(Bronnen: Fitna en het artikel van Wilders in Volkskrant Forum van zaterdag 22 maart jl.)

“Islam is het probleem, niet de moslims.” Zo heet het artikel van Wilders, en zo zegt hij het ook in zijn film. Maar, wonderlijk genoeg, meet hij de groei en grootte van het probleem wel af aan het aantal moslims in Nederland.
Freudiaanse verspreking?

Wilders polariseert, hij fungeert als advocaat van de duivel. Maar hij gelooft in zijn boodschap, dus is hij die advocaat niet. Hij heeft megalomane trekken. “Fitna is de laatste waarschuwing voor het Westen”, zo schrijft hij in zijn ingezonden artikel in Volkskrant Forum. En daarbij vertoont hij zelf het blinde fanatisme, waar hij juist zijn - zelfbenoemde - islamitische tegenpartij van beschuldigt, inclusief het zich afsluiten voor tegenargumentatie, en vooral van de argumenten van “hen“.

In zijn Volkskrantartikel laat Wilders zien, hoe hij met kritiek pleegt om te gaan. Tegenargumenten tegen zijn Koranopvatting, die verwijzen naar gelijkaardige tendensen en passages in andere heilige boeken zoals de Bijbel, worden door hem afgedaan als pseudo-links-intellectuele drogredenen . Maar hij verklaart dat niet nader, gaat er niet op in, komt niet met met tegenargumenten. Nee, hij verbiedt eenvoudig die vergelijkingen door de Islam uniek te verklaren. Tsja…
Verder beschuldigt hij zijn critici van een vorm van wat hij dan cultuurrelativisme noemt, die de waarde van de eigen cultuur geheel wegrelativeert. Die vorm is een populaire misvatting over cultuurrelativisme, een vorm die ik nog niet bij enige levende intellectueel ben tegengekomen.
Nee, we kunnen Geert Wilders er inderdaad niet van beschuldigen een intellectueel te zijn.

Wilders is als een van diegenen, die je vaak in discussiefora op internet tegenkomt. Ze zijn de Koran gaan lezen, niet om beter te leren begrijpen, maar vanuit een motief van haat tegen deze vreemdelingen. En hij en zij zoeken vanuit dat vooroordeel in de Koran alleen naar argumenten om die haat te voeden. En dat lukt natuurlijk. Het resultaat van die inspanningen is bij Wilders en die anderen een bijna paranoide kijk op de Islam. In zijn haat ontdekt hij - niet verrassend - alleen maar haat en vernietiging aan andere zijde.

In het integratiedebat is Wilders de pool in de polarisatie, die eist dat “zij” zich aan “ons” aanpassen, dus dat zij niets minder dan assimileren. In feite betekent zijn eis, dat zij alsnog uit ons gezichtsveld moeten verdwijnen. Het is de houding van degene, die de klok wil terugdraaien, de kop in het zand steken. Het is een reactionaire houding. En natuurlijk vertegenwoordigt hij daarmee velen.

Juist doordat “zij” zo normaal menselijk zijn, werken acties als die van Wilders juist nuancerend op “de moslims” in het algemeen, zoals ook weer blijkt uit hun reacties op zijn film. Oftewel, het werkt katalyserend op het integratieproces. Maar Wilders wil geen integratie, hij wil assimilatie. Hij krijgt dus juist geen vat op hen, integendeel, ze glippen hem door de vingers. Zijn polariseren werkt dépolariserend, zijn buitensluiten integrerend. Een levende, en zeker een vrije democratische maatschappij is immers een grote, feilloze integratiemachine. Geen ontkomen aan. En de Geerten Wilders zijn kleine erupties in een voortgaand, zich voltrekkend, af en toe opborrelend integratieproces.
Leuk of niet, integratie moet en zal altijd van twee kanten komen, zowel van de kant van de nieuwkomers als van die van de al aanwezige bevolking. En de meest hardnekkige volgelingen van Wilders zullen waarschijnlijk de achterblijvers zijn daarin en er het meest bekaaid van afkomen; de verliezers ervan, zeg maar.

Tenslotte, is dit het dan, het gedachtengoed van Geert Wilders? Een deceptie.
Met deze “coming out” staat hij met zijn billen bloot.

http://www.volkskrant.nl/binnenland/article518395.ece/Islam_is_het_probleem,_niet_de_moslims

Volgend artikel in dit blog