Ik sla vandaag de Limburgse krant open en zie een foto van een vrouw achter de bar. Een oude donkerbruine toog gevuld met lege glazen. Onder de foto staat het verhaal dat de schrik er in België goed inzit omdat Heineken het Belgische biermerk Christal-Alken over wil gaan nemen. Dat lijkt geen groot nieuws, maar drinken is belangrijk voor veel mensen. Ik groeide op met alles wat er uit de tap kwam. Als het maar koud is.

De laatste keer dat ik dronken werd van Belgisch bier is zo’n zes jaar geleden. Luc treft mij aan in ’n Antwerps hotel. Daar zit ik moederziel alleen aan ’n tafeltje met uitzicht op de deur te wachten op ’n vrouw die niet komt opdagen. De deur draait steeds weer open, de deur draait steeds weer dicht, zodat ik steeds kan blijven hopen, op ’n glimp van jouw gezicht. Hou ik er tenminste ’n liedje aan over.

Luc heeft mij herkend en vraagt of ik bij hem en z’n vrouw Joyce aan tafel wil komen zitten voor ‘n glas. Luc is drummer bij de band Alderliefste en maakt vooral Franstalige muziek. We drinken en praten over liefde en muziek. De avond is gered.

Afgelopen zaterdag zie ik ze na al die jaren weer. Hij heeft mij gevraagd om voor z’n band ’n liedje in te zingen. In de studio zing ik mijn versie van 'Sebastian'. ’N Serie van zo’n veertig jaar geleden waar ik, zekers te weten, mijn melancholieke inslag aan te danken heb. Ik breng je de CD wel als ‘ie klaar is. Nemen we de hond mee. We gaan morgen ’n puppy ophalen, ’n Ierse Setter; Ties. Officieel ‘Pastiche’, naar het Franse drankje, maar de naam moest van de fokker met ‘n ‘P’ beginnen. Wij hebben ook ’n Ierse setter zeg ik; ‘Guinness’, bij dit nest begonnen alle namen met ‘n ‘H’. Wij hebben hem ‘Have a Guinness‘ genoemd.

Mijn vrouw Jolanda, vroeg ’s avonds aan Guus Meeuwis waarom hij zo vroeg geprogrammeerd staat bij de Vrienden van Amstel (VVA)? Als ik later speel, gaat dat van m’n netto drinktijd af. Guus is ’n echte. Samen zingen we na afloop Limburgse carnavals liedjes. Vorig jaar ook al. Toen is het idee geboren om samen ooit ’n plaat te gaan maken. Iedere avond is er op het einde van de VVA de finale. Zo’n vijftien minuten moeten we wachten voordat we opgaan. Dan zitten we bijna in de nok van Ahoy op ’n steiger plannen te maken voor onze komende samenzwering. Daarna gaan we een voor een zingend naar beneden.

Guus zingt; ‘Laat mij maar alleen’ (Klein orkest), ik zing; ‘Smoorverliefd’ (Doe Maar). Onder aan de trap hebben we het eerste glas bier al te pakken. De lekkerste van de avond, maar dat is geen reden om al die andere niet meer te drinken. Vroeger had ik m’n auto altijd in onderhoud bij Garage P. Droog. Steeds als ik daar aankwam stond Piet, god hebbe zijn ziel, voor de grote roldeur ’n beetje quasi koud te schudden. Met lichte x-benen in ’n blauw/zwarte overall die vanaf z’n navel naar boven al jaren niet meer dichtging. Piet had altijd ’n kater. Gezoape gister, neet normaal. Ik ging dan met ’n leenauto naar de Letterkundige in Venlo waar ik toen werkte.

In m’n achteruitkijkspiegel zag ik Piet dan z’n verwarmde garage binnenlopen. De muur vol kalenders van blote vrouwen met grote borsten. De ruimte rook naar ‘n mengsmering van afgelopen olie en koffie uit de automaat. Ik kon me niks fijners voorstellen dan dit. ’N eigen bedrijf en geen baas om verantwoording aan af te hoeven leggen als ik straks weer te laat zou zijn. Piet toepte bijna elke avond, maakte muziek in de joekskapel en hoefde geen vrouw. Hij ging voor een glas melk geen hele koe in huis halen.

Volgend artikel in dit blog