!`ANDER BEN IK `!
duisternis in het licht

Als Kathy met een pijpje en stukje aluminium folie voor de deur staat, weet je al hoe laat het is.
Ze staat stijf van de coke en probeert dat met bruin te temperen.
Opgejaagd door de politie of een wachtende klant wil ze zo snel mogelijk naar binnen. Aan het verzoek om de attributen weg te bergen wordt vloekend en tierend voldaan. Eenmaal binnen is het een wervelwind, de koffie tafel is in mum van tijd bezaaid met suiker, melkpoeder en koffie.
"Twee condooms en een pakje zakdoeken.", wordt je toegebeten en je ziet haar naar een hoek van de huiskamer slenteren.
Een weeïge geur prikkelt je neus gaten en her en der zie je een aantal neuzen in de lucht gaan.
Je loopt naar haar toe. Ze draait zich om en kijkt je met haar vurige groene ogen aan.
"Één vijfentwintig", zeg je en loopt richting de uitgang. Ze loopt achter je aan en je hoort het ritselen van het folie, snel nog even een puf.
Bij de deur geef je haar de condooms en zakdoekjes.
"Vierentwintig uur geschorst, Kathy".
"Kutwijf!"
Ze stapt in de wachtende auto.
"Is het weer zo ver" het is Anna. Naast haar hangt Sara tegen de muur.
Anna helpt haar naar binnen en zet haar op een stoel.
"Heb je twee soep voor ons", vraagt ze aan je collega terwijl ze de altijd aanwezige vier tassen naar binnen sleept.
Als ze klaar is hurkt ze naast Sara. Ze veegt een lok haar van haar gezicht en fluistert: "eet lekker je soep wijffie, daar warm je van op".
Ze pakt de soepkom van de tafel. "kom dan, Saar, neem een happie".
Langzaam lepelt ze de soep naar binnen en zie je Sara een beetje bij komen. Dan beginnen ze te smoezen.
"Kan ik zo douchen", hoor je Saar met een hese stem vragen.
Je kijkt haar aan, wetend hoe het zal eindigen.
Als ze tien minuten onder de douche staat, loop je naar de toiletruimte.
Een korte klop en je opent de deur van de douche. Daar staat ze in al haar gekwetstheid. De naald haalt ze net uit haar lies.
"Tien minuten en we zijn pleitte" zegt Anna terwijl ze de eerste tas in de gang zet.
"Morgen om twee uur zijn we weer welkom", klinkt het in koor als je de deur achter ze sluit.
Eerder verschenen in deze serie:
proloog
deel 1 : eerste werkdag
deel 2 : werken onder dwang
deel 3 : zonder vragen
deel 4 : Déjà Vu
Ina
Dijstelberge 01-05-2008 23:55
Hallo René,
Ik kon het vandaag niet opbrengen, ik hoop dat jullie het naar je zin gehad hebben.
Triest zullen vele verhalen in deze serie zijn.
Het is een werkelijkheid in onze maatschappij die velen nooit te zien krijgen.
Ik kon het vandaag niet opbrengen, ik hoop dat jullie het naar je zin gehad hebben.
Triest zullen vele verhalen in deze serie zijn.
Het is een werkelijkheid in onze maatschappij die velen nooit te zien krijgen.
laila 02-05-2008 07:28
Goedemorgen Ina.
Weer en realistisch, raak beeld schets je hier,
zonder omwegen.
Het zijn zeer lezenswaardge cursiefjes.
Weer en realistisch, raak beeld schets je hier,
zonder omwegen.
Het zijn zeer lezenswaardge cursiefjes.
Mooi geschreven en bekeken! Triest, maar ook mooi hoe die vrouwen
op een bepaalde, harde manier weten waar ze aan toe zijn.
Hele mooie afsluiter...
Hele mooie afsluiter...
Ina
Dijstelberge 02-05-2008 09:16
Ook een goedenmorgen, Laila.
Ik probeer zo dicht mogelijk bij de werkelijkheid te blijven.
Amelie, dank je wel.
Ik probeer zo dicht mogelijk bij de werkelijkheid te blijven.
Amelie, dank je wel.
Jim Hasenaar
02-05-2008 09:23
Ina ik heb je verhaal direct aanbevolen en wil nu even op je blog
reclame voor mezelf gaan maken. Ik, wij eigenlijk van het Dutch
Forum Israël, kunnen best wel wat hulp gebruiken bij de verkoop
van een heel aardig boekje dat we geschreven hebben.
Ik nodig iedereen uit voor informatie naar mijn blog te gaan.
Ik nodig iedereen uit voor informatie naar mijn blog te gaan.
Ina
Dijstelberge 02-05-2008 09:52
Jim, ik ben even wezen kijken...
Aad, mensen in de naaktheid van hun bestaan.
Aad, mensen in de naaktheid van hun bestaan.
fredvanderwal
02-05-2008 15:12
Deze goed beschreven treurige sien is voor mij de ver van mijn
bed show en ik onderga het als een absolute horrorstory. Hoe jij
je daar staande hebt kunnen houden is voor mij de vraag en voor
jou een weet!
Een aanbeveling voor je artikel spreekt van zelf!
Een aanbeveling voor je artikel spreekt van zelf!
Ina
Dijstelberge 02-05-2008 18:15
@ Fred:
Je hebt een bepaalde afstand tot de vrouwen. Hun wereld is uiteindelijk niet jouw wereld.
Wanneeer ik om half zeven 's ochtends de deur van de huiskamer achter mij sloot en naar huis fietste dan had ik ongeveer ter hoogte van de Muiderpoort hun wereld achter gelaten.
Maar het werken, zeven jaar in totaal, heeft mij wel een bepaalde cynische kijk op de wereld gegeven.
Je hebt een bepaalde afstand tot de vrouwen. Hun wereld is uiteindelijk niet jouw wereld.
Wanneeer ik om half zeven 's ochtends de deur van de huiskamer achter mij sloot en naar huis fietste dan had ik ongeveer ter hoogte van de Muiderpoort hun wereld achter gelaten.
Maar het werken, zeven jaar in totaal, heeft mij wel een bepaalde cynische kijk op de wereld gegeven.
eva 03-05-2008 12:59
Wat een wereld.
Wat wil zo'n Kathy uiteindelijk?
Wil ze een ander leven?
En zo ja, denk je dat dat mogelijk is?
gr eva
Wat wil zo'n Kathy uiteindelijk?
Wil ze een ander leven?
En zo ja, denk je dat dat mogelijk is?
gr eva
herman de
winter 03-05-2008 13:03
Zeven jaar heb je dat volgehouden? Terwijl de mensen intussen de slaap der onschuldigen sliepen? Ja dat is inderdaad knap. Ik kan er alleen met bewondering en respect naar kijken.
Of je het ter hoogte van Muiderpoort achter je liet, zul jij zelf wel het beste weten. Maar ik stel me voor dat ik zoiets niet even achterliet. Of dat het later misschien terugkwam in een andere gedaante.
Zeven jaar aan het front. Dan ben je een veteraan. Ik moet zeggen dat het in dat licht wmb nogal meevalt met jouw cynische kijk op de wereld. Integendeel maak je - via de lettertjes - op mij een zachte en mensvriendelijke indruk.
Oja, de slordigheidjes. Volgens mij moeten aluminiumfolie en neusgaten aan elkaar worden geschreven. Pleite is met één t. En "Is het weer zo ver" het is Anna, zou beter staan als "Is het weer zo ver?" Het is Anna.
Peanuts, ik geef het grif toe.
Nee dit is eigenlijk een heel mooie serie aan het worden. Ik zie daar nog eens een boekje van komen. Down and under aan de insulindeweg.
(Ik heb daar toevallig nog ooit een jaartje gewoond, lang geleden. Mijn sjek haalde ik toen bij sjaak swart om de hoek).
> Ik probeer zo dicht mogelijk bij de werkelijkheid te blijven.
Dat is precies de kracht. Dus ga daarmee door. En hou die droge, afstandelijke, registrerende toon vast. De ontroering voor de lezer zit 'm in de combinatie van zwaarte en licht. Het zijn de ogen van de schrijver die het draaglijk maken.
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).







Wat een droevig stemmend verhaal.
Jammer trouwens dat je vandaag niet meekon.
groetjes
rené