Het heuglijke nieuws wordt me medegedeeld door een duidelijke blije dokter. Zo'n mooi voorbeeld hadden ze al lang niet meer gezien. Ik word gefeliciteerd met de zwangerschap en niet alleen door de dokter, maar ook door een legertje arts-assistenten. Een unieke mogelijkheid om zo'n fraaie zwangerschap te zien, daar moet van geleerd worden.

Het is niet mijn buik waar de zwangerschap zich bevind, maar mijn teen. Om precies te zijn, de teen naast mijn grote teen aan mijn rechtervoet. Vol enthousiasme wordt mijn voet besnuffeld door bewonderend medisch personeel. Wat ben ik toch een mazzelaar dat mama zandvlo mijn teen heeft uitgekozen als kraambed.

Zelf ben ik iets minder overtuigd van de keuze van mama zandvlo. Ik vraag me af hoe ik er aan kom. Tja, loop ik wel eens op blote voeten in de tropen, of door een plas als ik slippers aan heb, of gewoon met sandalen door het zand? Ja, tuurlijk, regelmatig, maar dat heb ik ruim 10 jaar gedaan zonder 1 centje pijn. Ik voel me bijna bedrogen door dit afscheidskado, zo vriendelijk aangeboden door het Afrikaanse continent.

Zwangere zandvlooien graven zich, head first, in je huid in, om daar hun eitjes lekker rijp te laten worden. Uit een klein gaatje steekt het achtereind naar buiten. Mama is wel hygienisch. Geen ontlasting in haar kraambed en ook de kinderen worden op deze manier gelijk bij de geboorte door mama uitgescheiden. Mama gaat vervolgens dood in je teen. Het hele proces duurt normaal 6 weken. Inmiddels aangestoken door het nederlandse efficiency virus, weiger ik voor die periode als kraambed te functioneren. En dus word ik klaar gemaakt voor de moedermoord. Een kleine incisie en mama en haar aanstaande kroost zijn wijlen. Mijn teen getooid met een schitterend verband en een beetje allenig vertrek ik weer naar huis.  

Volgend artikel in dit blog