Onafscheidelijk waren wij
De mensen op straat lachten naar ons als ze ons hand in hand of met de armen om elkaar's schouders tegen kwamen

We deelden alles samen
Jij moest altijd om mijn gekkigheden lachen
De ene keer ging ik met jou mee naar jouw huis en dan ging je weer met mij mee naar mijn huis

We hadden zelfs trouwplannen
Jij wou dan wel na ons huwelijk bij je ouders thuis blijven wonen
Maar dat deerde mij niet
Al wou je voor mijn part samen met mij op de maan gaan wonen

En toen opeens was het voorbij
"Ik wil niet meer " zei je en draaide je resoluut van me weg
Wat zeg ik ? Beet je me toe !!

En waarom?
Wat was de reden ?
Had ik iets verkeerd gezegd ?
Of gedaan ?

Niets kon ik verzinnen
Ik gaf de schuld aan je vriendinnen
Omdat ik wist dat zij mij maar een rare vonden

Nog tijden keek ik je vertwijfeld na, als ik je tegen kwam met je vriendinnen
Je had in ieder geval geen ander, dat kon dus de reden niet zijn
Ik kwam je nog vaak tegen
Wij waren in die tijd de hele dag in hetzelfde gebouw

Mijn vertrouwen in de mensheid was geschokt
In ieder geval in het vrouwelijke deel daarvan
 
Verdrietig zat ik op de rand van de zandbak en liet doelloos het fijne zand door mijn vingers glijden, terwijl de andere kinderen gewoon rumoerig doorspeelden, net of er niets aan de hand was

Het zal het leeftijdsverschil wel geweest zijn, dacht ik met pijn in mijn hart

Zij was tenslotte nog maar pas vier en ik al bijna vijf

Volgend artikel in dit blog