Het is intussen 1981 en na een jaartje op spaargeld te hebben geleefd wordt het nu toch echt tijd om werk te gaan zoeken om in het levens onderhoud te voorzien. Ik heb redelijk goede MBO en HBO opleidingen voltooid in Nederland en heb er dus alle vertrouwen in dat een baan makkelijk moet zijn te vinden.
Ik begin de personeels advertenties in de kranten te volgen en zie dat er een aantal interessante banen worden geadverteerd waar ik mezelf wel geschikt voor vind, vanuit het oogpunt van opleiding alswel ervaring en interesse. In Nederland had ik in het jeugdwerk, vormingswerk en opbouwwerk gewerkt.
Dat is het moment dat ik voor het eerst opmerk dat de Ierse samenleving aanmerkelijk anders is georganiseerd dan de Nederlandse. Ten eerste moet ik dus mijn diploma's laten valideren om in Ierland te kunnen werken in het eerder genoemde terrein van werk, wat hier in Ierland betekend dat men terecht komt in het ‘Social Work' .
Het eerste dat mij opvalt is dat ik in 95% van de gevallen waar ik solicitatie brieven schrijf nooit een antwoord krijg. Niet eens, "dank U voor Uw sollicitatie maar U bent niet geschikt..of zo" ...niets.   Pratend met een aantal Ieren in mijn  omgeving wordt mij gemeld dat het voordelig zou zijn om de locale politicus te raadplegen en te zien of hij mij een aanbeveling kan meegeven. Dat moet dan wel via een goede vriend van die politicus, die je dan eerst natuurlijk een ‘favour' moet doen. (in mijn geval idere week gratis eieren en groenten )
Dan is er het valideren van de diploma's, dat loopt ook niet op rolletjes want er is geen instantie in Ierland die dit doet. En aangezien er nog geen automatiese telefoon aansluitingen (1981 !!!!!!) en natuurlijk zeker geen internet waren in die tijd  wordt dat een lange lijdensweg. Ik vind uit dat ik alleen via Engeland mijn diploma's kan laten valideren. Maar....dat kost geld. Bovendien is de post in Ierland volslagen onbetrouwbaar. Post arriveerd soms pas maanden later. (dat is trouwens nog het geval).
Ik geef mijn pogingen niet op maar uiteindelijk verlaag ik mijn eigen hoge eisen en besluit ieder baantje dat ik kan krijgen aan te nemen en dan verder te zoeken. Ik vind met bemiddeling van mijn lokale bekende,  degeen die mij de politicus aanbeval en me daar ook daadwerkelijk een audientie mee regelde, een baantje als een broodverkoper (bakker). Negen maanden nadat ik begon te zoeken.
Het verdiende niet veel, ik geloof dat ik iets van 90 gulden per week verdiende plus een kleine bonus die was gebaseerd op de verkoop van de producten (brood, cakes e.d.) die ik in die week slaagde te verkopen. Ik werkte wel iets van 10 uur per dag en op Zaterdag dus ongeveer een totaal van 70 uur per week. Maar zoals ze hier zeggen....beggers can't be choosers.. Ik had een vrouw en baby thuis en er moest brood op de plank.
Thuis was een twee kamer cottage zonder elektriciteit en zonder stromend water en toilet. De toilet had ik geconstrueerd uit een oude verhuiskist met een emmer die werd gevuld met stro en zo nu en dan een handvol kalk om het afbreek process te stimuleren..Geloof het of niet maar het rook niet in het minst. Gewassen en gebaad werd er in een teil voor het grote houtfornuis.

Inflatie in die tijd liep op tot 25% en het spaargeld was op dus er was ook een biologiese groentetuin aangelegd en er waren kippen en een geit die nog waren gekocht van het spaargeld.
Allemaal heel romanties.....zolang het duurt.
Het eerste baantje werd geen success.....lange uren...belachelijke eisen aan de hoeveelheid brood die werd verkocht, 20 dagen vacantie per jaar, werken met de kerst en noem maar op. En iedere dag een afstand van zo'n  350 kilometer afleggen om alle klanten te bereiken.

Na mijn eerste kerst in de baan begon zich langzaam maar zeker een conflict met de manager te ontwikkelen die ik nu nog wijt aan het feit dat ik sprak met de vakbonds man in de bakkerij om lid te worden van de bond. Die man beantwoordde mijn vraag over lidmaatschap met de mededeling dat ie dat eerst eens met de manager moest bespreken. Ik vroeg hem "what the f.... the manager had to do" ...met mijn verzoek van lidmaatschap. Ja dat was nou eenmaal de afspraak. Sinds die dag ging mijn relatie met de baas bergafwaarts. Uiteindelijk werd ik aan het eind van de proeftijd verstaan gegeven niet meer terug te keren. Dat was dat....

de volgende keer....naar de steun.

Volgend artikel in dit blog