"Waarom gaan wij nu al? De andere kinderen uit de klas moeten allemaal later." We fietsen samen meteen uit school naar het wijkcentrum. Twee weken terug viel de oproepkaart van het RIVM in de bus. Oudste moet een prik. Deze keer is het gelukt om met de GGD de afspraak te maken dat we een kwartiertje voor de vaccinatiemeute uit komen. "Hoezo hoeven we dan niet te wachten? Ik vind dat helemaal niet erg hoor als we moeten wachten. En weet je mam, het is ook niet dat ik het spannend vind, ik vind het alleen zo ráár."

Hm, ga ik nou té voorzichtig te werk, heb ik me zo vergist? De laatste keer dat ze aan zo'n massale prikronde heeft meegedaan is alweer vijf jaar geleden en moesten we naar een gymzaal vol spingerige, ietwat nerveuze en daardoor extra uitgelaten kinderen. Aansluiten in de rij en eerst twintig keer meekijken hoe die ander geprikt wordt. In al mijn naïviteit dacht ik nog dat het therapeutisch kon werken, dat ze zou zien dat de meeste kinderen even op hun tanden bijten en 't dan snel klaar is. Wist ik veel. Toen ik in verhuistijd de oproep kreeg voor de herhaalprik DTP ben ik dat maar 'vergeten'. Maar ik moet er natuurlijk niet vanuit gaan dat ze nu weer zo bang is als de vorige keer. 'Men' zegt dat je op die manier een patroon instandhoudt, en dat wil ik natuurlijk niet. Aan de andere kant, toen ik haar onlangs meenam naar de apotheek was dat al een hele klus.

"Mam, hoe lang duurt zo'n prik. Hoeveel seconden? En doet het pijn? Hoeveel pijn doet het?" Ze blijkt de halve klas gevraagd te hebben hoeveel seconden de prik duurt en de antwoorden variëren van 3 tot 30 seconden, of ik het even precies wil aangeven. 'Lieverd, vraag straks maar aan de zuster om eerst goed uit te leggen wat ze gaat doen, hoe lang het duurt en hoe het allemaal gaat. Daar is alle tijd voor.' In vijf minuten fietsen is alle bravoure verdwenen. Krom struikelt ze naast me het gebouwtje in. Ik mag haar niet meer vasthouden.

Ik verzamel alle kracht die ik in mij heb, ik bid dat ze bij het prikken geen moeilijke vragen gaan stellen over de gemiste vaccinatie en ik hoop dat de organisatie op ons rekent en mijn verzoek niet ergens in het GGD-woud is gestrand.

Het prikpeleton staat op een kluit bijeen voor de laatste instructies en kijkt verstoord op als we binnenkomen. 'Ik had gebeld en we mochten even iets eerder komen' zeg ik tegen niemand in het bijzonder. Zowaar, er maakt zich een dame los die meteen actie onderneemt en twee andere dames mobiliseert. De rest kijkt verbaasd toe, ongebruikelijke gang van zaken blijkbaar. In Kamer 1 neemt een mevrouw de papieren in. "Gaat het hier gebeuren? Ik wil dat je eerst vertelt wat je gaat doen en hoeveel seconden het duurt." Het klinkt misschien wat bot en brutaal, maar ik vind haar hartstikke dapper. Helaas, dit is de afdeling administratie, stempelen en mouw opstropen. We steken de gang over naar Kamer 2.

"Nee mama, nee, ik wil dit niet" huilt ze op de drempel. Uiteindelijk hebben we dik tien minuten nodig om haar in alle rust dat ene prikje (van, naar blijkt, zeven seconden) te geven. Wat ben ik blij dat ik heb geluisterd naar dat stemmetje binnenin dat we het zo moesten doen...

Volgend artikel in dit blog