Vanuit de zuurruikende Parijse metrogang liep ik de trap op richting de buitenlucht, toen ik de blik van Simon kruiste. Of eigenlijk is kruisen niet het goede woord, want Simon's grote bruine ogen zijn altijd op de grond gericht. Al zolang ik dit metrostation uitkom, zit Simon bovenaan de trap. In het midden. Een lange man in een blauwe winterjas. Al jarenlang diezelfde blauwe winterjas, het hele jaar door, ook in de zomer in de volle zon. In tegenstelling tot andere daklozen vraagt Simon niet aan de medemens of deze een muntje kan missen, of misschien een lunchcoupon. Simon zit. Bewegingloos.

Zijn uitgestrekte arm rust op een knie, zijn handpalm is uitnodigend naar de passanten gekeerd. Een lange arm in een blauwe winterjas. Een bewegingloze arm, die niet wijkt voor de massa's mensen die uit de grond door het metrogat gespuwd worden. Het zijn de voorbijgangers die Simon ontwijken, geroutineerd, haastig, zonder gedachte wordt de uitgestrekte arm van Simon ontweken. De handpalm blijft leeg. Evenals de blik van Simon. 

De lege starende ogen van Simon. De hele dag door die lege starende ogen. Al jarenlang. Dagelijks zijn er duizenden mensen die langs Simon de buitenlucht inlopen, duizenden mensen die hem ontwijken. Maar ze zien hem niet, want hij is er niet.
Als je goed kijkt zie je dat hij ademt, zijn blauwe jas gaat subtiel op en neer. Maar de rest van Simon lijkt wel dood. Simon zit. En daar is alles mee gezegd.

Er zijn daklozen die vierentwintig uur per dag bezig zijn te overleven. Die precies weten op welk tijdstip de afvalcontainers buiten worden gezet en in welke buurt deze het aantrekkelijkst gevuld zijn. Op zondagmorgen gaan ze eerst naar het gratis ontbijt achter de kerk, vervolgens sprokkelen ze hier en daar wat geld bij elkaar, totdat ergens de avondsoep uitgedeeld wordt. Er zijn er bij die in een beschut bushokje een hut hebben gebouwd van plastik zakken en karton, of die weten waar en wanneer de bus komt die ze naar een onfrisse zaal vol stapelbedden zal brengen, ergens op een industrieterrein buiten Parijs.
Tussen de bedrijven door proberen ze het levensgeluk te achterhalen met een pak goedkope wijn of wat blikken bier, soms lijkt dat aardig te lukken, soms niet. Maar morgen is er weer een dag, weer vierentwintig uur om de eerste levensbehoeften te bevredigen en wie weet klimmen ze morgen wel naar de volgende schaal. Misschien vinden ze binnenkort wel een hond, die ze wat warmte en affectie geeft. De hele dag zijn ze op zoek. Op zoek naar een droom, een reden om te blijven leven.

Simon niet. Simon zit.
Maar wie ben ik om de man tot dood te verklaren, wie ben ik om te stellen dat hij geen reden heeft tot leven? Misschien heeft Simon wel een rijk binnenleven en is hij gelukkig zo. Misschien heeft hij geen behoefte aan een gratis ontbijt, een pak wijn en een hond. Misschien is Simon niet meer op zoek, heeft hij zijn reden al lang gevonden. Het is tenslotte de perceptie die telt en niet de realiteit. Toch?

Simon zit. Zoveel is duidelijk. Maar niet bovenaan de trap van het Parijse metrostation. Simon is niet thuis, al jarenlang is hij elders. Simon zit. En dat is goed zo.

Volgend artikel in dit blog