Wat durf je als columnist in deze woelige
tijden nog wel of niet te schrijven? Het is een vraag die de
bangerik misschien stelt omdat ze bang zijn om een fatwa tegen zich
uitgesproken te krijgen, de economie van zijn eigen land naar de
knoppen dreigt te helpen of het verwijt krijgt te demoniseren. Maar
ach, bangeriken blijven er altijd, net zoals er altijd heldhaftige
en inspirerende columns geschreven zullen worden.
Veel interessanter is de vraag, hoe onderga
je de wereld in de overvloed aan nieuws, jobstijdingen en ander
negatieve zaken die als een tsunami over een ieder wordt
uitgegooid. Een beetje columnist ondergaat dit bad vrijwillig om
maar inspiratie op te doen. Een columnist met gevoel voor
actualiteit en (wereld) nieuws is wat mij betreft bij voorkeur een
azijnpisser. Maar hoe lang duurt het dat je met azijnpissen, je
eigen mensbeeld zo negatief kleurt dat je gemoedstoestand standaard
iedere avond opgeleukt moet worden met alcohol of andere
geestverruimende middelen? Ik weet het niet.Maar onlangs las ik wijze Raad van Z.H. de Dalai Lama (bron: Theo knippenberg's Bulkboek van de maand, januari 2008, nr. 3) over het ondervangen van de negativiteit van het nieuws en de media. (letterlijke weergave)
Vraag: Hoe zouden we volgens u maatschappelijke instituten als het nieuws, de amusementsindustrie en de media moeten ondervangen, die voortdurend negatieve gedragingen en gevoelens lijken te propageren - het tegendeel dat u voorstaat?
Antwoord: Dat klopt. Ik spreek daar vaak mijn bezorgdheid over uit. Maar ik denk dat er veel afhangt van onze innerlijke houding, zoals we die bespraken. Wanneer we naar deze negatieve dingen kijken - moord, seks of dat soort zaken - als we daar vanuit een andere hoek naar kijken, hebben ze ook hun nuttige kant. Soms kun je die taferelen van geweld, seks enzovoort op een positievere manier gebruiken, zodat je door aandacht te hebben voor de uitwerking en de destructieve aard van deze menselijke emoties, je deze speciale manier van kijken als een herinnering aan hun destructieve karakter kunt benutten. Beelden van seks en geweld kunnen aanvankelijk wel wat opwindend zijn, maar als je verder kijkt, zie je dat je er niets aan hebt.
Ik heb natuurlijk een ander idee over de media, vooral in het westen. In een land als India worden dood en moord vaak op de televisie getoond maar seksuele zaken worden meer gecensureerd. Maar als je dood en seks met elkaar vergelijkt, dan is seks veel beter! Als we doen alsof seks niet bij het mensenleven zou horen, is dat toch ook verkeerd, nietwaar?
Hoe dit ook zij, ik denk dat het even belangrijk is om de menselijke geest een duidelijk beeld te geven van de andere, goede menselijk eigenschappen, en ik geloof dat het daar aan ontbreekt. We laten alleen de negatieve kant zien - dood, seks en al dat soort zaken - maar de andere kant, de daden van menselijk mededogen, worden niet getoond.
Om een voorbeeld te noemen: Mijn eerste bezoek aan het Museum van de Holocaust. Toen ik erheen ging en al die dingen gezien had, moest ik denken aan beide soorten eigenschappen van de mensen. Aan de ene kant had je het martelen, doden en uitroeien van de joden door nazi-Duitsland - verschrikkelijk en erg triest. Het deed me eraan denken hoe slecht of vreselijk het is wanneer de menselijke intelligentie geleid of bewogen wordt door haat. Maar aan de andere kant had je de mensen die hun leven op het spel offerden om joden te beschermen. Dus dat laat weer de goede kant zien van de mens, dat hij zelfs zijn eigen leven op het spel zet om ongelukkigen te redden. Zo leek alles me in evenwicht. Als we ons door haat laten leiden kunnen we zo wreed en destructief zijn. Maar als we daarentegen het goede in de mens voorstaan, kunnen er prachtige daden en fantastische dingen uit voortkomen. Zo moeten ook de media beide kanten laten zien. Dat gevoel heb ik altijd.
Oef, met zoveel relativeringsvermogen is het voor een columnist wel heel moeilijk. Niet meer lekker ongebreideld anti zijn over een persoon, instantie of een gebeurtenis. Niet maar ongenuanceerd vuilbekken op zaken waar je het grondig mee oneens bent, maar vooral beide kanten laten zien.
Bush? Dank zij hem zullen we de weldenkende en relativerende Amerikanen gaan ontdekken. Poetin? Door hem zullen we de essentie van het eens zo verfoeide sovjetcommunisme leren begrijpen.
Xenofobie in Nederland? Zullen we dan eindelijk hierdoor de onverschilligheid afleggen en de betrokkenheid die er ook is gaan zien?
Fundamentalisme? Zonder fundamentalisme kunnen we de redelijkheid en flexibiliteit niet herkennen.
Bureaucratie in de zorg? We komen er achter dat ondanks een uitdijende managersmaffia er toch nog aan zorg wordt gedaan. Een geweldig bemoedigend feit en het geeft zelfvertrouwen voor de toekomst, we kunnen best zonder ze leren we hieruit.
Betutteling van de overheid? Logisch toch, we hebben als natie toch een kakofonie aan vragen en wensen. Om de onmogelijkheid van die optelsom van eisen te kanaliseren is betutteling wel nodig. Misschien kunnen we met zijn allen wat minder veeleisend worden.
Ik weet het niet of ik in staat ben om mijn persoonlijke frustraties en boosheid in een column om te keren? Zijn columnisten in hun ziel niet allemaal dominees die hun gelijk als een olievlek willen zien uitdijen? Zal het komende jaar in ieder geval mijn best doen en mogelijk wordt dit stukje over 100 jaar wel beoordeeld als een prachtig voorbeeld van religieus erfgoed uit het jaar 2008. Ik denk het wel.
Aad Verbaast
25-01-2008 09:08
En: als columnist kan je gewoon doorgaan.
Hij geeft toch aan dat als je zaken op scherp zet, er een andere kant aanzit, en naar boven komt.. Die hoef je (ook naar hem luisterend) niet in hetzelfde stuk op te nemen..of zelfs in de eigen geest.
Dus: Worstel voort :-)
Reactie is geredigeerd
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).
sprakeloos
Woonplaats: DuivenSoms verbaasd, soms boos, soms passief, soms actief, soms genuanceerd, soms ook niet. Soms lijdend aan 'Weltschmerzen', soms een struisvogel met de kop in het zand. Maar heel vaak Sprakeloos, dus dat schrijven we dan maar weg. Het gemoed blijft dan nog een beetje in evenwicht. Toch?
Wandelen rond de hoogmis
kerkje van Auvers door Vincent van Gogh
NEPKRONKELS WORDEN SPRANONKELS
Mijn eerste literaire held was Simon Carmiggelt. Ik leerde hem kennen op mijn 17e. Vele verhalen heb ik van hem gelezen en herlezen. Enige dagen terug heb ik zijn verhaaltjes opnieuw ter hand genomen. Dit is mijn eerste poging om eigentijdse verhaaltjes in de stijl van Carmiggelt te schrijven. Met nadruk op 'eigentijds' en 'poging', want het zal me nimmer lukken om zijn kwaliteit maar te benaderen. Toch zie ik dit, en mogelijk meerdere verhalen in deze serie, als een ode aan een groot Nederlands schrijver.
een kaart onbekende bestemming
DE DEPRESSIEVE TIJD VOOR DE VERKIEZINGEN
Foto uit serie 'Wees niet zo beknot. Stel jezelf open' van Eunice Lieveld.
In mijn widget ten aanzien van kerst sprak ik al enige melancholie uit. Een toevallig gevonden foto van kunstenares Eunice Lieveld paste er mijns inziens goed bij. Ook bij de aanpassing bij het seizoen vond ik een soortgelijke foto van de kunstenares.
Zal nog eens kijken of er nog passende teksten bij geplaatst kunnen worden uit de oude doos van Sprakeloos.
Het blogt niet alleen, het leest ook!
SPRAKELOZE BOEKERVARINGEN Wie schrijft, moet ook lezen. In de real world wordt dat maar zeer beperkt gedaan. In al het bloggersgeweld probeer ik af en toe een boek mee te pikken.
Op dit moment ben ik aan het lezen:
Elementaire deeltjes van Michel Houellebecq
(Ben benieuwd of dit wat voor mij is, schijnt niet zo heel toegangelijk te zijn. Aanvulling op 3 februari 2010, het begin viel niet tegen, maar ik heb in het verleden de film gezien, weet niet meer of het onder dezelfde titel was. Het ligt nu even onder op de stapel, want ook op het nachtkastje ligt:
Mijn derde Claudel: Rivier van Vergetelheid
Deel 3, nog iets dikker dan de eerste twee delen geeft mij hoop op een goede afloop.
En van een collega kreeg ik naar aanleiding van diens dood de Nederlandse vertaling van The catch in the rye
Het is maar dat u het weet, maar voorlopig wint Stieg Larson het, of eigenlijk de computer, want op het moment dat ik dit schrijf kan ik niet lezen, ben namelijk geen vrouw.)
Millennium trilogie deel 2 van Stieg Larsson 'De vrouw die met vuur speelde'
Millennium trilogie deel 1 van Stieg Larsson 'Mannen die vrouwen haten'
IJskastmoeder van Janneke van Bockel
Het spel van de engel van Carlos Ruiz Zafón
Een jaar na het lezen dan eindelijk: Het Rozeneiland van Sanne Terlouw Ik ga maar eens een oproep doen aan alle lezers van het boek van Sanne Terlouw. Dringend gevraagd een antwoord bij mijn oproep in het bijbehorende blog over mijn boekervaring
Grijze zielen van Philippe Claudel
Kleine landjes, berichten uit de Kaukasus van Jelle Brandt Corstius
Knielen op een bed violen van Jan Siebelink
De hand van mijn moeder van Nafisa Haji
Het verslag van Brodeck - Philippe Claudel
Erasmus en het poldermodel van Herman Pley
In de schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón
Het pauperparadijs van Suzanne Jansen
De nazi en de kapper van Edgar Hilsenrath
Harry Potter, laatste deel van J.K. Rowling
Winter in Madrid van C.J. Sansom
Mijn kleine Waanzin van Jan Brokken
BLOGTOESTAND SPRAKELOOS
Mijn blogtoestand? Na een lange zomer en de nakende herfst kan ik niet anders zeggen dat ik gewend ben aan het nieuwe format. Dat wil zeggen dat afserveren via de rode pijl vind ik niets, maar dat terzijde. O ja mijn eigen foto's weet ik nog niet weg te zetten zonder weer een nieuw programma te moeten openen, dus ik maak voorlopig nog maar gebruik van het betere jatwerk.
Dat bloggen is af en toe wel een tijdrovende bezigheid, maar ik doe het mezelf aan. Ook nog ambities in het verschiet Sprakeloos? Ja hoor, ik wil eigenlijk een soort van e-zine op het blogformat maken, dus een week ervoor alles klaar hebben met vaste onderwerpen. En dat gaat een tijd kosten, dus wie weet, komt het er (niet) van.
Vriendjes maken?
Zoals in het echte leven, bij de een waai je gemakkelijker aan dan bij de ander. Soms is het nodig om een grote bocht te maken en een enkeling heeft Sprakeloos niet hoog staan. Of ik geband ben, weet ik niet. Ik ban alleen als de zinloosheid van de reacties te groot is of andere zaken gemeldt worden die niet door de beugel kunnen. Ik bepaal dat zelf al naar gelang mijn emotionele stabiliteit. Gebeurd gelukkig zelden.
Metabloggen
Het schijnt voor sommigen irritant te zijn, maar ik heb als het
ware een hele serie ontworpen en af en toe is er een opwelling in
de vorm van de dorpsomroeper, met min of meer toevallige
ontmoetingen. Daar waar de dorpsomroeper verschijnt is er vaak,
niet altijd, wel sprake van meer drukte dan wanneer Sprakeloos
alleen acteert.
Eerdere dorpspraat alhier samengevat:
De dorpsomroeper grabbelt opnieuw voor u
Grabbelend neemt de dorpsomroeper u weer waar
Dorpsomroeper op de najaarsmert met de laatste dingen
Een struinende dorpsomroeper op de midzomermarkt
De dorpsomroeper promoot hartstochtelijke taxvrije stofjesmarkt.
Favorieten van sprakeloos
.jpg "Ely de Waal")
Groepen
Autisme
Opgericht door ijskastmoeder op woensdag 27 mei 2009 00:36, 14 leden
Voor alle berichten uit het Autisme SpectrumMijn gadverdamme-serie
muziekcolumns
Status Quo Beth Carvalho/Mercedes Sosa
Michael Jackson,tegen beter weten in
werkschuw links tuig: twee hits uit de musical "Hair"
Maria van Rowwen Hèze: Beter dan prozac en mooier dan Mozart
Een fijn en oer Nederlands gevoel: draaiorgelmuziek uit Utrecht
All you need is love (bloggg...)/ The Beatles
Bruce Springsteen met New York City Serenade
Later is al lang begonnen van het Klein Orkest
Abba - The Winner takes it all
Flogging Molly & Dropkick Murphys
vredesboodschap van de sprakeloze anti-hip
People all get ready van The Frames
stats
|
|
Ook een telmiep erbij
Wat leert telmiep mij. Natuurlijk wat mijn toppers zijn tot 1 januari 2009:
1. Zwarte dag voor Linda de Mol en mijn vrouw Dit niemandalletje was aardig, maar ik begrijp niet waar de populariteit vandaan komt. De hits lijken ook wel met golven te komen. Mogelijk is het ergens gelinkt, maar begrijpen doe ik het niet.
2. Grote ego's Peter R. de Vries en Freek de Jonge, dat was genieten Een actueel verslag van beschamende televisie. Binnen een uur op het blog, met veel reacties.
3. De nazi en de kapper van Edgar Hilsenrath Qua hits doen de boekbesprekingen het aardig.
Azijnpisserij van Sprakeloos
MESTEN, politieke partij in opbouw
We gaan iets nieuws doen, een gevaarlijke uitspraak, maar toch..... Door voortschrijdend inzicht zal ik stukje bij beetje mijn eigen politieke partij gaan vormen. MESTEN. Dit staat voor Maatschappelijk Engagement Stimuleert Trots en Eigenwaarde in Nederland. Zoals met veel goede dingen komen ze in een opwelling Bij een volwaardige partij hoort uiteraard een beginselprogramma. Het beginselprogramma van MESTEN is gebaseerd op een soort van evangelie, maar dan toch weer even iets anders. De eerste werkopdracht is het zoeken naar overbodigheden in het huidige beleid. Dit moet de basis zijn voor een gezond financieel beleid, maar vooral de basis leggen voor een hoger welzijn van een ieder op het Nederlands grondgebied.
Laatste reacties
Wandelen rond de Hoogmis. Pauluskerk te Raalte
Icarusblauwtje: Sprakeloos, de kerk wel gezien in de tijd dat ik …
Wandelen rond de hoogmis. Abdij Sion te Diepenveen
sprakeloos: @Irarusblauwtje: Ja verbeteren lukt niet altijd, maar goed ik ben …
Wandelen rond de hoogmis. Abdij Sion te Diepenveen
Theo: Gevoelvol weerzien na dertig jaar.
(Je schrijft de serie zo gedocumenteerd …
Wandelen rond de hoogmis. Abdij Sion te Diepenveen
Icarusblauwtje: "Sprakelijk" dient sprakeloos te zijn. En "terig" dient terug te …
Wandelen rond de hoogmis. Abdij Sion te Diepenveen
sprakeloos: Het verhaal met veel plezier geschreven en beleefd uiteraard. Een …
Archief / RSS
Bekijk het hele archief van sprakeloos, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.
Zoek in het archief
Abonnementen
| Alle blogs |
|
 |
 |
| Deze gebruiker |
|
|
|
Ik moest lachen om je laatste twee regels.
Maar het evenwicht waar de Dalai Lama over spreekt, kan ik niet goed zien.
Ik zie een wereld die steeds verder uit zijn verband wordt getrokken...