De man ging samen met zijn vrouw in Zuid-Frankrijk de auto ophalen die een grote rol gespeeld had in zijn jeugd. Met een vrachtwagen reden ze in de vakantie naar het dorpje waar hij zo vaak geweest was met zijn ouders. Een druivenstreek waar het asfalt op sommige plaatsen paars kleurde van de Bordeauxe pap. De zon scheen fel die dag en ze hadden het flink warm in de cabine.

Eerst gingen ze naar een oud mannetje in een dorp, Sabiol heette het mannetje en hij zou hen de weg wijzen naar een houten schuurtje in een naburig dorp. Onderweg stak Sabiol een blauwe Gauloise op, maar het raampje mocht niet open, want hij had last van een opstekende verkoudheid. De man vond het allemaal goed, hij ging naar de auto van zijn jeugd, de vrouw was iets minder tolerant, maar ze liet het allemaal toch maar gebeuren. Ze zetten de vrachtwagen stil bij het schuurtje en Sabiol deed de zwart geteerde deuren open. Daar stond ‘ie dan. De auto van zijn jeugd.

Hoe vaak was hij niet achter het stuur gekropen en had hij de knopjes beroerd op het dashboard. Hoe vaak was hij niet op de achterbank geklommen en had hij gescholden op zijn chauffeur. Hoe vaak had hij wel niet de ruiten schoongewreven met zijn zakdoek en was hij in de weer geweest met emmertjes sop. Hoe vaak had hij de piepende motorkap open gedaan en gedroomd dat de motor hoestend en stampend op gang kwam. Hoe vaak...

En daar stond hij dan, de auto van zijn jeugd. Precies zoals hij hem lang geleden had achtergelaten. Papieren waren er niet en Sabiol hoefde er ook niet veel voor te hebben, hij vond het al mooi genoeg dat een Hollander interesse had voor zijn werkpaard uit de jaren ‘60. Wel was het nog even een dilemma hoe de auto in de vrachtwagen kwam. Gelukkig was zowat het hele dorp uitgelopen en waren er verschillende oude mannetjes die wel een duwtje wilden geven. Met wat geschreeuw over en weer, veel pauzes en twee gladde balken, stond de auto tegen het einde van de middag in de vrachtwagen.

Gezamenlijk reden ze terug naar het dorp van Sabiol om daar de koop te vieren met een koel glas Pastis. En nog één. Totdat de fles leeg was en het hoofd overliep van de verhalen over vroeger, verhalen over een Zuid-Franse wijnstreek met paarse vlekken op het asfalt en oude auto's in houten schuurtjes. Na een nacht vol nostalgische dromen was het tijd om naar huis te gaan, terug naar Holland, in de vrachtwagen, met aan boord de auto van zijn jeugd. Ze werden uitgezwaaid door het oude echtpaar en kregen nog een zak amandelen mee voor onderweg.

Na twee dagen waren ze thuis en de man was heel gelukkig, zo gelukkig als in zijn jeugd. Geregeld zat hij even in zijn auto; aan de knopjes te peuteren, het stuur op te wrijven, de geur op te snuiven. Dan staken de veren van de versleten bank in zijn kont en hingen de spinnenwebben na afloop aan zijn elleboog. Rijden kon hij er niet mee, met de auto van zijn jeugd, daarvoor was het te weinig auto. Maar om het rijden ging het niet, het ging om de nostalgie, de herinnering en die was nu voor eeuwig bij hem terug. Vaak ging de man op stap met de auto en hervond hij de paden van zijn jeugd. Waar hij dan precies naartoe ging weet ik niet, maar mijn vader was dan zo blij als een kind.

Volgend artikel in dit blog