen bevat, die ervoor zorgen dat Moslims zich juist verwijderen van die “Judeo-Christelijke beschaving”?
Dat kan. Maar dan moeten we ons afvragen of “De Islam” en “De Judeo-Christelijke beschaving” daadwerkelijk zo verschillen zijn. Ik denk van niet. Zowel “De Islam” als “De Judeo-Christelijke beschaving” baseren zich op “een heilig boek”. In die verschillende heilige boeken staan grotendeels de zelfde verhalen, over dezelfde figuren, met vrijwel dezelfde namen. Sterker nog, in een artikelenreeks van het dagblad Trouw (http://www.trouw.nl/islam) wordt aannemelijk gemaakt dat de Islam niet slechts verwant is aan het Christendom, maar een variant is van het Christendom. Het lijkt misschien een vreemde gedachte: de Islam die zich tot de rest van het Christendom verhoudt zoals bijvoorbeeld het Protestantisme, of de Katholieke Kerk, of de Orthodoxe kerk, of de Pinkstergemeentes uit de V.S. zich tot “Het Christendom” verhoudt. Maar de auteurs die Trouw citeert zijn niet de enigen die beweren dat de Islam van oorsprong een Christelijke sekte was (zie bijvoorbeeld http://en.wikipedia.org/wiki/John_Wansbrough).
Die link tussen Christendom en Islam komt ook in de Koran zelf naar voren. Zo lezen we in Soera 10:94 (“En als gij over hetgeen Wij tot u hebben neergezonden twijfelt, vraagt dan degenen die het Boek vóór u hebben gelezen. Inderdaad, de waarheid is van uw Heer tot u gekomen; behoor daarom niet tot de twijfelaars.”) dat Moslims gerust bij Christenen en Joden kunnen aankloppen voor Eerste Hulp bij Interpretatieproblemen. Zoiets zou een Boeddhist nu nooit doen. Sterker nog, Moslims zien Mohammed juist als een directe opvolger van Abraham, Mozes, David en Jezus. Om het nóg mooier te maken, de eerste mens ooit die erkende dat Mohammed inderdaad een profeet was, en visioenen van God kreeg, was een Nestoriaans-Christelijke monnik met de naam Waraqah ibn Nawfal. Vooruit dan, de Islam claimt dat ze een nieuwe en verbeterde versie van het Christendom is, en dat zou een grond van vijandschap kunnen zijn. Maar welke houding zou die vijandschap meer in de hand werken: de Islam, die zichzelf als een iets betere uitleg van dezelfde boodschap ziet, of het Christendom, die een plicht tot bekeren kent en heilig gelooft dat alle mensen die geen Christen zijn, Moslim en Jood incluis, de eeuwigheid brandend in de hel zullen doorbrengen?
Kortom, die “onoverbrugbare kloof” tussen Islam en de “Judeo-Christelijke beschaving” is een bedenksel, een sociale constructie, iets wat de deelnemers aan dit debat zélf creëren en vormgeven door ernaar te handelen. Het frappante is: vanuit het perspectief van de Moslims zelf is er helemaal geen onoverbrugbare kloof, maar juist het tegenovergestelde: tussen de Islam en “het Judeo-Christendom” bestaat een hele duidelijke historische en spirituele continuïteit. En als Moslims niet de door Wilders zo veel betreurde verwijdering tussen Moslims en "Judeo-Christenen" creëren, wie creëert die kloof dan wel?
5reacties
Noah
15-10-2007 02:49
Wat betreft het zogenaamde onvermogen van de Islam andere geloven
te accepteren. Wafa Sultan schrijft : “Vertel mij nu eens
wat de Islam ons leert ? Niets dan haat dragen. Wie niet in de
Islam geloofd, moet gedood worden.”
Dit is niet helemaal waar.
Mohammeds houding jegens het Christendom en de Joden werden door hem gerespecteerd als zijnde “mensen van het boek.” Moslimgelovigen werden zelfs aangemoedigd naar hen te luisteren en hen zelfs te beschermen. Maar deze niet Moslims moesten wel beseffen dat zij tweederangs burgers waren en wanneer zij zich onafhankelijker wilden opstellen moesten zij weer op hun ondergeschikte plaats worden teruggezet. Goedschiks of kwaadschiks. Joden onder Moslimbestuur waren een heel stuk beter af dan onder het Christelijk bestuur. Joden werden onder het Christelijk bestuur vervolgd in pogroms (hen werd verweten de moordenaars te zijn ven Jezus Christus), terwijl de Joden onder Moslimbestuur redelijk veilig konden leven. Weliswaar als tweederangs burgers die extra belasting ed moesten betalen.
(bron Wikipedia) Tussen 630 en 631 bezocht een groep Christenen uit Najran onder leiding van bisschop Abu Harita de Moslims en Mohammed in Medina. De delegatie verbleef daar enkele dagen om in een moskee over religieuze kwesties te discussiëren. Mohammed bood de Christenen een slaapplek vlakbij de moskee aan en het stond de Christenen vrij de moskee te gebruiken voor hun ritus. Hoewel men geen overeenstemming kon vinden in religieuze kwesties, leidde het bezoek wel tot een politieke overeenkomst: Er werd een verdrag gesloten dat de inwoners van Najran veiligheid en vrijheid van godsdienst bood in ruil voor betalingen.
Mohammeds houding was zeer dubbelzinnig. Aan de ene kant vervolgde hij anders gelovigen niet en respecteerde hij anders gelovigen als zijnde “mensen van het boek.”Anderzijds heeft hij wel degelijk ook vervolgingen gepropagandeerd en uitgevoerd. Maar om nu te zeggen dat Mohammed per definitie uit was iedereen eventueel met geweld te bekeren is wat te simplistisch.
Zoals hierboven al beschreven is het ook wat te simplistisch om te stellen dat Moslims per definitie uit zijn om anderen, eventueel met geweld, te bekeren. Men heeft vaak anders gelovigen behandeld als tweederangs burgers, zonder tot vervolging over te gaan. Dit in tegenstelling tot het vroegere Christendom. De stelling dat de Islam per definitie uit is om de wereld te veroveren voor hun eigen geloof is, als je de geschiedenis bekijkt, niet helemaal waar. Er is zelfs een periode geweest (onder de Omaajjaden, rond 660 na Christus), waarin men zeer veel contacten had met andere beschavingen en religies. Er was in die tijd geen dwang om andere religies te bekeren tot de Islam en er is zelfs een tijd geweest waarin het verboden was om mensen tot de Islam te bekeren. Later wijzigde deze houding en werden velen aangemoedigd om te bekeren tot de Islam.
Natuurlijk zijn er vele mensen op agressieve wijze gedwongen het geloof van de Islam aan te nemen. Maar om nu te stellen dat de Islam per definitie een veroveringsideologie is, uit op het bekeren van anderen eventueel met dwang, is ook weer niet helemaal waar. Zeker in de gouden eeuw van de Islam was men ongelofelijk liberaal. Daarbij dus het bewijs leverend dat de Islam heel goed tot een “verlichtingsdenken” kan komen. Sterker nog, de geschiedenis laat zien dat deze er zelfs al geweest is, bestaan heeft.
Reactie is geredigeerd
Dit is niet helemaal waar.
Mohammeds houding jegens het Christendom en de Joden werden door hem gerespecteerd als zijnde “mensen van het boek.” Moslimgelovigen werden zelfs aangemoedigd naar hen te luisteren en hen zelfs te beschermen. Maar deze niet Moslims moesten wel beseffen dat zij tweederangs burgers waren en wanneer zij zich onafhankelijker wilden opstellen moesten zij weer op hun ondergeschikte plaats worden teruggezet. Goedschiks of kwaadschiks. Joden onder Moslimbestuur waren een heel stuk beter af dan onder het Christelijk bestuur. Joden werden onder het Christelijk bestuur vervolgd in pogroms (hen werd verweten de moordenaars te zijn ven Jezus Christus), terwijl de Joden onder Moslimbestuur redelijk veilig konden leven. Weliswaar als tweederangs burgers die extra belasting ed moesten betalen.
(bron Wikipedia) Tussen 630 en 631 bezocht een groep Christenen uit Najran onder leiding van bisschop Abu Harita de Moslims en Mohammed in Medina. De delegatie verbleef daar enkele dagen om in een moskee over religieuze kwesties te discussiëren. Mohammed bood de Christenen een slaapplek vlakbij de moskee aan en het stond de Christenen vrij de moskee te gebruiken voor hun ritus. Hoewel men geen overeenstemming kon vinden in religieuze kwesties, leidde het bezoek wel tot een politieke overeenkomst: Er werd een verdrag gesloten dat de inwoners van Najran veiligheid en vrijheid van godsdienst bood in ruil voor betalingen.
Mohammeds houding was zeer dubbelzinnig. Aan de ene kant vervolgde hij anders gelovigen niet en respecteerde hij anders gelovigen als zijnde “mensen van het boek.”Anderzijds heeft hij wel degelijk ook vervolgingen gepropagandeerd en uitgevoerd. Maar om nu te zeggen dat Mohammed per definitie uit was iedereen eventueel met geweld te bekeren is wat te simplistisch.
Zoals hierboven al beschreven is het ook wat te simplistisch om te stellen dat Moslims per definitie uit zijn om anderen, eventueel met geweld, te bekeren. Men heeft vaak anders gelovigen behandeld als tweederangs burgers, zonder tot vervolging over te gaan. Dit in tegenstelling tot het vroegere Christendom. De stelling dat de Islam per definitie uit is om de wereld te veroveren voor hun eigen geloof is, als je de geschiedenis bekijkt, niet helemaal waar. Er is zelfs een periode geweest (onder de Omaajjaden, rond 660 na Christus), waarin men zeer veel contacten had met andere beschavingen en religies. Er was in die tijd geen dwang om andere religies te bekeren tot de Islam en er is zelfs een tijd geweest waarin het verboden was om mensen tot de Islam te bekeren. Later wijzigde deze houding en werden velen aangemoedigd om te bekeren tot de Islam.
Natuurlijk zijn er vele mensen op agressieve wijze gedwongen het geloof van de Islam aan te nemen. Maar om nu te stellen dat de Islam per definitie een veroveringsideologie is, uit op het bekeren van anderen eventueel met dwang, is ook weer niet helemaal waar. Zeker in de gouden eeuw van de Islam was men ongelofelijk liberaal. Daarbij dus het bewijs leverend dat de Islam heel goed tot een “verlichtingsdenken” kan komen. Sterker nog, de geschiedenis laat zien dat deze er zelfs al geweest is, bestaan heeft.
Reactie is geredigeerd
het groene
gif 15-10-2007 08:32
@Noah: wat fijn dat we het eens zijn, dank voor uw aanvullingen.
antoinette duijsters 15-10-2007 12:42
Dit stuk verdient het om op grote schaal verspreidt te worden.[
samen met deel 1] Stuur het in elk geval naar Wilders, of hij het
snoat is een tweede.
het groene
gif 15-10-2007 12:44
@antoinette: dank u wel. Het overkomt me soms dat ik de geest
krijg...Ik hoop dat het publiceren op verschillende blogs
(waaronder die van de Volkskrant) in ieder geval bijdraagt.Maar
wederom dank!
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).
absint
Laatste reacties
Hebben bedrijven vrijheid van meningsuiting?
knutselsmurf: Hoe kun je iemand doodsteken die al 100 jaar dood …
Terug naar Nederlandse Normen en Waarden
Geert: In de zin:
"toen vrouwen gewoonweg thuis de kinderen opvoeden en …
Waarom Turkije bij de EU moet
Christiaan: Turkije mag nooit bij de U! dan zullen zij straks …
Is een gearrangeerd huwelijk écht zo slecht?
Lilian: Wie wil vertellen over verstandshuwelijk?
Een gearrangeerd huwelijk - of een …
Sim Salabim - Is het nu dan over?
Roel: Ik ben nog niet zo'n gek die vloeiend Quenyaans spreekt, …
Archief / RSS
Bekijk het hele archief van absint, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.
2010
2008
2007
2006
2005
Zoek in het archief
Abonnementen
| Alle blogs |
|
 |
 |
| Deze gebruiker |
|
|
|
Over je link naar de tekst van Wafa Sultan:
Wafa Sultan schrijft in deze tekst: “Waar vind je beschaving in de Islamitische wereld ? Ze beschouwen zichzelf als beschaafd terwijl ze dat niet zijn. Er is geen beschaving in de Islamitische geschiedenis ! “
Dit is dus een pertinente leugen !!!
Een vooraanstaande geleerde van de Harvard universiteit, George Sarton, heeft diepgaand onderzoek gedaan naar de wortels van de intellectuele ontwikkelingen in Europa en heeft daarbij onomstotelijk bewezen dat deze teruggaan naar de Arabische tradities. Hij bekritiseerde daarbij degenen die beweren dat de Arabieren (Moslims) niets anders zouden zijn dan na – apers en dat zo’n uitspraak erger was dan een leugen. Hij schreef onder andere: “De waardevolste, meest originele en meest invloedrijke boekwerken die we vandaag hebben zijn in het Arabisch geschreven. Vanaf het midden van de 8e eeuw tot het einde van de 11e eeuw was Arabisch de wetenschappelijke taal, de taal waarin de vooruitgang van de mensheid werd vastgelegd. In die tijd studeerde iedereen die op de hoogte wilde blijven en goed geïnformeerd wilde zijn de Arabische taal.”
De Islamitische wereld ontwikkelde veel eerder dan het Westen een relatief tolerante houding, omdat men wist dat men door onderdrukking geen multicultureel intercontinentaal rijk langdurig bijeen kon houden. Maar misschien nog belangrijker staat het verlangen om meer inzicht te verkrijgen in de wereld die geschapen is door Allah. In de gouden tijd van de Islamitische wereld werden Moslims juist gestimuleerd om te blijven nadenken en te onderzoeken en niet zomaar door het leven te gaan alsof ze doof of blind waren. De Islam in die tijd was dus juist de oorzaak van de wetenschappelijke ontwikkelingen. Daar waar de Christelijke kerk in die tijd onderzoek en ontwikkeling afdeden als een belediging van God, zagen de Moslims deze juist als een manier Allah beter te begrijpen. Men was van mening dat de Islam niet bedoeld was voor een kudde onwetende volgelingen, maar voor mensen die nadenken.
In het meest gunstige geval wordt verteld dat de Moslims alleen maar de Griekse traditie van de leergierigheid hebben overgenomen. Maar de realiteit laat zien dat zij veel meer hebben gedaan dan het alleen maar teksten uit het Grieks vertalen; Moslim - intellectuelen hielden zich bezig met kritische analyses, correcties en belangrijke aanvullingen van de Griekse wetenschappen en filosofie. De wetenschappelijke benadering van “meten is weten” is door de Moslims ontwikkeld. De oude Grieken waren bezig met systematiseren, generaliseren, en theoriseren, terwijl de Moslims nieuwe methoden ontwikkelden die gebruikt werden voor onderzoek, experimenten, waarnemingen en nieuwe ontwikkelingen. Dit alles vormt de basis van alle wetenschappelijke methodieken zoals die vandaag de dag nog steeds worden gebruikt.
De middeleeuwse Islam heeft op het gebied van de (experimentele) wetenschap een veel grotere bijdrage geleverd dan de middeleeuwse Christelijke Westerse wereld. Via daadwerkelijke experimenten en onderzoeken leverden Moslims een bijdrage aan de astronomie en de medische wetenschap. Ook onderscheidden zij zich in op het terrein van de wiskunde (het woord algebra komt voort vanuit de Moslimwereld), de handel en het bankwezen (de woorden tarief en cheque zijn woorden die wij uit de Moslimwereld hebben ontleend). De Moslims waren het meest succesvol op het gebied van de wiskunde, astronomie, geografie, mechanica, optica, botanica, scheikunde (het woord chemie komt voort vanuit de Moslimwereld), farmacie en geneeskunde.
De oude Islamitische heersers trokken wetenschappers, dichters, artsen en filosofen aan, die door iedereen gesteund werden. Een andere geloofsovertuiging vormde daarbij geen enkel probleem ! Moskeeën deden in eerste instantie dienst als scholen voor de gemeenschap. Toen de vraag naar kennis steeds meer toenam werden colleges opgericht en kwamen er universiteiten. De oudste universiteit ter wereld is de AL – Azhar in Cairo, Egypte en daarna komt de Qarawiyyine Universiteit in Fez, Marokko. De Islamitische wijze van lesgeven werd op ten duur nagebootst door de Europeanen.
`Moslimgeleerden hebben grote ontdekkingen gedaan in de medische wetenschap: anatomie, fysiologie, bacteriologie, diagnose, behandeling en chirurgie. Één van de belangrijkste Moslimartsen was ABU Bakr Bin Zakariya Rhazes. In een raport van de wereldgezondheidsorganisatie uit 1970 staat dat zijn essay over pokken en mazelen zeer orgineel en accuraat zijn en dat zijn essay over besmettelijke ziekten het eerste in zijn soort was. Hij was geboren in 864 na Christus en heeft een enorm medisch boekwerk geschreven, dat later in 1279 in het Latijn vertaald werd en herhaaldelijk herdrukt vanaf 1488.
Een andere Moslimarts (Ibn Sina) beschreef als eerste de ziekte meningitis. En zijn werk werd één van de meest belangrijke medische naslagwerken tot ver in de 17e eeuw.
Voor het gebed doet iedere Moslim een lichamelijke en geestelijke reiniging. Dit ritueel gaf, samen met andere hygiëneregels, de Moslims de reputatie als één van de meest schone volkeren op aarde. George Bernard Shaw sprak vol lof over het onderwijs en medisch vlak van de Moslims in hun streven naar een gezonde samenleving. Hij merkte op dat toen de Britten het Islamitische gedeelte van Hawaï veroverden en de plaatselijke bevolking dwongen om het Christendom aan te nemen, er als gevolg hiervan allerlei ziektes uitbraken.
De Westerse verworven intellectuele kennis vanuit de gouden periode van de Islam, heeft zelfs voor een groot gedeelte de weg vrij gemaakt voor de renaissance in Europa. Het Westen is gigantisch beïnvloed vanuit de Islam.
Als de Islam toen zijn tijd zover vooruit was, waardoor hebben zij dan het alsnog van het Westen verloren ? Een paar theorieën:
1. De overwinning is te danken aan de beteugeling van de staatsmacht. Deze theorie houdt geen stand. Omdat landen als China, Korea en de oude sovjetunie laten zien dat moderniteit ook te verwerven is zonder een democratisch bestel.
2. De overwinning is te danken aan de Westerse scheiding tussen kerk en staat. Dit is onwaar. De scheiding tussen kerk en staat in het Westen kwam pas nadat het moderniseringsproces al ver gevorderd was. Blijkbaar kan men moderniseren zonder dat kerk en staat gescheiden zijn.
3. Moderniteit is onverenigbaar met de onderwerping van de staat en wetenschap aan religieuze controle. Dit klinkt wel aannemelijk. Toen in het Westen alles onderworpen werd aan de Christelijke leer gaf dit een teruggang aan moderniteit. Ook na de gouden periode van de Islam (750 – 1050) lijkt dit in de Moslimwereld te zijn gebeurd. De Moslimwereld kende de boekdrukkunst eerder dan het Westen, maar verwierp haar tot de 18e eeuw, omdat zij als ontheiliging van het heilige schrift werd beschouwd.
Indien het Westen zijn steun aan in de Moslimwereld heersende dictators afhankelijk maakt aan de mate van hervormingen en indien de Moslims zelf lering trekken uit de teloorgang van hun gouden periode, is er geen enkele reden om te twijfelen aan hun mogelijke bijdrage aan de verdere ontwikkeling van de moderne wereld !
Waarom is het Westen zo druk bezig (geweest) om de invloed van de Islam te bagatelliseren, te ontkennen of zelfs uit te wissen ? Het antwoord ligt waarschijnlijk in het feit dat Europa heel erg actief is geweest met het aantonen dat de Moslims barbaars en achterlijk zijn. Een houding die Wafa Sultan in haar schrijven dus ook doet en waar meerdere huidige Islam critici (zoals Hirsi Ali) ook sterk bezitten. Als je continu wil aantonen dat Moslims enkelt barbaars en achterlijk zijn, dan is het natuurlijk erg schaamtevol als je moet erkennen dat wij Westerlingen zo geciviliseerd zijn als gevolg van de verworvenheden die wij verkregen hebben van diezelfde Moslims.