We delen veel, Xavier en ik. We delen zijn huis, zijn kamer en de bedompte lucht die daarin hangt. We slapen bij elkaar in bed, eten elkaars boodschappen op en wisselen af en toe van gedachten. Xavier deelt zijn beperkte territorium met mij en daarvoor ben ik hem erg dankbaar. Al is er weinig ruimte voor individuele intimiteit, niet voor Xavier en niet voor mij. De ene mens heeft daar meer moeite mee dan de andere. Laatst zei hij enthousiast dat we elkaar steeds beter leerden kennen, we kenden zelfs al de geur van elkaars poep, stelde hij. Iets wat Xavier niet intimiderend scheen te vinden.

Zo stond ik een week geleden onder de douche in het kleine badkamertje waarvan de deur niet goed sluit, toen Xavier onverwachts binnenkwam en hij ongegeneerd een potje ging zitten poepen. Ik voelde me wat overdonderd door de situatie, maar deed krampachtig of ik het allemaal normaal vond. Tenslotte laat je het als gast wel uit je hoofd de gewoonten van de gastheer te bekritiseren. Maar waar het badkamertje eerst stond voor de enige plek in huis waar je even onvoorwaardelijk "jezelf" kon zijn, was het nu een ruimte geworden waar zelfs de puurste vorm van intimiteit niet meer heilig was.

Gister was ik net neergezegen op onze gezamenlijke witte troon, toen Xavier fluitend het badkamertje binnenkwam en hier langdurig zijn tanden ging staan poetsen. Ook dit keer veinsde ik onverstoorbaarheid, al reageerde ik bij mijn weten wat stug op de poging van de nietsvermoedende Xavier om een gesprek op gang te brengen. Zelf zet mijn huisgenoot altijd harde muziek op als hij zich terugtrekt in de badkamer en ik voel me dan geroepen om even een rondje door de buurt te gaan maken. Zo zie je nog eens wat.

Sinds enkele dagen heb ik last van verstopping, aangezien ik het niet voor elkaar krijg me te concentreren in het badkamertje als Noémie en Xavier thuis zijn. En er hangt altijd wel iemand in het huisje rond. Omdat de buikkrampen steeds erger worden heb ik maar besloten om voortaan aanspraak te maken op de publieke voorzieningen van Parijs. Op zes minuten lopen staat er een openbaar toilet langs de weg, waar met een beetje geluk roze velletjes toiletpapier aanwezig zijn. Afgezien van de pislucht die er hangt, is het hokje over het algemeen redelijk schoon.

Poepen is nu een kwestie van planning geworden, vooral als je er rekening mee houd dat het dichtstbijzijnde hokje af en toe hors service is. Vroeger werd de route die ik als toerist door Parijs liep vaak bepaald door het feit dat ik geregeld moest plassen. Op een gegeven moment kende ik overal plekjes waar je dit ongestoord kon doen en ik was zelfs al begonnen met het samenstellen van een WC-gids over de Franse hoofdstad. De kennis die ik toen opgedaan heb zal me de komende tijd goed van pas komen, want we delen veel, Xavier en ik, maar poepen doe ik voortaan buiten de deur.

Volgend artikel in dit blog