DON QUICHOT
 
Door het lezen van teveel ridderromans is de hidalgo Don Quichot zijn verstand kwijt geraakt. Denkend dat hij zelf een ridder is, verlaat hij zijn huis op een dwaaltocht naar avontuur.
Zijn bedoeling is alle soorten onrecht recht te zetten, om door deze goede daden  zelf beroemd te worden.
Hij ziet herbergen aan voor kastelen, windmolens voor reuzen en een hoertje voor een prinses.
Pas als de werkelijke wereld verandert in een dwaze, krijgt Don Quichot zijn gezonde verstand terug.

Als men in deze omschrijving "ridderromans"vervangt door "twijfelachtige arresten" en "rechtswetenschapper" de plaats inneemt van de "hidalgo", wordt het beeld helder dat de rechtspsycholoog Van Koppen en de raadheer Van Maanen van zichzelf oproepen in het Nederlands Juristen Blad 2008/9.
 
Van Koppen noemt de indieners van het herzieningsverzoek ten gunste van Lucia de Berk "buitenstaanders", aanstichters van een "volksgericht" op basis van  "onderbuikgevoelens". Volgens Van Maanen zijn de wetenschappers die de petitie voor vrijlating van Lucia ondertekenden en hun overtuiging hadden gevormd na tegenspraak van internationale deskundigen te hebben ingeroepen, "niet op de hoogte van de zaak".
Een zelfde verwijt , geen dossierkennis, richtte Peter R. de Vries eens tegen Maurice de Hond, die zich minutieus op de hoogte had gesteld van het verloop van de Deventer moordzaak.

Als deze al dan niet academisch gevormde deskundigen aan de hand van hun kritische opponenten de dwaasheid van een groot aantal arresten leren inzien, ligt de weg naar herstel van het gezonde verstand, mits rudimentair aanwezig, nog open.
 
Van een grote dosis gezond verstand getuigde Fred Spijkers die in de tachtiger jaren het gebruik van ondeugdelijke landmijnen door defensie onthulde.
Als bedrijfsmaatschappelijk werker begeleidde hij de nabestaanden van verongelukten  met deze projectielen van Nederlands makelij.
Het heeft tot zijn ontslag geleid en allerlei pesterij van de overheid.

Zo werd zijn dossier achter zijn rug om door de toenmalige staatssecretaris in het Nationaal Archief opgeborgen, tot 50 jaar na Spijkers'dood.
De nationale ombudsman Brenninkmeijer was destijds als rechter verbonden aan de Centrale Raad van Beroep die tot het ontslag van Spijkers besloot.
 
Over een even grote mate van gezond verstand bleek ook advocate Inez Weski te beschikken.
Zij vocht met succes de veroordeling aan van Guus Kouwenhoven.
Hij werd door het Haagse Gerechtshof vrijgesproken van een eerdere veroordeling wegens beweerde illegale wapenhandel en oorlogsmisdaden in Liberia in 2002/2003.
 
Het Hof veegde een aantal bewijsmiddelen van het Openbaar Ministerie als onbetrouwbaar van tafel.
Dit gold met name voor een aantal getuigen.
Zo sprak een zich generaal noemende getuige van gevechten in de Liberiaanse hoofdstad Monrovia in 2002/2003, welke aantoonbaar nooit hadden plaats gevonden.
Een ander had Kouwenhoven een kist met 300 wapens een ladder op zien dragen, wat zelfs de sterkste man ter wereld niet klaarspeelt.
Een analfabeet had de naam van een schip kunnen onderscheiden, genoemde gebouwen bestonden niet en Kouwenhoven kon middels zijn paspoort aantonen op een bepaalde tijd niet op een bepaalde plaats te zijn geweest.

In dezelfde denktrant als Van Koppen en Van Maanen verklaarde de hoofdadvocaat-generaal Leo den Hollander, chef parket in deze zaak, dat het OM niet alle getuigenissen ter plaatse had kunnen toetsen.
 
Wellicht wil professor Ton Derksen een exemplaar van zijn eerdaags te verschijnen boek "Megamanco's", merkwaardige denkpatronen bij justitie, voor deze magistraat reserveren.

Volgend artikel in dit blog