Jawel, m'n 329ste vandaag. Een bijzonder priemgetal, weer een stapje dichterbij 333.
Eerst dacht ik: geen tekst, alleen dat plaatje met dat getal eronder, - 329.

Nu denk ik: weet je wat, ik verklap wat het is, - ARP 329. Iets heel hoogs ergens ver in het heelal. Iets voor mensen die de hele nacht in het duister gaan zitten staren.

Dante had kennelijk iets bij dat nummer 329, nou ja: III-29. Het 29ste Canto, in het 3de Cantica van zijn Commedia: Paradiso.  (III-29, ook wel geduid als Par.29)
Het gaat in dit Canto over engelen, verbeeld vanuit een kosmische perceptie die veelzeggend is voor Dantes gods-, mens- en wereldbeeld.
Ik citeer graag een stukje uit de vertaling van Rob Brouwer:

Materie, vorm, ineen én op zichzelf,
ontsprongen als drie pijlen aan drie koorden
en troffen 't ene doel: volmaakt bestaan.

Evenals glas, kristal of amber 'n lichtstraal
zo in zich opneemt dat geen interval
van inval tot verspreiding kan verlopen,

zo trof de straal van 't drievoud, door zijn Heer
verwekt, z'n zijn ineens, inéén, volledig;
geen tijdstip onderscheidde het begin.

Dante Alighieri, Divina Commedia, III-29/vers 22-30


Gek toch, dat ik zo vaak denk dat Dante Einstein gekend moet hebben en zelfs weet heeft gehad van de 'Big Bang-theorie'.
Ik weet het, alles berust op toeval. Maar er is toch erg veel 'mooi toeval', begrijpen jullie dat?

Volgend artikel in dit blog