"Loverboys" zal het eerste zijn wat de meeste voor ogen komt bij het lezen van de titel. Maar gedwongen prostitutie neemt vele vormen aan. De allereerste confrontatie met deze vorm van vrouwenslavernij betrof een groep Duitse vrouwen. Allen zwaar verslaafd werden zij in ruil voor onderdak, dope en regelmatige aframmeling en verkrachting gedwongen om te tippelen achter het CS.
De situatie was al jaren bekend, maar de vrouwen ,slachtoffer en, - naarmate ze hoger in de rangorde zaten- dader, waren niet bereid om belastende verklaringen af te leggen. In vertrouwen echter werd meer verteld en beetje bij beetje konden wij als hulpverleners een redelijk beeld opbouwen van de mensonterende situatie waarin deze vrouwen zich bevonden.

Samen met AMOC een op Duitstalige drugsgebruikers gerichte laagdrempelige hulpverleningsinstelling, en de Jeugd en Zeden politie hebben we toen een strategie bedacht waarmee deze criminele praktijken konden stoppen. Het broze vertrouwen, dat we bij de vrouwen hadden opgebouwd, mocht niet worden geschonden en daarom moest er heel omzichtig gewerkt worden.
Het heeft ruim een jaar geduurd voordat er voldoende bewijsmateriaal was verzameld om tot actie over te gaan. Mede door getuigen verklaringen van een aantal van de slachtoffers werd de groep uiteindelijk opgerold en na een zeer onprettig proces werden de hoofddader en een aantal van zijn handlangers veroordeeld.

Terwijl het proces nog liep werden we eind 1994 plotseling geconfronteerd met een toename van jonge meiden die de huiskamer bezochten. Met regelmaat kwamen ze even binnen voor een kopje thee, condooms en zakdoekjes. Over hun achtergrond lieten ze niet veel los en in eerste instantie leken materiele wensen de drijfveer achter hun tippelen.
Na een paar maanden werden wij argwanend, de meiden kenden elkaar allemaal en leken zeer nauwe relaties te hebben met de zelfde mannen. De argwaan werd vervolgens bevestigd door allerlei incidenten. Namen van de betreffende vriendjes die op de borsten van de meiden werden getatoeëerd, onderlinge controle, blauwe plekken en paniek wanneer er niet genoeg verdiend werd.
Ook hier hebben we uiteindelijk eenzelfde strategie gebruikt als hierboven genoemd.  Een brede landelijke samenwerking heeft er uiteindelijk toe geleid dat de eerste zgn. "loverboy" bende werd opgerold. Ik heb mij altijd afgevraagd wie deze naam voor een afschuwelijke vorm van hedendaagse vrouwenslavernij heeft bedacht.

In de loop van 1995, maar vooral in 1996 op de tippelzone aan de Theemsweg, kregen we weer te maken met een nieuwe groep straatprostituees. Jonge vrouwen uit Oost Europa stroomde de huiskamer binnen. Vele spraken, behalve het jargon dat nodig was voor het werk, niet of nauwelijks een buitenlandse taal. Communicatie was dus moeilijk. Toch was vrij snel duidelijk dat er iets niet aan de haak was. Ook hier vaak angst of overdreven vrolijkheid, blauwe plekken, weigering om aangifte te doen of zelfs de aanwezige artsen te bezoeken. Kortom, alarmbellen rondom.

Gelukkig konden we een nieuwe medewerker vinden die zowel het Russisch als Tsjechisch kon spreken en daardoor kregen we meer informatie over de situatie waarin de vrouwen verkeerden.   Vrouwen veelal geronseld op valse voorwaarden, een aantal keren doorverkocht, beroofd van hun papieren en hun waardigheid.  Het waren vooral bange vrouwen; niet zo zeer voor zichzelf, maar voor het lot van hun familieleden, omdat de maffialijnen terugliepen naar het land van herkomst.

Deze gecompliceerde, gevaarlijke en misdadige praktijk kan alleen door een gedegen samenwerking en de steun van wet- en regelgeving. De vrouwen kunnen alleen uit de klauwen van hun slavendrijvers geraken als er een veilige plek en wetgeving die hen beschermd is. Op dat moment ontbrak het aan beide. In dit geval zochten we de samenwerking met de Stichting tegen Vrouwenhandel die zich tevens inzette op een verbeterde wet en regelgeving. Op de tippelzone werkte we nauw samen met de politie en omdat we inmiddels onderdeel van HVO/Querido waren geworden, konden we ook voor veilige opvang zorgen.

Drie voorbeelden van ernstige vormen van vrouwenslavernij. Zij zijn tevens een voorbeeld van het belang van laagdrempelige opvang en officiële tippelzones. Met het opheffen van een tippelzone verdwijnen de criminele praktijken niet, ze worden alleen onzichtbaar. Bovendien, veel kwalijker, met het sluiten van laagdrempelige opvang ontneem je slachtoffers een mogelijkheid om aan deze wanstaltige praktijken te ontsnappen.
Helaas, bij het besluit tot sluiting van de tippelzone in 2005, stond het belang van de vrouw achter de hoer op de laatste plaats.