Een onbewolkte lucht stemt vrolijk. We hebben meer zin om uit bed te komen wanneer de zon schijnt, dan wanneer we de regen tegen ons slaapkamerraam horen kletteren. Mensen uit noordelijke streken trekken doorgaans naar het zuiden. Omgekeerd verlangen mensen uit een warm land weleens naar een dagje regen. Blond valt op donker, en andersom.

Hier bij ons gaat de discussie vaak over welke delen van het lichaam er allemaal bedekt mogen worden voordat je als mens niet langer herkenbaar bent. De omgekeerde discussie wordt zoveel mogelijk uit de weg gegaan. Hoeveel onbedekt menselijk vlees kan het oog verdragen? Iedereen die weleens op een zuidelijk vakantie-eiland is geweest, weet wat hier wordt bedoeld. ‘s Ochtends oms zes uur zijn de eerste zeventien chartervluchten uit Manchester geland. Om half negen lopen de eerste partijen wit en onbedekt vlees over de zeeboulevard. Om twaalf uur is het vlees vuurrood.

Er zijn ook andere dingen te zien: pukkels, wonden, tatoeages, zweet, vet, eczeem, littekens...- je wilt niet kijken, maar je kijkt toch. Je durft het eigenlijk niet aan jezelf toe te geven, maar je zou willen dat ook de hoofden bovenop die lichamen bedekt zouden zijn. Einde discussie.
 
Hoe dichter bij de evenaar, hoe blauwer de lucht. Een oorlog in een vakantieland is zoals bekend herkenbaarder dan een oorlog rond de evenaar. Hetzelfde geldt voor natuurrampen. Aardbevingen, vloedgolven en vulkaanuitbarstingen vinden nooit in Manchester plaats. De tsunami was een mediagenieke ramp. Stranden, parasols, zwembaden, hotelterrassen, amateurbeelden. ‘Daar hadden wij ook kunnen zitten,' denken we en maken 0,00002 procent van ons jaarinkomen over.

Maar er zijn ook rampen die helemaal niet mediageniek zijn. De vloedgolf is even hoog, maar er zijn geen beelden beschikbaar. ‘Ik heb nog geen beelden op tv gezien,' zegt iemand. ‘Daarom heb ik nog geen geld overgemaakt.'

Hoe zou je de discussie moeten beginnen? Hoe kan je op iemand afstappen en zeggen: ‘Uw lichaam is weerzinwekkend. Zoudt u het alsjeblieft van top tot teen willen bedekken? En daarbij ook vooral uw kop?' Zolang er niet een met een knuppel gewapende agent naast je staat, hebben zulke woorden weinig kracht. Zolang er geen wetten bestaan die de agent de nodige bevoegdheden geven, kun je je blik beter op de grond richten. De agent zou ook handboeien en een revolver moeten hebben. En een laken of een zak.


Het Midden Oosten heeft alles van een vakantieland. Daarom zijn er meer beelden van beschikbaar dan van de overladen veerboot. De veerboot kapseist, elke paar maanden wel een. Het weer was goed. Het Songfestival komt er aan.
Er zijn ouders die het hun kinderen aandoen: alles van het ouderlijke lichaam laten zien. ‘Zo zien papa en mama er uit,' zeggen ze. ‘Dat is heel natuurlijk.' Later zijn die ouders verbaasd wanneer die kinderen bij een rechtse denktank gaan werken.

Bij het strandbarretje staat een vet lichaam vol zweren, puisten en roodverbrande stukgekrabte insectenbeten. Het bestelt nog een paar liter bier en een dubbele hamburger met worst en spek. Binnenin het lichaam is de verwoesting zo mogelijk nog groter.

Dan trekt de zee zich plotseling terug. Als dit een verhaal was, zou het het verhaal van de zondvloed zijn. Maar dan zonder Ark. Zonder zelfs maar een veerboot. Dan zou het allemaal door iemand zijn bedacht.
Maar de zee denkt niet. De zee doet.
 
De lucht is blauw. Geen vuiltje aan de lucht, zeggen we in landen waar er wel vaak vuiltjes aan de lucht zijn. Het is allemaal heel herkenbaar. Er zijn beelden van. Het bier en de hamburger zijn betaald. Het geld is dus al overgemaakt.

Volgend artikel in dit blog