Geloof het maar niet!
kritische kanttekeningen
Een Koerd is een Koerd is een Koerd... Onderstaande schildering
van de stad Diyarbakir in het hart van Turks Koerdistan maakt
ontzettend veel duidelijk van de problemen waarmee de Koerden nog
altijd te kampen hebben; hun culturele, economische en sociale
achterstelling –beter gezegd: ontkenning– is ten hemel
schreiend. En ondanks mooie verkiezingsbeloften van Erdogan’s
AK-partij is er geen verandering en geen verbetering.
Als je vervolgens in de Nederlandse kranten moet lezen dat de Europese Unie de besprekingen met Turkije weer met een tweetal onderwerpen heeft uitgebreid, dan vraag je je af waar Turkije dat aan verdiend heeft. Het wordt de hoogste tijd dat de EU van haar dwalingen terugkeert en alle besprekingen met Turkije stop zet totdat een aantal essentiële zaken door Turkije zijn gewijzigd of aangepast. Eén daarvan is de afschaffing van Artikel 140 inzake de belediging van de “Turksheid”. En dan natuurlijk ook: het woord “Koerd” en "de" Koerd eindelijk vrijgeven en herstellen in haar/zijn waardigheid.
door Manal Lotfi, voor Asharq Alawsat, 16 december 2007.
Veel Turken houden niet van de stad Diyarbakir, de “politieke” hoofdstad van de Koerden overal ter wereld. Gelegen in het zuidoosten van Turkije wordt zij beschouwd als de tweede grootste stad in de regio Anatolië na Gaziantep. Als de naam Diyarbakir wordt genoemd in Ankara, Istanbul of Izmir bevatten de commentaren van de Turken uitdrukkingen als “stad van dieven”, “stad van de dood en het geweld”, “stad van armoede... er is niets” en “stad van stof en terroristen”. Een tapijt handelaar in Istanbul’s bazaar antwoordde op de vraag van een klant of de in Diyarbakir gemaakte tapijten goedkoper waren: “Wie gaat er nu naar Diyarbakir om tapijten te kopen? Diyarbakir heeft alleen maar dieven.”
Maar de waarheid is dat Diyarbakir niet is zoals de mensen haar beschrijven, het is een mooie stad die lijdt onder armoede en verwaarlozing. De bewoners van Diyarbakir beschrijven de armoede en de verwaarlozing echter als zijnde zo gewild door Ankara, dat erop is gericht de morele waarden van de Koerden te breken en het hun met allerlei obstakels onmogelijk te maken om gewoon de kost te verdienen, eer dan politiek. Als dit echter de bedoeling is dan heeft die bijna zeker gefaald, aangezien de Koerden in Diyarbakir alleen maar over politiek praten en over Koerdische onderwerpen, en die die zijn verbonden met de Koerdistaanse Arbeiders Partij (PKK), hun problemen met het gezag in Ankara en wat daar aan te doen. De inwoners van Diyarbakir zijn aanzienlijk meer politiek bewust; het mag dan moeilijk zijn over politieke activiteiten te praten met Turkse studenten, waar tegenover de Koerdische studenten te Diyarbakir extreem politiek actief zijn.
Diyarbakir kookt van de politieke, economische en culturele conflicten
Als gevolg van recente veiligheids- en politieke ontwikkelingen en de sociale problemen in Diyarbakir, inclusief werkeloosheid, is het heel gewoon om tientallen Koerden te zien zitten domino of schaak spelen in café’s door de hele stad. En als ze moe zijn van het spel discissiëren zij over politiek, om dan weer terug te keren naar hun spel. Er verschijnt geen enkel teken van rust of geluk op hun gezicht; eer zijn er tekenen van vermoeidheid en uitputting zichtbaar. “Het leven in Diyarbakir is hectisch. Alle Koerdische jongeren die een goede opleiding hebben gekregen en die werk vinden in Istanbul, Izmir of Ankara verlaten de stad en komen niet meer terug behalve op Koerdische feestdagen, zoals ‘Nowruz’ (Nieuwjaar, gevierd op 21 maart). In steden als deze vergeten ze de aan identiteit gerelateerde problemen en zijn ze alleen nog maar bezig in hun onderhoud te voorzien. Sommigen geven niet eens toe dat ze Koerdische Turken zijn, alleen wanneer hun Turkse accent ze verraadt”, volgens Omar, een 23-jarige Koerd.
Ondanks dat de Koerden in Diyarbakir naar beste mogelijkheid een gewoon leven proberen te leiden kookt het hart van de stad van de politieke, economische en culturele conflicten en van bezorgdheid voor de Koerdische identiteit in Turkije. Abdul Raziq Sagakin, die werkt in de deelgemeente Sur (één van Diyarbakir’s metropolitaanse voorsteden), vertelde aan Asharq Al-Awsat: “Turkije treedt langzaam terug met betrekking tot de weinige culturele hervormingen die zij de Koerden toekende vanwege haar doelstelling lid te worden van de EU. Alles wat er vandaag van over is, is een aantal uren uitzending in het Koerdisch op de Turkse televisie. De Koerden geloven niet dat dit genoeg is en het betekent zeker niet de erkenning van de Koerdische identiteit. Dit zijn alleen maar tijdelijke oplossingen.”
Internationale alliantie tegen de Koerden als “volk”
Diyarbakir maakt deel uit van Turks Koerdistan, dat ongeveer één-derde uitmaakt van Turkije. Het is ook een deel van de bergachtige streek van Koerdistan, dat het thuisland is voor de meerderheid van de Koerden wereldwijd. De bergen van Koerdistan strekken zich uit tussen noord Irak, noord-west Iran, noord-oost Syrië en zuid-oost Turkije. Irak’s Kurdistan echter strekt zich ook uit tussen zuid-west Armenië, Libanon en Azerbeidjan. De recente botsingen tussen de PKK-guerrillas en de Turkse troepen zijn geen recente ontwikkeling. Er is een algemeen gevoelen onder Koerden dat er een internationale alliantie tegen hen als “volk” is gevormd sinds Wereld Oorlog I, toen de grootmachten na het Verdrag van Lausanne in 1922 het eens waren om de Koerdistaanse regio en de Koerden te verdelen tussen Irak, Iran, Syrië en Turkije.
Conflicten tussen de Turken en de Koerden deden zich niet voor totdat tijdens Mustafa Kemal Atatürk’s regiem de Turkse taal en cultuur tot de enige officiële werd gemaakt, de Koerdische scholen werden gesloten en het gebruik van de Koerdische taal werd verboden in regerings instellingen, officiële bureaus en scholen, en zelfs in boeken, tijdschriften en kranten. Ook het vormen van politieke partijen werd verboden. Toen Turkije nog in een vroeg stadium verkeerde en zodoende nog maar langzaam aan kracht won, ontketenden de Koerden, samen met andere minderheden, zoals Arabieren, Circassenen en Armeniërs, een rebellie (de Sheikh Said rebellie) onder Sheikh Saïd Piran (1865-1925) in een poging vrijheid en culturele rechten te verwerven, maar die rebellie was snel in de kiem gesmoord en Piran en zijn helpers werden op 30 mei 1925 geëxecuteerd.
Méér dan 1 miljoen Koerden gedood in de laatste negen decennia
Na deze rebellie versterkten de Turkse autoriteiten hun greep op de Koerden en volgens Westerse bronnen zijn er meer dan 1 miljoen Koerden gedood in in de loop van de laatste negen decennia. Het aantal Koerden in Turkije vandaag de dag is onbekend en er zijn geen accurate gegevens beschikbaar, alhoewel schattingen aangeven dat zij tussen de 30 tot 40% van de Turkse bevolking van bij benadering 75 miljoen uitmaken. Volgens deze schatting zouden de Koerden ongeveer 20 miljoen inwoners tellen. Heden ten dage is het woord “Koerd” nog steeds verboden in Turkije en een voorbeeld daarvan is de uitzending van Turks nieuws op het officiële Turkse televisie kanaal, waarin de term “lokale inwoners” wordt gebruikt in plaats van “Koerden van Diyarbakir”. Volgens Jalal Akin van het Koerdische Culturele Centrum gaat het niet toestaan van het woord Koerdisch zelfs zo ver dat het centrum in Diyarbakir bekend staat als het “Cultureel Centrum” en het Koerdische Kunsten Centrum in Diyarbakir als het “Kunsten Centrum”; hetzelfde geldt voor het “Muziek Centrum”.
Akin vertelde aan Asharq Al-Awsat dat het Koerdische Culturele Centrum was opgericht in 2002 met de bedoeling een nieuwe Koerdische generatie te onderrichten in de Koerdische cultuur en kunst. “Maar de Koerdische jeugd van vandaag zoekt de snelle roem en de toegang daartoe krijg je door te zingen in het Turks, niet in het Koerdisch. Wat wij proberen te doen is om de Koerdische jeugd te wijzen op de traditionele Koerdische kunst en erfenis en om daar aan vast te houden, liever dan de trend volgen en zingen in de Turkse taal. De waarheid is dat alle prominente zangers in het Turkije van vandaag Koerden zijn die in het Turks zingen.” Hij voegde eraan toe: “Niemand steunt het centrum financiëel, alle leraren werken op vrijwillige basis en worden op geen enkele manier betaald. Wij hebben hulp nodig van Koerden die in staat zijn ons te ondersteunen. Zelfs het kleinste cultureel centrum heeft financiële steun nodig. Wij zouden een studio willen opzetten om Koerdische liederen op te nemen, maar ook daar is geld voor nodig.” Akin legde uit dat er een kleine studio in de stad is waar Koerdische liederen worden opgenomen en illegaal gedistribueerd, want zij kunnen niet worden gedistribueerd door de officiële Turkse distribiteurs. Tijdens ons gesprek liep een Koerdische jongeman naar binnen met een luit en hij begon een droevig lied te spelen, zingende: “Ik ben mijn moeder’s enig kind”, waarop Akin zei: “Koerdische liederen bevatten veel beklag”.
Geweigerd vanwege het gebruik van het woord “Koerd”
Serdar Sengwi, adviseur buitenlandse zaken ten kantore van Diyarbakir’s stadhuis, vertelde Asharq Al-Awsat dat hij gedwongen was zijn doctoraalstudie buiten Turkije te voltooien, omdat de universiteit weigerde zijn proefschrift te bediscussiëren, dat het het woord “Koerd” bevatte. Hij legde uit dat hij in 2001 besloot zijn doctoraalstudie antropologie weer op te pakken. Hij gaf zich op bij de Hacettepe Universiteit, een liberale universiteit die een open houding aanneemt tot het studeren. Hij slaagde voor het schriftelijk examen en hij hoefde alleen nog maar een mondeling examen af te leggen en een interview te hebben met de hoogleraren van de faculteit. In het interview vroegen ze hem wat zijn voorstel was en hij vertelde hen dat hij Koerdische scholen in Turkije onderzoek wilde doen, er de nadruk op leggend dat het belangrijk was en dat een studie over de modernisering in Koerdistan onmogelijk zou zijn zonder om te zien naar het potentiëel van die scholen. Ze vroegen hem of hij de woorden “Koerd” of “Koerdistan” in zijn proefschrift zou gebruiken. –“Natuurlijk”, antwoordde hij. Ze keken even naar hem en zeiden: –“Het zou beter zijn als je die woorden niet gebruikte.” –“Maar waarom”, vroeg hij, “dit is een antropologische faculteit, wilt u de Koerdische ethniciteit doen verdwijnen?” –“Natuurlijk niet, antwoordden zij, “maar wij geloven dat de woorden ‘Koerd’ en ‘Koerdistan’ voor gebruik in academische studies verboden zijn, en als jij ze gebruikt dan zal de faculteit worden gesloten, en wij zullen met z’n allen in de gevangenis belanden.”
“Dit is één voorbeeld”, zei Sengwi. “Een ander is het geval van de Turkse socioloog Ismail Besicki, die dertig jaar geleden het woord ‘Koerd’ gebruikte in zijn proefschrift, en die twintig jaar in de gevangenis werd opgesloten.” Sengwi legde ook nog uit dat Koerdische letters in het officiële gebruik ook verboden zijn, zoals de letter “w”, die in het Turkse alfabet niet bestaat en dat eenieder die het gebruikt voor de rechter wordt gebracht. De mensen van Diyarbakir zijn verontwaardigd over de manier waarop de Turkse regering tot op de dag van vandaag de Koerdische situatie afschildert, waarvan Premier Recep Tayyip Erdogan’s verklaring het meest recente voorbeeld is dat de Koerden niet weten wat zij willen. Als reactie daarop zegt Sengwi: “Erdogan weet niet wat hij zegt... Wij willen onze identiteit en onze culturele rechten, waarvan het recht om onze moedertaal te spreken voorop staat. Wij zeggen dat al een eeuw lamg, waarom is dat voor hen zo moeilijk te begrijpen? Waarom zijn identiteiten in oorlog? Ik ben Koerdisch, ik ben geboren met een andere moedertaal en dat is niet het Turks, dus waarom moet ik mijn Koerdische identiteit verloochenen om Turk te worden? Waarom kan ik niet mijn Koerdische identiteit behouden en toch tegelijkertijd Turks burger zijn?
Diyarbakir is een Koerdisch “ghetto”
Diyarbakir is een Koerdisch “ghetto”, meer dan 95% van haar inwoners zijn Koerden en de rest zijn Arabieren, terwijl de Turken een heel kleine minderheid vormen. Als gevolg van de politieke en economische problemen gaven de laatste paar jaren stijgende emigratie cijfers zte ien, vooral onder jongeren. Binyamin, een in Diyarbakir wonende Koerd van vóór in de twintig vertelde Asharq Al-Awsat dat hij medicijnen wilde studeren, reden waarom hij een studiebeurs aanvroeg die werd toegekend door de Koerdistaanse regering in Irak, omdat hij wist dat zij beurzen geven aan Turkse Koerden om hun studie te hervatten aan universiteiten in Noord Irak. “Ik houd van Diyarbakir, maar ik hoop in het buitenland te studeren. Hier hebben we te lijden onder schending van de mensenrechten. Er zijn hier Koerdische kinderen in Turkse gevangenissen. We hebben slachtpartijen meegemaakt en gedwongen uitzetting. In 1980, na de militaire coup van Kenan Evren, werd de totale bevolking van vierduizend Koerdische dorpen geëvacueerd. De toenmalige burgemeester van Diyarbakir, Mehdi Zana, werd gearresteerd en voor 15 jaar gevangen gezet. Er was geen andere keuze... elementen van de PKK vluchtten na de coup de bergen in en begonnen gewapende overvallen tegen het leger. Wat verwacht je dat de mensen zouden doen?”
Diyarbakir is een stad die kleur mist, het is woestijnland, en het klimaat is heet en droog. De meeste straten zijn niet geplaveid, en geheel anders dan Turkse steden is Diyarbakir niet schoon, de straten liggen vol met hopen vuiln en modderig water. Zodra je je zorgen kenbaar maakt aan de burgemeester van Diyarbakir, Osman Baydemir, of aan enige andere functionaris van de stad, krijg je altijd als antwoord dat de Turkse regering een “gepolitiseerd budget” toekent aan Diyarbakir en dat de functionarissen hun taak niet kunnen vervullen en geen nieuwe projecten kunnen opzetten, laat staan dat zij de infrastructuur van de stad kunnen verbeteren.
“Welk Diyarbakir heb je bezocht?”
Iedereen die Diyarbakirheeft bezocht wordt altijd gevraagd: “Welk Diyarbakir heb je bezocht?” De stad is in werkelijkheid verdeeld in twee steden, de oude stad met haar historische hoge wallen, de hoogste wal ter wereld na de “Grote Muur” van China, en de zogenaamde moderne stad. Ondanks het feit dat de oude stad niet is geplaveid en ondanks de moeilijke economische situatie en de aantallen werkelozen, worden de uitgewoonde gebouwen nog steeds gekarakteriseerd door hun unieke architectuur. De nauwe stegen zijn volgepakt met gebouwen en passerende voetgangers. Voor wat de “moderne” stad betreft, dat is voornamelijk een aantal lange, geplaveide wegen en hoge, helder gekleurde gebouwen, geschilderd in rood en geel bijvoorbeeld. In het hart van dit deel van de stad staat een enorm gebouw dat toebehoord aan de heersende Rechtvaardigheid en Ontwikkelings Partij (AKP), een naar het Islamisme neigende partij, die door de Koerdische inwoners ervan wordt beschuldigd te proberen de Islamistische beweging in Diyarbakir te versterken als middel om de Koerdische nationale macht te neutraliseren. Sommigen zouden denken dat Diyarbakir een hoger percentage gesluierde vrouwen telt dan de rest van Turkije, en zouden het verslijten voor een groeiende Islamitische invloed De realiteit is echter dat de traditionele Koerdische dracht voor vrouwen bescheiden is, en dat daar een hoofdbedekking bij hoort. Diyarbakir blijft echter in contact met de buitenwereld, er zijn McDonalds en Burger King zaken in de stad.
De moderne stad wordt bewoond door regerings functionarissen en middenklas Koerden. De stad is lijdende als gevolg van de zwakke economie, en veel van de Koerdische politici beschuldigen de regering in Ankara ervan Diyarbakir welbewust economisch te verwaarlozen. Er zijn kleine textiel fabrieken en kleinschalige voedsel producerende bedrijven, maar die zijn onvoldoende om de beschikbare werkkracht op te nemen, hetgeen resulteert in een hoog niveau van armoede en werkeloosheid in vergelijking tot Turkse steden. Het gemiddelde maandsalaris variëert tussen US$ 100 tot 500, hetgeen minder is dan de helft van het gemiddelde maandsalaris rond Turkse steden. De buitensporige armoede heeft een aantal alarmerende sociale fenomenen gegenereerd, zoals bedelende kinderen en schoolverlaters, of in zo hoge mate weglopen, dat de Turkse regering in samenwerking met het stadbestuur van Diyarbakir een project heeft gelanceerd met de naam “Laten we naar school gaan, meisjes!”, om er bij arme families in Diyarbakir op aan te dringen hun dochters naar school te sturen in plaats van naar de fabriek, of ze te laten bedelen op straat.
De Koerden van Diyarbakir beseffen ook dat dat het misdaad niveau hoog is en dat er veel diefstallen voorkomen. Echter, volgens Abdul Raziq Sagakin, die in de deelgemeente Sur werkt: “Nadat 4.000 Koerdische dorpen na Kenran Evren’s militaire coup werden ontruimd, trokken veel Koerden op een willekeurige manier naar Diyarbakir om daar te gaan wonen. Het probleem is dat hun leven in de dorpen veel beter was, ze deden aan landbouw en hielden vee op land dat zij in eigendom hadden. Na de krachtdadige verdrijving waren velen gedwongen om te gaan stelen als weerslag van hun werkeloosheid.”
Een Koerdisch burger die wel wilde spreken op voorwaarde van anonimiteit zei: “In het begin van de jaren ‘90 vluchtte ik om veiligheidsredenen van Turkije naar Syrië, en ik keerde drie jaar geleden terug. Nu wil ik weer vertrekken vanwege de economische omstandigheden en de kwelling. Als ik geen familie had zou ik nu al gevlucht zijn. Ik gebruik niet eens mijn werkelijke naam om te vermijden dat ik door veiligheidsbeambten wordt achtervolgd. Er zijn kinderen in Diyarbakir die enkel Turks spreken terwijl hun ouders enkel Koerdich spreken. Ik wil niet in zo’n situatie terechtkomen met mijn kinderen.”
De Koerden lijden onder de over hen gebezigde stereotiepen
Maar dat is het niet alleen dat ontevredenheid veroorzaakt in de Koerdische gemeenschap. Stereotiepen van Koerden op de televisie en in de bioscoop roepen ook bezwaren op. “Een Koerdisch persoon wordt óf geportretteerd als iemand die problemen oproept óf als een onnozele hals. Het wordt niet openlijk gezegd dat hij Koerdisch is, maar hij wordt opgevoerd als een karakter van het platteland die Turks spreekt met een accent. Dit betekent dat hij Koerdisch is en dit is het verwrongen beeld waar wij onder lijden”, zei Sagakin. “Als gevolg van deze stereotiepen”, voegde Sagakin eraan toe, “worden de Koerden zélf beïnvloed, en zij proberen Turks te spreken zonder accent. Het Koerdische accent plaatst je sociaal en economisch apart, en maakt het moeilijk je van een baan te verzekeren en te leven tussen de Turken. Veel Koerden die werk zoeken in Ankara, Istanbul of Izmir verhullen het feit dat zij Koerdisch zijn.” Maar Gogercin Gul, een Turks meisje dat nooit Diyarbakir heeft bezocht, is het daar niet mee eens: “Veel van de topposities in de bureaucratie worden bezet door Koerden, niemand vraagt ze naar hun afkomst.”
Abdullah Demir Paasche, het hoofd van de deelgemeente Sur in Diyarbakir beweert echter dat Anakara’s stelling toestemming te hebben gegeven voor lessen in de Koerdische taal niet gefundeerd is. “Die lessen waaraan zij refereren zijn extra lessen waarvoor je moet betalen. Dat zijn twee voorwaarden die ervoor zorgen dat iedereen zal proberen ze te vermijden. Koerden leren hun kinderen de taal thuis , dus waarom zouden zij hun kinderen naar lessen sturen waarvoor je moet betalen? Dit is Ankara’s excuus, we hebben lessen in de Koerdische taal georganiseerd, maar niemand kwam er naartoe”, zei hij.
Voor de media is het zwaar om te overleven
Het is moeilijk voor Koerdische kranten en tijdschriften om te overleven zodra er weer een nieuwe publicatie is opgezet; de mogelijkheid te worden gesloten ligt op de loer. “De krant “Welat” (“Natie”) werd gesloten, en dus werd gestart met het opnieuw uitgeven onder de naam “Welat Ma” (“onze Natie”), en nadat die weer verboden was werd hij heruitgegeven onder de naam “Azadiya Welat” (“Vrijheid van de Natie”). Een journalist van “Azadiya Welat” vertelde Asharq Al-Awsat: “Het probleem met de ondragelijke beperkingen van onze vrijheid van meningsuiting is dat menig journalist naar het buitenland is gevlucht. Er zijn te veel problemen waarmee je geconfronteerd wordt. Wij hebben een verspreiding van 10.000 exemplaren, die wij zelf distribueren, want de distribitie bedrijven weigeren Koerdische kranten te distribueren.”
Op de kantoor muren van de krant hangen foto’s van jongeren en kinderen, waarvan de journalisten zeiden dat het door Turkse veiligheids mensen gedode “martelaren” waren.
In Diyarbakir is er maar één Koerdisch tijdschrift, genaamd “al Harf”, met als hoofdredacteur Omar Azad, vertelde Asharq Al-Aswat: “We begonnen met publiceren in 2004, en onze doelstelling is om de Koerdische taal te beschermen. Wij richten ons op Koerdische cultuur, kunst, poëzie en proza. Van tijd tot tijd geven wij kleine boekjes uit. Sindsdien financieren wij onszelf, we geven een boek uit en als het verkoopt geven we er weer een uit. Hiervan strijken we niet enige financiële winst op, de waarheid is dat wij er zelf voor betalen.”
Het gebrek aan televisie kanalen betekent dat veel Koerden overschakelen naar Koerdische satelliet kanalen die worden uitgezonden vanuit België, hetgeen gedeeltelijk door een paar Turkse Koerden wordt gefinancierd.
Wat willen de Koerden nu eigenlijk?
“Wij willen erkenning van onze identiteit in ruil voor integratie. Wij kunnen niet volledig integreren in de Turkse republiek en alle PKK-activiteiten stop zetten als de Koerdische culturele rechten niet eerst worden erkend. Onze eisen zijn eenvoudig en niet moeilijk te vervullen. Wij eisen dat de Koerdische taal wordt erkend als tweede officiële taal, en dat die op school wordt gebruikt. Sommigen in de seculiere en nationalistische kringen van de harde lijn echter zijn daar absolute tegenstanders van en geloven dat het zou leiden tot afscheiding van de Koerden en opdeling van de eenheid van de staat.”
Abdul Raziq Sagakin zei: “Gedurende lange tijd heb ik gevoeld dat onze zaak niet eerlijk genoeg was aangepakt omdat de Turkse media ons dikwijls hebben afgeschilderd als terroristen. Nu vergeten wij dikwijls hoe terecht en humaan onze eisen zijn, waar steun voor ons vanuit het buitenland zo beperkt is.”
Als je vervolgens in de Nederlandse kranten moet lezen dat de Europese Unie de besprekingen met Turkije weer met een tweetal onderwerpen heeft uitgebreid, dan vraag je je af waar Turkije dat aan verdiend heeft. Het wordt de hoogste tijd dat de EU van haar dwalingen terugkeert en alle besprekingen met Turkije stop zet totdat een aantal essentiële zaken door Turkije zijn gewijzigd of aangepast. Eén daarvan is de afschaffing van Artikel 140 inzake de belediging van de “Turksheid”. En dan natuurlijk ook: het woord “Koerd” en "de" Koerd eindelijk vrijgeven en herstellen in haar/zijn waardigheid.
door Manal Lotfi, voor Asharq Alawsat, 16 december 2007.
Veel Turken houden niet van de stad Diyarbakir, de “politieke” hoofdstad van de Koerden overal ter wereld. Gelegen in het zuidoosten van Turkije wordt zij beschouwd als de tweede grootste stad in de regio Anatolië na Gaziantep. Als de naam Diyarbakir wordt genoemd in Ankara, Istanbul of Izmir bevatten de commentaren van de Turken uitdrukkingen als “stad van dieven”, “stad van de dood en het geweld”, “stad van armoede... er is niets” en “stad van stof en terroristen”. Een tapijt handelaar in Istanbul’s bazaar antwoordde op de vraag van een klant of de in Diyarbakir gemaakte tapijten goedkoper waren: “Wie gaat er nu naar Diyarbakir om tapijten te kopen? Diyarbakir heeft alleen maar dieven.”
Maar de waarheid is dat Diyarbakir niet is zoals de mensen haar beschrijven, het is een mooie stad die lijdt onder armoede en verwaarlozing. De bewoners van Diyarbakir beschrijven de armoede en de verwaarlozing echter als zijnde zo gewild door Ankara, dat erop is gericht de morele waarden van de Koerden te breken en het hun met allerlei obstakels onmogelijk te maken om gewoon de kost te verdienen, eer dan politiek. Als dit echter de bedoeling is dan heeft die bijna zeker gefaald, aangezien de Koerden in Diyarbakir alleen maar over politiek praten en over Koerdische onderwerpen, en die die zijn verbonden met de Koerdistaanse Arbeiders Partij (PKK), hun problemen met het gezag in Ankara en wat daar aan te doen. De inwoners van Diyarbakir zijn aanzienlijk meer politiek bewust; het mag dan moeilijk zijn over politieke activiteiten te praten met Turkse studenten, waar tegenover de Koerdische studenten te Diyarbakir extreem politiek actief zijn.
Diyarbakir kookt van de politieke, economische en culturele conflicten
Als gevolg van recente veiligheids- en politieke ontwikkelingen en de sociale problemen in Diyarbakir, inclusief werkeloosheid, is het heel gewoon om tientallen Koerden te zien zitten domino of schaak spelen in café’s door de hele stad. En als ze moe zijn van het spel discissiëren zij over politiek, om dan weer terug te keren naar hun spel. Er verschijnt geen enkel teken van rust of geluk op hun gezicht; eer zijn er tekenen van vermoeidheid en uitputting zichtbaar. “Het leven in Diyarbakir is hectisch. Alle Koerdische jongeren die een goede opleiding hebben gekregen en die werk vinden in Istanbul, Izmir of Ankara verlaten de stad en komen niet meer terug behalve op Koerdische feestdagen, zoals ‘Nowruz’ (Nieuwjaar, gevierd op 21 maart). In steden als deze vergeten ze de aan identiteit gerelateerde problemen en zijn ze alleen nog maar bezig in hun onderhoud te voorzien. Sommigen geven niet eens toe dat ze Koerdische Turken zijn, alleen wanneer hun Turkse accent ze verraadt”, volgens Omar, een 23-jarige Koerd.
Ondanks dat de Koerden in Diyarbakir naar beste mogelijkheid een gewoon leven proberen te leiden kookt het hart van de stad van de politieke, economische en culturele conflicten en van bezorgdheid voor de Koerdische identiteit in Turkije. Abdul Raziq Sagakin, die werkt in de deelgemeente Sur (één van Diyarbakir’s metropolitaanse voorsteden), vertelde aan Asharq Al-Awsat: “Turkije treedt langzaam terug met betrekking tot de weinige culturele hervormingen die zij de Koerden toekende vanwege haar doelstelling lid te worden van de EU. Alles wat er vandaag van over is, is een aantal uren uitzending in het Koerdisch op de Turkse televisie. De Koerden geloven niet dat dit genoeg is en het betekent zeker niet de erkenning van de Koerdische identiteit. Dit zijn alleen maar tijdelijke oplossingen.”
Internationale alliantie tegen de Koerden als “volk”
Diyarbakir maakt deel uit van Turks Koerdistan, dat ongeveer één-derde uitmaakt van Turkije. Het is ook een deel van de bergachtige streek van Koerdistan, dat het thuisland is voor de meerderheid van de Koerden wereldwijd. De bergen van Koerdistan strekken zich uit tussen noord Irak, noord-west Iran, noord-oost Syrië en zuid-oost Turkije. Irak’s Kurdistan echter strekt zich ook uit tussen zuid-west Armenië, Libanon en Azerbeidjan. De recente botsingen tussen de PKK-guerrillas en de Turkse troepen zijn geen recente ontwikkeling. Er is een algemeen gevoelen onder Koerden dat er een internationale alliantie tegen hen als “volk” is gevormd sinds Wereld Oorlog I, toen de grootmachten na het Verdrag van Lausanne in 1922 het eens waren om de Koerdistaanse regio en de Koerden te verdelen tussen Irak, Iran, Syrië en Turkije.
Conflicten tussen de Turken en de Koerden deden zich niet voor totdat tijdens Mustafa Kemal Atatürk’s regiem de Turkse taal en cultuur tot de enige officiële werd gemaakt, de Koerdische scholen werden gesloten en het gebruik van de Koerdische taal werd verboden in regerings instellingen, officiële bureaus en scholen, en zelfs in boeken, tijdschriften en kranten. Ook het vormen van politieke partijen werd verboden. Toen Turkije nog in een vroeg stadium verkeerde en zodoende nog maar langzaam aan kracht won, ontketenden de Koerden, samen met andere minderheden, zoals Arabieren, Circassenen en Armeniërs, een rebellie (de Sheikh Said rebellie) onder Sheikh Saïd Piran (1865-1925) in een poging vrijheid en culturele rechten te verwerven, maar die rebellie was snel in de kiem gesmoord en Piran en zijn helpers werden op 30 mei 1925 geëxecuteerd.
Méér dan 1 miljoen Koerden gedood in de laatste negen decennia
Na deze rebellie versterkten de Turkse autoriteiten hun greep op de Koerden en volgens Westerse bronnen zijn er meer dan 1 miljoen Koerden gedood in in de loop van de laatste negen decennia. Het aantal Koerden in Turkije vandaag de dag is onbekend en er zijn geen accurate gegevens beschikbaar, alhoewel schattingen aangeven dat zij tussen de 30 tot 40% van de Turkse bevolking van bij benadering 75 miljoen uitmaken. Volgens deze schatting zouden de Koerden ongeveer 20 miljoen inwoners tellen. Heden ten dage is het woord “Koerd” nog steeds verboden in Turkije en een voorbeeld daarvan is de uitzending van Turks nieuws op het officiële Turkse televisie kanaal, waarin de term “lokale inwoners” wordt gebruikt in plaats van “Koerden van Diyarbakir”. Volgens Jalal Akin van het Koerdische Culturele Centrum gaat het niet toestaan van het woord Koerdisch zelfs zo ver dat het centrum in Diyarbakir bekend staat als het “Cultureel Centrum” en het Koerdische Kunsten Centrum in Diyarbakir als het “Kunsten Centrum”; hetzelfde geldt voor het “Muziek Centrum”.
Akin vertelde aan Asharq Al-Awsat dat het Koerdische Culturele Centrum was opgericht in 2002 met de bedoeling een nieuwe Koerdische generatie te onderrichten in de Koerdische cultuur en kunst. “Maar de Koerdische jeugd van vandaag zoekt de snelle roem en de toegang daartoe krijg je door te zingen in het Turks, niet in het Koerdisch. Wat wij proberen te doen is om de Koerdische jeugd te wijzen op de traditionele Koerdische kunst en erfenis en om daar aan vast te houden, liever dan de trend volgen en zingen in de Turkse taal. De waarheid is dat alle prominente zangers in het Turkije van vandaag Koerden zijn die in het Turks zingen.” Hij voegde eraan toe: “Niemand steunt het centrum financiëel, alle leraren werken op vrijwillige basis en worden op geen enkele manier betaald. Wij hebben hulp nodig van Koerden die in staat zijn ons te ondersteunen. Zelfs het kleinste cultureel centrum heeft financiële steun nodig. Wij zouden een studio willen opzetten om Koerdische liederen op te nemen, maar ook daar is geld voor nodig.” Akin legde uit dat er een kleine studio in de stad is waar Koerdische liederen worden opgenomen en illegaal gedistribueerd, want zij kunnen niet worden gedistribueerd door de officiële Turkse distribiteurs. Tijdens ons gesprek liep een Koerdische jongeman naar binnen met een luit en hij begon een droevig lied te spelen, zingende: “Ik ben mijn moeder’s enig kind”, waarop Akin zei: “Koerdische liederen bevatten veel beklag”.
Geweigerd vanwege het gebruik van het woord “Koerd”
Serdar Sengwi, adviseur buitenlandse zaken ten kantore van Diyarbakir’s stadhuis, vertelde Asharq Al-Awsat dat hij gedwongen was zijn doctoraalstudie buiten Turkije te voltooien, omdat de universiteit weigerde zijn proefschrift te bediscussiëren, dat het het woord “Koerd” bevatte. Hij legde uit dat hij in 2001 besloot zijn doctoraalstudie antropologie weer op te pakken. Hij gaf zich op bij de Hacettepe Universiteit, een liberale universiteit die een open houding aanneemt tot het studeren. Hij slaagde voor het schriftelijk examen en hij hoefde alleen nog maar een mondeling examen af te leggen en een interview te hebben met de hoogleraren van de faculteit. In het interview vroegen ze hem wat zijn voorstel was en hij vertelde hen dat hij Koerdische scholen in Turkije onderzoek wilde doen, er de nadruk op leggend dat het belangrijk was en dat een studie over de modernisering in Koerdistan onmogelijk zou zijn zonder om te zien naar het potentiëel van die scholen. Ze vroegen hem of hij de woorden “Koerd” of “Koerdistan” in zijn proefschrift zou gebruiken. –“Natuurlijk”, antwoordde hij. Ze keken even naar hem en zeiden: –“Het zou beter zijn als je die woorden niet gebruikte.” –“Maar waarom”, vroeg hij, “dit is een antropologische faculteit, wilt u de Koerdische ethniciteit doen verdwijnen?” –“Natuurlijk niet, antwoordden zij, “maar wij geloven dat de woorden ‘Koerd’ en ‘Koerdistan’ voor gebruik in academische studies verboden zijn, en als jij ze gebruikt dan zal de faculteit worden gesloten, en wij zullen met z’n allen in de gevangenis belanden.”
“Dit is één voorbeeld”, zei Sengwi. “Een ander is het geval van de Turkse socioloog Ismail Besicki, die dertig jaar geleden het woord ‘Koerd’ gebruikte in zijn proefschrift, en die twintig jaar in de gevangenis werd opgesloten.” Sengwi legde ook nog uit dat Koerdische letters in het officiële gebruik ook verboden zijn, zoals de letter “w”, die in het Turkse alfabet niet bestaat en dat eenieder die het gebruikt voor de rechter wordt gebracht. De mensen van Diyarbakir zijn verontwaardigd over de manier waarop de Turkse regering tot op de dag van vandaag de Koerdische situatie afschildert, waarvan Premier Recep Tayyip Erdogan’s verklaring het meest recente voorbeeld is dat de Koerden niet weten wat zij willen. Als reactie daarop zegt Sengwi: “Erdogan weet niet wat hij zegt... Wij willen onze identiteit en onze culturele rechten, waarvan het recht om onze moedertaal te spreken voorop staat. Wij zeggen dat al een eeuw lamg, waarom is dat voor hen zo moeilijk te begrijpen? Waarom zijn identiteiten in oorlog? Ik ben Koerdisch, ik ben geboren met een andere moedertaal en dat is niet het Turks, dus waarom moet ik mijn Koerdische identiteit verloochenen om Turk te worden? Waarom kan ik niet mijn Koerdische identiteit behouden en toch tegelijkertijd Turks burger zijn?
Diyarbakir is een Koerdisch “ghetto”
Diyarbakir is een Koerdisch “ghetto”, meer dan 95% van haar inwoners zijn Koerden en de rest zijn Arabieren, terwijl de Turken een heel kleine minderheid vormen. Als gevolg van de politieke en economische problemen gaven de laatste paar jaren stijgende emigratie cijfers zte ien, vooral onder jongeren. Binyamin, een in Diyarbakir wonende Koerd van vóór in de twintig vertelde Asharq Al-Awsat dat hij medicijnen wilde studeren, reden waarom hij een studiebeurs aanvroeg die werd toegekend door de Koerdistaanse regering in Irak, omdat hij wist dat zij beurzen geven aan Turkse Koerden om hun studie te hervatten aan universiteiten in Noord Irak. “Ik houd van Diyarbakir, maar ik hoop in het buitenland te studeren. Hier hebben we te lijden onder schending van de mensenrechten. Er zijn hier Koerdische kinderen in Turkse gevangenissen. We hebben slachtpartijen meegemaakt en gedwongen uitzetting. In 1980, na de militaire coup van Kenan Evren, werd de totale bevolking van vierduizend Koerdische dorpen geëvacueerd. De toenmalige burgemeester van Diyarbakir, Mehdi Zana, werd gearresteerd en voor 15 jaar gevangen gezet. Er was geen andere keuze... elementen van de PKK vluchtten na de coup de bergen in en begonnen gewapende overvallen tegen het leger. Wat verwacht je dat de mensen zouden doen?”
Diyarbakir is een stad die kleur mist, het is woestijnland, en het klimaat is heet en droog. De meeste straten zijn niet geplaveid, en geheel anders dan Turkse steden is Diyarbakir niet schoon, de straten liggen vol met hopen vuiln en modderig water. Zodra je je zorgen kenbaar maakt aan de burgemeester van Diyarbakir, Osman Baydemir, of aan enige andere functionaris van de stad, krijg je altijd als antwoord dat de Turkse regering een “gepolitiseerd budget” toekent aan Diyarbakir en dat de functionarissen hun taak niet kunnen vervullen en geen nieuwe projecten kunnen opzetten, laat staan dat zij de infrastructuur van de stad kunnen verbeteren.
“Welk Diyarbakir heb je bezocht?”
Iedereen die Diyarbakirheeft bezocht wordt altijd gevraagd: “Welk Diyarbakir heb je bezocht?” De stad is in werkelijkheid verdeeld in twee steden, de oude stad met haar historische hoge wallen, de hoogste wal ter wereld na de “Grote Muur” van China, en de zogenaamde moderne stad. Ondanks het feit dat de oude stad niet is geplaveid en ondanks de moeilijke economische situatie en de aantallen werkelozen, worden de uitgewoonde gebouwen nog steeds gekarakteriseerd door hun unieke architectuur. De nauwe stegen zijn volgepakt met gebouwen en passerende voetgangers. Voor wat de “moderne” stad betreft, dat is voornamelijk een aantal lange, geplaveide wegen en hoge, helder gekleurde gebouwen, geschilderd in rood en geel bijvoorbeeld. In het hart van dit deel van de stad staat een enorm gebouw dat toebehoord aan de heersende Rechtvaardigheid en Ontwikkelings Partij (AKP), een naar het Islamisme neigende partij, die door de Koerdische inwoners ervan wordt beschuldigd te proberen de Islamistische beweging in Diyarbakir te versterken als middel om de Koerdische nationale macht te neutraliseren. Sommigen zouden denken dat Diyarbakir een hoger percentage gesluierde vrouwen telt dan de rest van Turkije, en zouden het verslijten voor een groeiende Islamitische invloed De realiteit is echter dat de traditionele Koerdische dracht voor vrouwen bescheiden is, en dat daar een hoofdbedekking bij hoort. Diyarbakir blijft echter in contact met de buitenwereld, er zijn McDonalds en Burger King zaken in de stad.
De moderne stad wordt bewoond door regerings functionarissen en middenklas Koerden. De stad is lijdende als gevolg van de zwakke economie, en veel van de Koerdische politici beschuldigen de regering in Ankara ervan Diyarbakir welbewust economisch te verwaarlozen. Er zijn kleine textiel fabrieken en kleinschalige voedsel producerende bedrijven, maar die zijn onvoldoende om de beschikbare werkkracht op te nemen, hetgeen resulteert in een hoog niveau van armoede en werkeloosheid in vergelijking tot Turkse steden. Het gemiddelde maandsalaris variëert tussen US$ 100 tot 500, hetgeen minder is dan de helft van het gemiddelde maandsalaris rond Turkse steden. De buitensporige armoede heeft een aantal alarmerende sociale fenomenen gegenereerd, zoals bedelende kinderen en schoolverlaters, of in zo hoge mate weglopen, dat de Turkse regering in samenwerking met het stadbestuur van Diyarbakir een project heeft gelanceerd met de naam “Laten we naar school gaan, meisjes!”, om er bij arme families in Diyarbakir op aan te dringen hun dochters naar school te sturen in plaats van naar de fabriek, of ze te laten bedelen op straat.
De Koerden van Diyarbakir beseffen ook dat dat het misdaad niveau hoog is en dat er veel diefstallen voorkomen. Echter, volgens Abdul Raziq Sagakin, die in de deelgemeente Sur werkt: “Nadat 4.000 Koerdische dorpen na Kenran Evren’s militaire coup werden ontruimd, trokken veel Koerden op een willekeurige manier naar Diyarbakir om daar te gaan wonen. Het probleem is dat hun leven in de dorpen veel beter was, ze deden aan landbouw en hielden vee op land dat zij in eigendom hadden. Na de krachtdadige verdrijving waren velen gedwongen om te gaan stelen als weerslag van hun werkeloosheid.”
Een Koerdisch burger die wel wilde spreken op voorwaarde van anonimiteit zei: “In het begin van de jaren ‘90 vluchtte ik om veiligheidsredenen van Turkije naar Syrië, en ik keerde drie jaar geleden terug. Nu wil ik weer vertrekken vanwege de economische omstandigheden en de kwelling. Als ik geen familie had zou ik nu al gevlucht zijn. Ik gebruik niet eens mijn werkelijke naam om te vermijden dat ik door veiligheidsbeambten wordt achtervolgd. Er zijn kinderen in Diyarbakir die enkel Turks spreken terwijl hun ouders enkel Koerdich spreken. Ik wil niet in zo’n situatie terechtkomen met mijn kinderen.”
De Koerden lijden onder de over hen gebezigde stereotiepen
Maar dat is het niet alleen dat ontevredenheid veroorzaakt in de Koerdische gemeenschap. Stereotiepen van Koerden op de televisie en in de bioscoop roepen ook bezwaren op. “Een Koerdisch persoon wordt óf geportretteerd als iemand die problemen oproept óf als een onnozele hals. Het wordt niet openlijk gezegd dat hij Koerdisch is, maar hij wordt opgevoerd als een karakter van het platteland die Turks spreekt met een accent. Dit betekent dat hij Koerdisch is en dit is het verwrongen beeld waar wij onder lijden”, zei Sagakin. “Als gevolg van deze stereotiepen”, voegde Sagakin eraan toe, “worden de Koerden zélf beïnvloed, en zij proberen Turks te spreken zonder accent. Het Koerdische accent plaatst je sociaal en economisch apart, en maakt het moeilijk je van een baan te verzekeren en te leven tussen de Turken. Veel Koerden die werk zoeken in Ankara, Istanbul of Izmir verhullen het feit dat zij Koerdisch zijn.” Maar Gogercin Gul, een Turks meisje dat nooit Diyarbakir heeft bezocht, is het daar niet mee eens: “Veel van de topposities in de bureaucratie worden bezet door Koerden, niemand vraagt ze naar hun afkomst.”
Abdullah Demir Paasche, het hoofd van de deelgemeente Sur in Diyarbakir beweert echter dat Anakara’s stelling toestemming te hebben gegeven voor lessen in de Koerdische taal niet gefundeerd is. “Die lessen waaraan zij refereren zijn extra lessen waarvoor je moet betalen. Dat zijn twee voorwaarden die ervoor zorgen dat iedereen zal proberen ze te vermijden. Koerden leren hun kinderen de taal thuis , dus waarom zouden zij hun kinderen naar lessen sturen waarvoor je moet betalen? Dit is Ankara’s excuus, we hebben lessen in de Koerdische taal georganiseerd, maar niemand kwam er naartoe”, zei hij.
Voor de media is het zwaar om te overleven
Het is moeilijk voor Koerdische kranten en tijdschriften om te overleven zodra er weer een nieuwe publicatie is opgezet; de mogelijkheid te worden gesloten ligt op de loer. “De krant “Welat” (“Natie”) werd gesloten, en dus werd gestart met het opnieuw uitgeven onder de naam “Welat Ma” (“onze Natie”), en nadat die weer verboden was werd hij heruitgegeven onder de naam “Azadiya Welat” (“Vrijheid van de Natie”). Een journalist van “Azadiya Welat” vertelde Asharq Al-Awsat: “Het probleem met de ondragelijke beperkingen van onze vrijheid van meningsuiting is dat menig journalist naar het buitenland is gevlucht. Er zijn te veel problemen waarmee je geconfronteerd wordt. Wij hebben een verspreiding van 10.000 exemplaren, die wij zelf distribueren, want de distribitie bedrijven weigeren Koerdische kranten te distribueren.”
Op de kantoor muren van de krant hangen foto’s van jongeren en kinderen, waarvan de journalisten zeiden dat het door Turkse veiligheids mensen gedode “martelaren” waren.
In Diyarbakir is er maar één Koerdisch tijdschrift, genaamd “al Harf”, met als hoofdredacteur Omar Azad, vertelde Asharq Al-Aswat: “We begonnen met publiceren in 2004, en onze doelstelling is om de Koerdische taal te beschermen. Wij richten ons op Koerdische cultuur, kunst, poëzie en proza. Van tijd tot tijd geven wij kleine boekjes uit. Sindsdien financieren wij onszelf, we geven een boek uit en als het verkoopt geven we er weer een uit. Hiervan strijken we niet enige financiële winst op, de waarheid is dat wij er zelf voor betalen.”
Het gebrek aan televisie kanalen betekent dat veel Koerden overschakelen naar Koerdische satelliet kanalen die worden uitgezonden vanuit België, hetgeen gedeeltelijk door een paar Turkse Koerden wordt gefinancierd.
Wat willen de Koerden nu eigenlijk?
“Wij willen erkenning van onze identiteit in ruil voor integratie. Wij kunnen niet volledig integreren in de Turkse republiek en alle PKK-activiteiten stop zetten als de Koerdische culturele rechten niet eerst worden erkend. Onze eisen zijn eenvoudig en niet moeilijk te vervullen. Wij eisen dat de Koerdische taal wordt erkend als tweede officiële taal, en dat die op school wordt gebruikt. Sommigen in de seculiere en nationalistische kringen van de harde lijn echter zijn daar absolute tegenstanders van en geloven dat het zou leiden tot afscheiding van de Koerden en opdeling van de eenheid van de staat.”
Abdul Raziq Sagakin zei: “Gedurende lange tijd heb ik gevoeld dat onze zaak niet eerlijk genoeg was aangepakt omdat de Turkse media ons dikwijls hebben afgeschilderd als terroristen. Nu vergeten wij dikwijls hoe terecht en humaan onze eisen zijn, waar steun voor ons vanuit het buitenland zo beperkt is.”
14reacties
Cybele
20-12-2007 11:33
Misschien een lullige reactie maar Diyarbakir ligt in het
zuidoosten van Turkije en niet in het zuidwesten.
Koerdistan 20-12-2007
15:03
De Koerden worden in diverse landen in het midden oosten
gediscrimineerd, maar nergens zo overduidelijk en extreem als in
Turkije. Niet alleen Koerden overigens, maar ook andere
minderheden zoals de Armenen. Ik snap niet dat westerse landen
toch nog met Turkije willen onderhandelen over toetreding EU.
Moet turkije niet eerst de basisregels van democratie handhaven?
Of doet Europa bewust haar hoofd in het zand?
Rolf
van der Marck 20-12-2007 15:21
Koerdistan, je hebt ongetwijfeld in de kop van dit artikel
gelezen dat ik het belachelijk vind dat de EU de besprekingen met
Turkije zelfs nog heeft uitgebreid in plaats van ze stop te
zetten!
Voor mij is dat volledig onbegrijpelijk. Ik ben bang dat de EU zich laat leiden door het "blinde" begrip dat zij Turkije, dít Turkije, nodig zou hebben, en daar gekoof ik geen donder van. Sterker nog: ik denk dat wij Turkije kunnen missen als kiespijn. Het ís nu al kiespijn.
Van de andere kant ziet de EU ook nog steeds niet in dat hen door Erdogan cum suïs zand in de ogen wordt gestrooid, want voor hem is het alleen maar een afleidingsmanoeuvre om zijn verborgen agenda te realiseren: de Islamisering van de Turkse staat.
Voor mij is dat volledig onbegrijpelijk. Ik ben bang dat de EU zich laat leiden door het "blinde" begrip dat zij Turkije, dít Turkije, nodig zou hebben, en daar gekoof ik geen donder van. Sterker nog: ik denk dat wij Turkije kunnen missen als kiespijn. Het ís nu al kiespijn.
Van de andere kant ziet de EU ook nog steeds niet in dat hen door Erdogan cum suïs zand in de ogen wordt gestrooid, want voor hem is het alleen maar een afleidingsmanoeuvre om zijn verborgen agenda te realiseren: de Islamisering van de Turkse staat.
Chia
20-12-2007 18:51
Het probleem is dat het westen toch geïnteresseerd is in Turkije,
omdat ze denken dat ze Turkije nodig hebben. En daarom steunen ze
Turkije, en Turkije maakt ook misbruik van hun
machtspositie.
Rolf Ik ben er mee dat wij Turkije niet nodig hebben, en inderdaad Turkije is nu al kiespijn. Maar helaas de VS vindt dat niet en daarom EU ook niet.
Koerdistan ik ben het met je eens dat Koerden in Turkije het meest onderdrukt zijn. Hopelijk loopt het goed voor Koerden af, naar schatting zijn er al een miljoen koerden vermoord door Turken. Maar ik wens de Koerden van harte hun vrijheid en rechten.
Ik wil nog even toevoegen dat de dieven en oplichter in Ankara en Istnabul het meest professioneel zijn. Helaas heb ik het zelf ervaren en ook mijn vrienden hebben het mee gemaakt. Trouwens ook de drugsdealers.
Rolf Ik ben er mee dat wij Turkije niet nodig hebben, en inderdaad Turkije is nu al kiespijn. Maar helaas de VS vindt dat niet en daarom EU ook niet.
Koerdistan ik ben het met je eens dat Koerden in Turkije het meest onderdrukt zijn. Hopelijk loopt het goed voor Koerden af, naar schatting zijn er al een miljoen koerden vermoord door Turken. Maar ik wens de Koerden van harte hun vrijheid en rechten.
Ik wil nog even toevoegen dat de dieven en oplichter in Ankara en Istnabul het meest professioneel zijn. Helaas heb ik het zelf ervaren en ook mijn vrienden hebben het mee gemaakt. Trouwens ook de drugsdealers.
alib 21-12-2007 01:43
Waar heb je dit artikel vandaan? Heb je een linkje?
Het zou overigens voor de Koerden juist wel eens gunstig kunnen zijn om tot de EU te behoren, leden worden regelmatig aangesproken op hun gedrag tov minderheden, het Europees ggerechtshof doet regelmatig uitspraken over discriminatie van minderheden.
Het zou overigens voor de Koerden juist wel eens gunstig kunnen zijn om tot de EU te behoren, leden worden regelmatig aangesproken op hun gedrag tov minderheden, het Europees ggerechtshof doet regelmatig uitspraken over discriminatie van minderheden.
diana
21-12-2007 21:06
hee mensen ik ben zelf ook en koerd en darom vind ik het zeker
ook heel erg dat er meer dan 1 miljoen koerden zijn dood gemaakt
door de turken maar ik snap niet echt wat de pkk van de turke
willen
CHia
21-12-2007 21:52
Diana, je bent zelf een Koerd maar je weet niet wat PKK van
Turken willen. Wetenschappers gaan ervan uit dat de Koerden van
een buurvolk van de Meden afstammen. Dit volk zou 2.500 jaar
geleden zijn ontstaan. Een deel van deze oude volk ongeveer 20
miljoen wonnen in het oosten van huidige Turkije.
Het werd door Turkije verboden dat deze oude volk hun eigen taal te gebruiken of zichzelf Koerden te noemen op straffe van vervolging en gevangenisstraf! De Koerden staan er officieel in Turkije te boek als “Berg Turken”, zeer onterecht. In de jaren ‘20 en ‘30 kwamen de Koerden in opstand tegen discriminatie, die door de regering werd onderdrukt en waarbij duizenden mensen onder zeer wrede omstandigheden werden vermoord en gedeporteerd van hun thuisland. De aanhoudende onderdrukking van ongeveer 20 miljoen koerden in Turkije heeft in 1970 geresulteerd in de oprichting van een Marxistische guerrillagroep, de Partiya Karkerên Kurdistan (PKK, de Koerdistaanse Arbeiders Partij).
Turkije is echter nog steeds in staat van oorlog met de PKK, die sinds 1984 vecht voor een onafhankelijke Koerdische staat in het zuidoosten van Turkije, hun eigen land waar ze al ruin 2.500 jaar wonden.
Reactie is geredigeerd
Het werd door Turkije verboden dat deze oude volk hun eigen taal te gebruiken of zichzelf Koerden te noemen op straffe van vervolging en gevangenisstraf! De Koerden staan er officieel in Turkije te boek als “Berg Turken”, zeer onterecht. In de jaren ‘20 en ‘30 kwamen de Koerden in opstand tegen discriminatie, die door de regering werd onderdrukt en waarbij duizenden mensen onder zeer wrede omstandigheden werden vermoord en gedeporteerd van hun thuisland. De aanhoudende onderdrukking van ongeveer 20 miljoen koerden in Turkije heeft in 1970 geresulteerd in de oprichting van een Marxistische guerrillagroep, de Partiya Karkerên Kurdistan (PKK, de Koerdistaanse Arbeiders Partij).
Turkije is echter nog steeds in staat van oorlog met de PKK, die sinds 1984 vecht voor een onafhankelijke Koerdische staat in het zuidoosten van Turkije, hun eigen land waar ze al ruin 2.500 jaar wonden.
Reactie is geredigeerd
Koerdistan 27-12-2007
11:11
Nog een stukje geschiedenis op aanvulling stuk Chia. De Turken
zijn eigenlijk mongolen die het Koerdische gebied kwamen bezetten
en er Turkije van hebben gemaakt. Raar dat ze zich toch zo
nationalistisch voelen, terwijl het oorspronkelijk Mongolen
waren. En Alib, goed stuk!!
Reactie is geredigeerd
Reactie is geredigeerd
Jaja
25-01-2008 08:00
Ja..wat kan ik hierover zeggen...het spreekt voor zich dat dit
duidelijke propaganda is..er wordt met geen woord gerept over de
onschuldige doden die middels actieviteiten van de PKK zijn
omgekomen. Vertel niet de halve waarheid...als je iets wilt
vertellen of vertel niet.
Koerdistan 07-02-2008
10:14
Jaja, we vertellen de hele waarheid. Het zijn altijd juist de
Turken die de propaganda voeren en niets anders dan leugens
vertellen en verspreiden waar iedereen (behalve de turken)
doorheen prikken!!!
cCc
09-10-2008 12:48
turkije heeft niet het stukje van de koerden in bezit genomen
maar 1/6 van de wereld. knikker, na het instorten van het
ottomaanse rijk waren de turken die zonder wapens het land hebben
gered. anders was jij een katholieke fransman. maar no problem, 1
ding staat vast dr zal nooit een land komen dat koerdistan zal
heten laat staan op deze wereld op een ander planeet zal turkije
dat niet toelaten.
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).
Rolf van der Marck
Woonplaats: ParamariboGeboren tijdens het interbellum & de crisistijd (1935) in een aarts-katholiek milieu in het katholieke zuiden van Nederland met alle stigmata van dien. Na een beroepsgerichte opleiding werkzaam geweest als drukker/uitgever, aanvankelijk in het familiebedrijf en vervolgens –tot aan mijn vervroegd uittreden op m’n 60ste– bij diverse bedrijven in min of meer dezelfde branche in den lande. Verlost van stigmata en werkdruk nu alweer vanaf eind 2001 genietend van een nieuw, volledig onbekommerd leven in het door Nederland en de Nederlanders minst gekende en meest onderschatte voormalige rijksdeel: Suriname.
Beroep: geen
Hobbies: Literatuur (alfabetisch): Boon, Camus, Céline, Claus, De Haan, Hanlo, Hermans, Leopold, Morgenstern, Multatuli, Van Ostaijen, Reve; muziek: Adams, Bach, Bartók, Berg, Feldman, Gubaidulina, Haydn, Kurtág, Schönberg, Shostakovich, Strawinsky, Webern.
Man, 75 jaar
Groepen
Actualiteit
Opgericht door aadverbaast op maandag 29 juni 2009 13:16, 145 leden
Reacties, commentaren en visies op de actualiteit in het binnen- en buitenland.Favorieten van Rolf van der Marck
Tel-o-foon
Laat Miep maar tellen!
Laatste reacties
Je zult maar in de Bible Belt geboren en getogen zijn!
Joost: Zojuist spraken in de grote winkelstraat in Amersfoort 2 mannen …
“The Atlas of Creation”
Nee: Dit boek is een grote verzameling afbeeldingen van fossielen, die …
Wat gebeurt er als Ilhan Selcuk spreekt?
Ilhan: Vandaag hebben we helaas kunnen vernemen dat Ilhan Selcuk overleden …
“The Atlas of Creation”
ahmed: Deze man is een zeer grote dreiging voor de toekomst. …
Wordt Bouterse de nieuwe president van Suriname?
Tijgerkat: Neen hoor, Bouterse is een prima vent, ken hem nog …
Archief / RSS
Bekijk het hele archief van Rolf van der Marck, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.
2010
2009
2008
2007
2006
Zoek in het archief
Abonnementen
| Alle blogs |
|
 |
 |
| Deze gebruiker |
|
|
|
