Mijn psycholoog omschrijft me als een leuke meid, maar wel eentje met bindingsangst. Zelf zie ik dat niet zo als een probleem, binden heeft tenslotte de consequentie dat je een stukje vrijheid in moet leveren en inleveren is niet mijn sterkste punt. Het voordeel van mijn bindingsangst is dat ik nog steeds geen verkering heb, nog steeds geen koophuis, nog geen nageslacht en verder dat ik niet ben vast geworteld in mijn geboortegrond. Deze wetenschap vormde voor mij alle reden om voorgoed naar Frankrijk te vertrekken.

Ik ben al één keer eerder voorgoed naar Frankrijk vertrokken, anderhalf jaar geleden. Doch toen was er iets dat ik niet goed deed, want twee maanden later stond ik gedesillusioneerd op de stoep bij mijn ouders in Nederland. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit in welke mate de toenmalige mislukking aan mezelf te wijten was. Het zal ongetwijfeld een klassieke combinatie van factoren geweest zijn, waarin clichématigheden als naïviteit, toeval en samenloop van omstandigheden tot gevolg hadden dat mijn vertrek minder voorgoed was dan gepland.

"Ach", zei mijn moeder, "als je maar iets van de situatie geleerd hebt." "Ach", zei mijn psycholoog, "heb je zelf het gevoel dat je er sterker van geworden bent?" Ik had nog steeds spierpijn van al die metro- en stationstrappen die ik mijn koffers op en af had moeten tillen, dus die laatste vraag kon ik bevestigend beantwoorden. Over het punt van mijn moeder moest ik wat langer nadenken en eerlijk gezegd ben ik er nog niet helemaal uit. Eén ding weet ik zeker; we zullen er snel genoeg achterkomen, want morgen vertrek ik voorgoed naar Frankrijk, voor de tweede keer...

Volgend artikel in dit blog