Mooi, lief Nederland

Bepaalde onderdelen van deze website vereisen het gebruik van javascript. Indien u van alle functies gebruik wilt maken, zult u javascript moeten toestaan.

Sprakeloos

columns, verhaaltjes en reacties

< Voorpagina

zondag 24 februari 2008 22:53 door sprakeloos

Er zijn momenten dat ik denk, wat leven we in een prachtig land. Dit is zo'n moment. We schrijven zondag 24 februari 2008, de dag is ten einde en de schemer doet zijn intrede. Het was een dag die je kunt bestempelen als net geen lentedag hoewel die wel beloofd is. Het eten is achter de kiezen, Indian Curry, en voor de peristaltiek is een wandeling gewenst.

Nu is het zo dat ik geen hond heb, dus geen legitimatie om zomaar in de wijk te wandelen, dat voelt vreemd. Om dit te maskeren, loop ik flink door. Passanten zullen denken, dat is een man die ergens naar toe loopt, met een doel. Maar dat is niet zo. Ik wandel gewoon en geniet van het naar binnengluren bij andere mensen. Want we doen in Nederland wel alsof we allemaal individualisten zijn. Maar dat is niet zo. Open en bloot kun je in de huiskamers kijken, zeker met de lampen aan. Eigenlijk leven we gewoon op straat en de huizen zijn alleen nodig omdat het klimaat dit vereist. Lekker gluren bij de buren dus. Soms kijken ze terug en dan kijk ik snel weg, ik durf nog niet ongegeneerd terug te kijken. Ik zou dat wel het liefste willen. In iedere huiskamer een leuk tafereeltje, die onze rudimentair aanwezige behoefte van saamhorigheid in Nederland alleen maar bevestigd.

Naast de verscheidenheid aan korte speelfilmpjes, fragmenten eigenlijk, die veel te raden overlaten aan de kijker, zijn er ook veel overeenkomsten. Ikea is ruim vertegenwoordigd in de huiskamers en rode muren veroveren het ‘straatbeeld'. Dat zullen de VT Wonen of andere glossy's wel voorschrijven. Veel kinderen zijn nog op en zitten aan tafel met hun ouders. Minister Rouvoet hoeft zich voorlopig geen zorgen te maken over te weinig kinderen. Als het eten gedaan is computeren de kinderen of kijken, veelal met vader naar de televisie. Vaak staat er voetbal op, de huiskamers waar de lampen nog niet aan zijn kleuren dan groen. De ravage van de zondagmaaltijd wordt bedrijvig opgeruimd door moeder de vrouw. Ook hier tevredenheid bij minister Rouvoet.

Door nauwkeurige observatie van de interieurdesigns, de aankleding van de nette tuinen (ik besef ineens dat ik de voegen van mijn oprit snel mosvrij moet maken) ja zelfs de keuze van auto's, krijg ik een uitstekend beeld van de laatste trends. Ik zou bijna zeggen, bel mij en ik adviseer u op het gebied van huis, tuin en keuken en zorg dat u in de pas blijft lopen.

Er zijn nog veel mensen op straat, vaak met een hond. Anderen nemen afscheid na een genoeglijke zondag bij familie en vrienden te hebben doorgebracht. Graag zou ik u willen verhalen als bijna vier miljoen mensen naar ‘Boer zoekt vrouw' kijken. Maar dat zal niet gaan. Zolang duurt mijn wandeling niet. Bovendien, ik kijk ook naar ‘Boer zoekt vrouw', immers ik ben per slot van rekening ook een piepklein stukje Nederland.

Lekker, een verkwikkende avondwandeling in wijken waar een veelzijdigheid aan huizen staat. Naast starterswoningen met een ooievaar in de tuin, staan ook huizen die het miljoen naderen. Tussendoor staan de verschillende typen seniorenwoningen, die inzicht verschaffen in de trends van dertig jaar geleden. Het ene inkijkje is nog ontroerender dan het andere. Zo ook bij de kleine flatappartementjes, waar ik twee grote wijnglazen op een witte tafel zie. Om de tafel staan rode stoelen met hoge leuningen. Twee van de stoelen staan slordig een eindje van de tafel. In de kamer is geen levend wezen te vinden. Mijn fantasie slaat op hol en ik denk op basis van dit gegeven een romantisch verhaal te kunnen schrijven. Of een spannend verhaal. Misschien wel beide, een erotische thriller? Wie weet?

Kortom, wat kan ik toch enorm tevreden zijn met het land waarin ik woon.

Toon gerelateerde artikelen

Volgend artikel in dit blog

4reacties

Jezzebel 24-02-2008 23:06

Ik ben benieuwd naar je romantische thriller.
Dit beeld is prachtig opgeschreven.
Maar ik vind het treurig.
Nederland, in het keurslijf, alles en iedereen hetzelfde.

cor 24-02-2008 23:36

ik wandel ook liever met de hond dan zonder....en boer zoekt vrouw is zorgvuldig geregisseerd, zo spontaan als het lijkt is het bij lange na niet

sprakeloos 25-02-2008 00:02

Jezzebell, dank voor je reactie en dit is een van de reacties die ik gehoopt had te bewerkstelligen met dit stukje.
Triest? Ik weet het niet.Keurslijf, mogelijk.Iedereen hetzelfde? Bij een eerste (oppervlakkige) beschouwing misschien. Zoek naar de nuances, de verschillen, de couleur locale en de heimelijke gektes en het wordt een prachtig palet met veel diversiteit. Soms vereist het wel veel hersengymnastiek en is sterk afhankelijk van mijn stemming.
Romantische thriller, tja een weblogger als ondergetekende is een van de vele wannebeewriters met te weinig tijd en belangrijker nog dan dat, te weinig talent. Maar het niveau van een A4tje lukt dan nog wel en soms een verhaaltje (zeker niet erotisch of romantisch) van iets meer.

@cor, ik heb geen hond en zal er ook nooit een krijgen, ik heb geen hekel aan honden, maar o, o, dromerig over straat lopen, kijkend in andermans interieur en het is veni, vidi hondestront......
Over stont gesproken, Boer zoekt vrouw spontaan of niet, het is wel een knus nationaal gebeuren niet waar.

cor 25-02-2008 00:07

Ik heb af en toe een leen- of logeerhond...(met de poep heb ik geen problemen, anderen misschien wel) maar er is verschil tussen wandelen met en zonder en buitenlopen geeft een andere dimensie aan het binnen zijn

Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.

Beperkt HTML (vet, cursief en onderstreept toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

NEPKRONKELS WORDEN SPRANONKELS

Mijn eerste literaire held was Simon Carmiggelt. Ik leerde hem kennen op mijn 17e. Vele verhalen heb ik van hem gelezen en herlezen. Enige dagen terug heb ik zijn verhaaltjes opnieuw ter hand genomen. Dit is mijn eerste poging om eigentijdse verhaaltjes in de stijl van Carmiggelt te schrijven. Met nadruk op 'eigentijds' en 'poging', want het zal me nimmer lukken om zijn kwaliteit maar te benaderen. Toch zie ik dit, en mogelijk meerdere verhalen in deze serie, als een ode aan een groot Nederlands schrijver.

een kaart onbekende bestemming

reisschemering

harmonie

Nalatenschap

Reddingsboei voor bakvissen

K*tjelekker25. In veertig jaar is er niets veranderd.

't Piepke

Rosenmontag Spaziergang

Klaar zijn of komen?

Scharen?

Une femme (pas) fatale!

Het blogt niet alleen, het leest ook!

SPRAKELOZE BOEKERVARINGEN Wie schrijft, moet ook lezen. In de real world wordt dat maar zeer beperkt gedaan. In al het bloggersgeweld probeer ik af en toe een boek mee te pikken.

Op dit moment ben ik aan het lezen:

Recent gelezen en nog wachtend op een deugdelijke boekbespreking:

Ik ben niet bang van Niccolo Ammaniti

(ik heb lang over het onverwachte einde moeten nadenken)

Melktanden van Ignacio Martinez de Pisón

Een boek dat iets moeizaam op gang kwam, maar toen de vaart er eenmaal inzat een blijvertje werd en dus met plezier uitgelezen.

De zwarte legende van de familie Menciía van Javier Yanes

Een leeservaring dat helemaal bij me past, fijn geschreven, spannend en humoristisch. Een familiegeschiedenis zwabbert door Europa en Afrika van nu en vroeger. Een besliste aanrader.

Aangekondigde boeken, maar niet om door te komen voor mij op dit moment, dus zeker geen boekbespreking:

Michel Houellebecq/ Elementaire deeltjes

En van een collega kreeg ik naar aanleiding van diens dood de Nederlandse vertaling van The catch in the rye van J.D. Salinger. De hele wereld kende het boek van de engelse lessen, ik niet en daar heb ik niets aan gemist blijkt dus nu. Mij kon het boek niet bekoren.

Besproken boekervaringen:

Het zwijgen van Maria Zachea van Judith Koelemeijer

Brug der Zuchten van Richard Russo

Rivier van Vergetelheid van Philippe Claudel

Duel van Joost Zwagerman

Millennium trilogie deel 3 van Stieg Larsson 'Gerechtigheid'

Millennium trilogie deel 2 van Stieg Larsson 'De vrouw die met vuur speelde'

Millennium trilogie deel 1 van Stieg Larsson 'Mannen die vrouwen haten'

God is Gek van Kluun

IJskastmoeder van Janneke van Bockel

Het diner van Herman Koch

Het spel van de engel van Carlos Ruiz Zafón

Een jaar na het lezen dan eindelijk: Het Rozeneiland van Sanne Terlouw Ik ga maar eens een oproep doen aan alle lezers van het boek van Sanne Terlouw. Dringend gevraagd een antwoord bij mijn oproep in het bijbehorende blog over mijn boekervaring

Grijze zielen van Philippe Claudel

Harlekino van Tessa de Loo

Ceasarion van Tommy Wieringa

Kleine landjes, berichten uit de Kaukasus van Jelle Brandt Corstius

Knielen op een bed violen van Jan Siebelink

De hand van mijn moeder van Nafisa Haji

Het verslag van Brodeck - Philippe Claudel

Erasmus en het poldermodel van Herman Pley

De overgave van Arthur Japin

In de schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón

Het pauperparadijs van Suzanne Jansen

Afrika van Jan Brokken

De nazi en de kapper van Edgar Hilsenrath

Harry Potter, laatste deel van J.K. Rowling

Winter in Madrid van C.J. Sansom

Mijn kleine Waanzin van Jan Brokken

BLOGTOESTAND SPRAKELOOS

14 juli 2010

Mijn blogtoestand? Net zoals het tropische weer en dat betekent, beklemmend. Ik heb een beetje genoeg van het gezeik en ben eigenlijk wel blij met enige moderatie. Het stompzinnige gescheld en echolalie van enkele, vaak oningelogde lieden, verzieken de sfeer. Je hoeft niet overal aan te kloppen, net zoals in het echte leven, maar de sfeer op een dorpsplein blijft leuker als ook kraampjes die door mij niet bezocht worden, een positieve sfeer uitdragen.

Vrije meningsuiting?

Ja, maar het moet geen mantra worden voor ongehoord gedrag.

Metabloggen

Het schijnt voor sommigen irritant te zijn, maar ik heb als het ware een hele serie ontworpen en af en toe is er een opwelling in de vorm van de dorpsomroeper, met min of meer toevallige ontmoetingen. Daar waar de dorpsomroeper verschijnt is er vaak, niet altijd, wel sprake van meer drukte dan wanneer Sprakeloos alleen acteert.

Eerdere dorpspraat alhier samengevat:

Grabbelen bij de dorpspomp

De dorpsomroeper grabbelt opnieuw voor u

Grabbelend neemt de dorpsomroeper u weer waar

Dorpsomroeper op de najaarsmert met de laatste dingen

Een struinende dorpsomroeper op de midzomermarkt

De dorpsomroeper promoot hartstochtelijke taxvrije stofjesmarkt.

EEN UUR zonder blogterreur vraagt de dorpsomroeper

De dorpsomroeper beziet een lamlendige vkblog midzomermarkt

Ook een telmiep erbij

Fijn dat u er was!

Wat leert telmiep mij. Natuurlijk wat mijn toppers zijn tot 1 januari 2009:

1. Zwarte dag voor Linda de Mol en mijn vrouw Dit niemandalletje was aardig, maar ik begrijp niet waar de populariteit vandaan komt. De hits lijken ook wel met golven te komen. Mogelijk is het ergens gelinkt, maar begrijpen doe ik het niet.

2. Grote ego's Peter R. de Vries en Freek de Jonge, dat was genieten Een actueel verslag van beschamende televisie. Binnen een uur op het blog, met veel reacties.

3. De nazi en de kapper van Edgar Hilsenrath Qua hits doen de boekbesprekingen het aardig.

MESTEN, politieke partij in opbouw

We gaan iets nieuws doen, een gevaarlijke uitspraak, maar toch..... Door voortschrijdend inzicht zal ik stukje bij beetje mijn eigen politieke partij gaan vormen. MESTEN. Dit staat voor Maatschappelijk Engagement Stimuleert Trots en Eigenwaarde in Nederland. Zoals met veel goede dingen komen ze in een opwelling Bij een volwaardige partij hoort uiteraard een beginselprogramma. Het beginselprogramma van MESTEN is gebaseerd op een soort van evangelie, maar dan toch weer even iets anders. De eerste werkopdracht is het zoeken naar overbodigheden in het huidige beleid. Dit moet de basis zijn voor een gezond financieel beleid, maar vooral de basis leggen voor een hoger welzijn van een ieder op het Nederlands grondgebied.

eerste bezuinigingstip

tweede bezuinigingstip

derde bezuinigingstip