Eindelijk heb ik weer eens een song geschreven. En niet over mezelf maar over mijn laatste vriendin Joyce. Ik denk nog zo vaak aan haar dat het er wel van moest komen. Ik denk nog zo vaak aan haar dat het ongezond is. Want zo lief was ze nou ook weer niet. Niet altijd tenminste. Maar in dit lied zing ik daar niet over, dat gaat alleen over haar mooie kanten. En die had ze genoeg voor een lang lied. Dit moest een Bob Dylan-song worden met regels zo mooi als alleen hij het kan. Joyce hield van Dylan, vandaar. Makkelijk was het niet want ik ben geen schrijver en nog minder een dichter, maar leuk is het wel, het schrijven van een song. En ik ben er altijd trots op als ik er weer een af heb. In totaal zijn dat er nu een stuk of tien. Makkelijk gaat het nooit, zeker niet die laatste ontbrekende regels. Sommige goede zinnen heb je altijd wel, maar ook daartussen moet het opgevuld worden. En sommige regels klinken wel leuk maar passen niet in het ritme, de versvoet of het metrum, hoe noem je dat, ik ben geen dichter. Met deze song ben ik een paar weken bezig geweest maar vandaag is hij af. Zo goed als tenminste. Ik ben er niet helemaal tevreden over maar wel behoorlijk tevreden. Beter kan ik op dit moment niet. Het is een song in driekwartsmaat en hij staat in C.

Volgend artikel in dit blog

11reacties