Sinds enkele dagen woon ik bij Xavier en Noémie in Montmartre. Xavier heb ik een jaar geleden ontmoet, hij werkte toen op de receptie van een camping in de Limousin. Toen hij hoorde dat ik naar Parijs wilde gaan, bood hij me zijn appartement aan. Dat kwam voor mij als een onverwachtse verrassing, zelf had ik bedacht om in een jeugdherberg te gaan zitten en na een week zou ik dan wel een kamer gevonden hebben in Parijs. Maar nu Xavier me een plaats aanbood in zijn appartement...

Eigenlijk ken ik Xavier niet zo goed, we hebben een keer samen een biertje gedeeld en verder ken ik Xavier vooral van zijn reputatie. Op de camping veranderde hij elke twee weken van haarkleur, Xavier had op de vreemdste plaatsen piercings in zijn gezicht en hij ging altijd gekleed in het zwart. Dat vonden veel mensen wat vreemd en ongepast voor een receptionist, maar mensen vinden wel meer. Als het niet zijn kapsel zou zijn geweest, dan hadden ze wel geroddeld over zijn al dan niet foute sokken. Nee, wat mij bovenal opviel was zijn enthousiasme en de warmte waarmee hij mensen begroette, alsof ze stuk voor stuk erg veel voor de jongen betekenden.

Xavier vertelde me dat hij een schitterend appartement had in Montmartre, met een keuken, een badkamer, een salon en twee kamers. Hij woonde er met Noémie, zijn huisgenote uit Bordeaux, de stad waar ze beide gestudeerd hadden. Tussen Xavier en Noémie ging het niet zo goed, Noémie zou heel dwingend zijn en ze hadden steeds ruzie met elkaar. Ik vroeg mijn nieuwe vriend of Noémie het wel op prijs zou stellen als ik tijdelijk bij ze ging wonen, maar Xavier wist zeker dat dit geen problemen op ging leveren, hij nam wel vaker mensen mee naar huis. Hij zou haar wel even bellen, bovendien ging Noémie binnenkort misschien wel weg, want ze gingen elkaar steeds meer benauwen. Xavier verheugde zich erg op mijn komst, als objectief persoon zou ik nu de relatie tussen hem en zijn huisgenote kunnen analyseren en daar had hij blijkbaar grootse behoefte aan. We zouden gaan stemmen als Noémie het ergens niet over eens was en haar doodzwijgen als het stemmen niet zou helpen. Xavier zag het allemaal helemaal zitten en ik dacht ondertussen vooral aan de praktische kant van de zaak.

Mijn psycholoog keek me bedenkelijk aan toen ik hem vertelde over Xavier en Noémie, hij was niet overtuigd van de gastvrijheid van mijn nieuwe vriend. Ik moest goed nadenken over de consequenties die zo'n verstoorde relatie voor mij zou hebben, dacht ik niet dat ik uitgespeeld zou worden, en wat als het zich allemaal uiteindelijk tegen mij zou keren?

Volgend artikel in dit blog