In augustus zag ik ze op het Summer Darkness festival in Utrecht, alwaar ze positief opvielen tussen al het Gothic geweld. Inmiddels is het een half jaar verder en vertrekt TheNAME woensdag naar Kopenhagen om Nederland te vertegenwoordigen tijdens de Bodog Battle of the Bands. Tijd voor een nadere kennismaking.

In Haarlem ontmoet ik Hadassa, de zangeres, en Silas, de gitarist/componist. De laatste houdt zijn achternaam en leeftijd angstvallig verborgen. Maar zijn huis geeft prijs dat hij het gitaarspel uiterst serieus neemt: de woonkamer, waar het gesprek plaats vindt, staat vol met deze instrumenten.

Hadassa introduceert: ”wij zijn een female-fronted metal band die bestaat uit vier mensen: bassist, drummer, gitarist en zangeres. TheNAME is opgericht in het jaar 2000, maar pas sinds anderhalf jaar actief in de huidige bezetting”. Silas vult aan: “ik ben indertijd begonnen, ik had wat nummers geschreven, en een goede vriend speelde bas. Maar het duurde wel twee jaar voordat we de eerste zangeres gevonden hadden. We zijn heel wat bandwisselingen verder, maar nu hebben we echt de juiste muzikanten bij elkaar gebracht.” Hadassa: “we raken ook meer op elkaar ingespeeld, de show wordt beter, het klinkt allemaal steeds strakker. We voelen ons helemaal op ons gemak bij elkaar.”

Voor de 24-jarige Hadassa stond de keuze voor de muziek niet van jongs af aan vast. Integendeel, als kind was zij helemaal niet muziek bezig, en had ook geen cd-speler. Bij het amateurtoneel vond ze zichzelf al zingend terug op het podium, en merkte dat het haar prima af ging. Zanglessen volgden, maar als studie koos zij de schrijversopleiding met het doel zelf toneelstukken te gaan schrijven. Dat bleek toch niet de juiste weg, en rond haar 20ste besloot zij te kiezen voor muziekwetenschappen.

Het verhaal van Silas is heel anders. “ik ben er echt al sinds mijn vierde mee bezig”, vertelt hij. “Op die leeftijd kreeg ik mijn eerste KISS poster, en bedacht ik dat ik zo later wilde worden. Ja, daar waren mijn ouders erg blij mee! Rond mijn 8ste begon ik met drummen, maar dat werd niet zo gewaardeerd door de buren. Omdat ik vond dat ik te veel op de achtergrond zat, ben ik overgestapt op gitaar.”



Muziek
De impact van KISS deed zich nog lang gelden in zijn muzikale ontwikkeling. Zo toerde hij, voor het begin van TheNAME, met geverfd gezicht als onderdeel van de act KISS-THIS door Europa. Zij speelden covers van KISS. Ook nu nog zijn deze invloeden zichtbaar, vertelt de gitarist: “ik ben echt een grote fan van KISS. In de gitaar riffs zal de kenner het zeker wel terug horen.” Het oog valt op de Paul Stanley gitaar in de kamer. Dit kostbare exemplaar staat er voornamelijk voor de sier: tijdens optredens wordt dit instrument, bekend van de gitarist van KISS, niet gebruikt.

In de begindagen van de band was Silas op zoek naar een echt metal geluid. Hier vond hij een zangeres bij die, in de stijl van de nu zo populaire gothic metal, een opera-achtige stem had. Maar uiteindelijk paste zij niet bij de muziek, die voornamelijk steunt op de gitaren en een keyboard mist. Een rockzangeres volgde, maar de band vond het contrast met de muziek weer te klein, het leek te veel op standaard metal. Hadassa kwamen zij tweeënhalf jaar geleden bij toeval tegen, terwijl zij op een ander bandje stond te wachten. Haar zang is meer pop-georiënteerd, steekt af tegen de metal klanken van de muziek, en zo ontstond het kenmerkende geluid van TheNAME.

Hadassa legt uit: “de mensen denken al gauw bij het zien van een vrouwelijke zangeres, dat we gothic rock zijn, maar dat zijn we nu juist niet. We zijn meer groovy rock metal.” Silas vult aan: “ de bedoeling was altijd dat de bas en de drums een ondersteunende, groovy functie zouden vervullen. Dat het echt beukt. Mijn gitaarspel is wel op metal georiënteerd, ik kom zelf uit die hoek. Maar doordat Hadassa juist meer pop is, wordt het een echte cross over.” Hadassa: “we hebben veel verschillende kanten, die ons in staat stellen een breed publiek te bereiken. Maar wij vinden het gewoon leuk. Hier staan we achter.”

Dit samensmelten van pop en metal wordt nog verder doorgevoerd. Silas houdt zich in de band namelijk ook bezig met het zingen van de tweede stem en het zogenaamde ‘grunten’, een gutturale zangtechniek uit de metal scene waarbij de stem vervormd, laag en haast onverstaanbaar de ruimte in wordt geslingerd. Ook als tweede stem houdt hij het geluid bewust rauw: “als ik clean zing kom ik niet zo tot mijn recht, wordt het wat knijperig en moet ik me veel meer concentreren. Ook zorgt het rauwe geluid voor een heel mooi contrast met de zang van Hadassa.”



Live
Alhoewel de band al een tijdje bestaat, zijn de leden het laatste half jaar pas echt aan de weg aan het timmeren. Ze doen mee aan wedstrijden, promoten zichzelf actief met hun website en via MySpace, en proberen zoveel mogelijk op te treden. Nu nog veelal als support act, bijvoorbeeld van het bekende Epica, eveneens een metalband met een zangeres, maar TheNAME heeft ambities. Het optreden vervult hier een belangrijke plaats in. Momenteel spelen ze gemiddeld drie a vier keer in de maand live, maar zouden dit graag zien toenemen. Hadassa vertelt enthousiast: “sinds de zomer van 2007 komt het pas echt op gang. We hopen dat dit snel meer wordt, zodat we er niet meer bij hoeven werken.” Silas: “voor mij is het spelen op een mooi podium waar ik naar op zoek ben met de band. Ik vind het ook leuk om op te treden als er maar twintig man zijn. Zelfs als die er niets aan vinden, want dan is het een uitdaging om toch een goede show neer te zetten.”

Dit showelement is belangrijk. TheNAME wil haar publiek vermaken. Entertainen. Ze geloven in een spetterende, strakke performance. In dit kader vallen ook de covers te plaatsen als Hit Me Baby One More Time van Britney Spears en Can’t Get You Out Of My Head van Kylie Minogue. Niet bepaald metal klassiekers. Silas legt uit: “dit zijn echte popliedjes die wij in onze eigen stijl brengen. Het is niet serieus bedoeld. We zetten er onze TheNAME riffs onder en het publiek kan ze meteen meedoen. Het is misschien wat gewaagd in de gothic scene. Maar het is de bedoeling dat we een glimlach op de gezichten om ons heen zien.” Hadassa voegt toe: “we zouden dit natuurlijk nooit uitbrengen. Maar er is wel degelijk over nagedacht, onze uitvoering zit goed in elkaar.”

Ook voor het ontwikkelen van nieuw materiaal is optreden essentieel. Silas zegt hierover: “aan een nummer kan ik blijven sleutelen. De anderen zijn dan al lang tevreden, maar ik verander er nog van alles aan. Als ik dan eindelijk denk dat het af is, spelen we het tijdens een optreden. Zo kan ik zien welk gevoel het oplevert. Niet zozeer bij het publiek, maar bij ons: als het live lekker loopt, is het af voor mij.” Hadassa vult aan: “vaak is het zo dat, als we zo’n nieuw stuk live spelen, ik er de teksten nog bij moet bedenken. Meestal begint een nieuw nummer bij de muziek van Silas en volgen hierna de tekst en zanglijnen. En vervolgens maken we het samen af.” De gitarist voegt toe: “onze drummer kan ook heel kritisch zijn. Hij blijft dan nog maandenlang aan de details werken. Zodat ook hij uiteindelijk het juiste geluid vindt bij een stuk.”

Bodog
Woensdagochtend 13 februari om zes uur stapt de band in een busje om ’s avonds in Kopenhagen in de Europese finale te spelen. Mochten ze doorgaan, dan volgt de wereldwijde finale in Amerika, met als hoofdprijs een miljoenencontract. Silas: “het platencontract dat Bodog aanbiedt is vooralsnog een beetje vaag. Maar we hebben er ook niet echt naar gekeken.” “Het is in dit stadium misschien ook nog wat vroeg,” vult Hadassa aan. “We gingen eigenlijk voor het optreden in Paradiso, want daar wilden we heel graag gespeeld hebben.Deze volgende stap kwam als een volslagen verrassing. Op die avond namen de logistieke aspecten van het spelen in het Patronaat in Haarlem, als voorprogramma van Epica, en hierna het doorreizen naar Amsterdam ons volledig in beslag. We doen alles natuurlijk nog zelf. Tijd om ergens bij stil te staan hadden we niet. Voor ons is het vooral heel leuk om naar het buitenland te gaan.”

Nog niet eerder speelde TheNAME buiten de grenzen. Maar wie denkt dat de groep nu hard aan het oefenen is op haar set, komt bedrogen uit. Hadassa legt uit: “de nummers die we spelen, kennen we nu wel.” Silas vervolgt: “al onze tijd wordt nu gebruikt voor nieuwe dingen. We willen zo snel mogelijk een nieuwe promotie cd uitbrengen dus alle nummers hiervoor moeten af. Het is ook altijd mijn bedoeling geweest om niet te veel te blijven hangen in oud werk. Dit oefenen we als we live spelen, en daar hoeven we in de oefenruimte niet aan te blijven sleutelen. Ook wil ik het aanpassen van oude nummers vermijden. Het stuk is zoals het toentertijd was.”



Ontwikkeling
Voor de groep is haar ontwikkeling van groot belang. Ontwikkeling in de performance, zang en muziek. En ook het behalen van succes. Voornamelijk omdat succes er voor zorgt dat ze zich nog meer op de muziek kunnen toeleggen. “Uiteindelijk zou ik mijn werk willen kunnen opzeggen om meer op het podium te staan,” vertelt Silas. “Niet zozeer omdat ik geen baan zou willen hebben, maar vooral omdat ik dan meer tijd voor de band heb.” Hadassa: “het is niet dat we beroemd willen worden om het beroemd zijn, maar het zou natuurlijk wel helpen!” Silas: “want dan kunnen we overal spelen. Bijvoorbeeld als hoofdact in Paradiso. En het hoogst haalbare in Nederland voor ons als rock & metal band is denk ik wel de Heineken Music Hall.” Hiermee samenhangend zien ze de mogelijkheid om een goed geproduceerde cd op te nemen. En het budget om de nummers in de studio te kunnen schrijven en uitwerken, in plaats van het betalen van losse uurtjes studiotijd uit eigen zak.

Tegelijkertijd verandert de muziek door de tijd heen. Zo wilde Silas zich in eerdere bandjes vooral bewijzen als gitarist. Dat leidde, zoals wel vaker in de metalwereld, tot het veelvuldige gebruik van solo’s. Zelf zegt hij hierover: “dat had wel een impact op de kwaliteit van de muziek. Want solo’s puur om te laten zien wat je kunt, brengen niets over. Inmiddels ben ik er achter dat het beter is om een paar noten te spelen met heel veel gevoel dan duizend noten zonder. Soms zijn drie akkoorden genoeg, en moet je het niet kunstmatig ingewikkelder willen maken. Misschien komt dit inzicht wel doordat ik ouder wordt!”

TheNAME waakt er voor om zichzelf niet te herhalen. De gitarist vervolgt: “soms ben ik druk bezig met een nieuw nummer en merk ik dat de opbouw lijkt op iets wat we al eerder hebben gedaan. Dan moet dat anders, en verander ik bijvoorbeeld de toon.” Hij begint te lachen. “Ja, en dan komt de zangeres wel eens in de problemen natuurlijk!” Hadassa vult aan: “we zoeken wel bewust naar variatie binnen onze eigen stijl”. De balans tussen deze vernieuwingsdrang en het vermaken van het publiek zorgt wel voor een spanningsveld. Immers, het publiek hoort graag bekende klanken. Silas: “Er zijn een paar nummers die hele ingewikkelde maatvoeringen hebben. Persoonlijk vind ik dat wel de leukste om te spelen, maar ik denk dat ze wel wat moeilijker zijn om te volgen. Toch houdt ons dat niet tegen. Soms passen we ze wel aan voor het optreden. Onze bassist is daar heel bedreven in. Maar het belangrijkste is toch dat we het resultaat zelf goed vinden.”


© Alexandra van der Stap 2008
Foto’s Hadassa en Silas: Bianca van Dokkenburg

Volgend artikel in dit blog