Toen ik bij aankomst op de bel drukte stond Noémie al achter de deur te wachten. Ze was net een uurtje geleden door Xavier telefonisch op de hoogte gesteld van mijn komst. Zelf zat haar huisgenoot een week in Bordeaux bij vrienden en de meid zag er, terecht, niet bijzonder welwillend uit. Maar nadat we samen oploskoffie gedronken hadden leek Noémie wel opgelucht te zijn. Eigenlijk had ze een psychopaat verwacht, zei ze, zoals al die andere genodigden die Xavier geregeld hun huis binnenliet. Maar ik was wel oké, dacht Noémie.

Ze vertelde me direct al haar problemen en frustraties, terwijl ze geroutineerd de ene peuk na de andere opstak. Meer dan een jaar geleden waren Xavier en zij vanuit Bordeaux naar Parijs vertrokken, omdat ze dachten dat het leven hier leuker zou zijn. Xavier had net een teleurstellende stage afgerond bij een advocatenkantoor en Noémie was recentelijk gestopt met haar studie psychologie. Na een nacht stevig doorzakken hadden de vrienden besloten naar Parijs te liften en hier samen een nieuw leven te beginnen. Zo gezegd, zo gedaan. Na een week hadden ze het appartement in Montmartre gevonden en de eerste tijd hadden ze het prima naar hun zin. Totdat de nieuwigheid er af was en de dagelijkse sleur en realiteit de kop weer op stak.

Noémie wilde erg graag bij de Tv werken, het maakte haar niet uit in welke functie, als het maar bij de Tv was. Nadat ze zich als werkloze had laten registreren was de meid gaan hengelen op internet en had ze vele televisiezenders en -programma's aangeschreven. Na een jaar had ze echter nog steeds geen baan bij de Tv weten te krijgen en sinds een maand was ze dan maar op zoek gegaan naar een baantje elders. Dit bleek eveneens een worstelpartij te zijn, want Noémie wilde een baan waar ze het in ieder geval vier maanden uithield. Zo niet, dan zou ze daarna geen recht meer hebben op een uitkering.

Gelukkig viel het Noémie niet zwaar om hele dagen thuis te zitten. In de toekomst zag ze zichzelf wel huisvrouw worden, maar daartoe moest ze eerst een man en een kind hebben. Ondertussen had ze zo ongeveer een dagritme weten op te bouwen, wat 's morgens begon met televisiegym. Nadat de stevige Noémie haar longen volgezogen had met een eerste peuk, was het tijd voor wat beweging. Een half uur lang stond ze dan te puffen en te zweten in het kleine, doorrookte televisiekamertje, onderwijl allerlei ongebruikelijke houdingen aannemend. Na de douche en een derde peuk was het tijd voor de lunch; spaghetti met ketchup. Noémie zou zo graag eens iets anders eten, maar binnenkort zou de huur betaald moeten worden en ze wilde ook nog naar H 'n' M. Had ze maar een goedbetaalde baan bij de Tv...

Volgend artikel in dit blog