Vergeten & Bekende Verzen
uit de oorlog en andere poëzie

We maten altijd zomerse waarden (en niet te vergeten: paarden in 't voorbijgaan)
dinsdag 20 mei 2008 09:30 door K. van Vulpen
Zomerse
waardenRoofridder noemde je me, lang
-ja- zelfs nog voordat ik m'n paard
beslagen aan je raam had laten staan.
We galoppeerden uitgelaten langs
de zomerbodes, streken veren,
strekten vleugels in hun vrije vlucht;
kliefden zo, uur na uur, door ‘t hemels-
blauwe van die hemel voor één dag.
Telden de volle glazen van een leven op
een hand. -Zo fijn, dit zand, vond je ‘t zelden.
© KvV, 2008
lidy
20-05-2008 10:12
Jouw woorden klinken als de muziek van Vivaldi
nou ja lidy, ik zie 't voor me:
een roodharige pastoor die meisjes in Venetië leerde strijken in een tijd,
dat Casanova daar nog iets te jong voor was...
een roodharige pastoor die meisjes in Venetië leerde strijken in een tijd,
dat Casanova daar nog iets te jong voor was...
lidy
20-05-2008 10:49
Never underestimate a redhead!...
:)
:)
`vijf volle glazen die lessen de dorst van de dwazen ( een
pastoor met een gevoelige reputatie neem ik aan.)
marijke
20-05-2008 21:22
wow!
da's weer 's wat anders dan achterop de motor.
da's weer 's wat anders dan achterop de motor.
Ragfijn
20-05-2008 21:34
Wat langer in de spiegel kijkend
herinnerde ik mij meer...
Gr. Ragfijn
Reactie is geredigeerd
herinnerde ik mij meer...
Gr. Ragfijn
Reactie is geredigeerd
ik heb goede redenen voor het tegendeel, lidy...
ach Cor, de dwaas hoeft niet te verteren wat ie slikt (die pastoor kon spelen als de beste...)
hoewel, marijke, het effect nauwelijks hoeft te verschillen.
spiegels kunnen verrekte hinderlijk zijn, naarmate we er in amper 4 generaties steeds meer in meenden te zien. enfin, Uwe Ed. is met dit fenomeen zeer wel bekend, als ik mij niet vergis...
ach Cor, de dwaas hoeft niet te verteren wat ie slikt (die pastoor kon spelen als de beste...)
hoewel, marijke, het effect nauwelijks hoeft te verschillen.
spiegels kunnen verrekte hinderlijk zijn, naarmate we er in amper 4 generaties steeds meer in meenden te zien. enfin, Uwe Ed. is met dit fenomeen zeer wel bekend, als ik mij niet vergis...
Thera 20-05-2008 22:55
Briljant! Prachtig!En andere superlatieven.
Het doet mijn haren opwaaien. Zo'n mooi gedicht heb ik lang niet meer gelezen.
Het doet mijn haren opwaaien. Zo'n mooi gedicht heb ik lang niet meer gelezen.
opwaaiende haren, Thera, daar valt nauwelijks
tegenop te dichten... ;-)
tegenop te dichten... ;-)
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

De weg
naar het licht is een opeenvolging van verbroken
evenwichten. Jan Romein, 'Nederland', 'De dialektiek van de
vooruitgang'. In: Forum. Jaargang 4 (1935)

