Mooie en ingenieus gedicht. Foto ook mooi van die benen, vooral aan de rechterzijde.
En dan ben ik nog wel een vrouw en kan het dus weten. Ik zie er wel been in...

!! vernuftig :)

spreekt mij aan al heb ik het er moeilijk mee om al die mogelijke richtingen die het vers uit wil en kan bij te benen en er mee in de pas te blijven
Reactie is geredigeerd

dank voor je vrouwelijke licht op die benen, Catwoman;
mannen blijven toch vaak een beetje steken in een vergelijking tussen benen, sinds Pythagoras...

molto bene!, Erna

soms duidt dat op 'ontregeling', beste cor,
en dan gaan de versvoetjes lekker hun eigen gang...

Ah, hier is over nagedacht ;)

uw tags mijnheer, leveren wonderlijke poëzie op

@ Beste Vulp; ik hou heus wel van eigengereide versvoetjes, daar niet van!

over en over, Eelke (-;

Gutentag mevrouw, u weet natuurlijk
dat de tags de toekomst hebben hier
op 't VkBlog. wonderlijke journalistiek
zal dat nog gaan opleveren, - let op mijn woorden!

@ Cor, dan ben je vast en zeker niet vies
van scanderen... ;-))

Dit ziende gaat mijn hart als vanzelf scanderen

zo moet dat ook zijn, Paco!
maar ik betwijfel of een scanderend hart ooit
sterk genoeg is om nieuw leven aan te jagen,
laat staan te voldragen...

Ksnap um nie...Of komt begrip stap voor stap? (om ook maar eens een wit voetje te halen bij de lopende gang van zaken)

nieuw leven, knappe knaap, is meer 'n zaak van conceptie
dan van perceptie...

Ach, had ik maar één zo'n been...


Gr. Ragfijn

mijn waarde, hier ben ik (alweer te laat), maar welk een eervolle vermelding concipieer ik aldus en na een prachtige dagwandeling met u en uw erudiete rugzak weet ik van de hoed en de rand, maar daaronder, ja daaronder stapelen de vragen zich op,

mijn meest hartelijke groet,

hippo

op één zo'n been zal Uwe Ed. Ragfijn
niet kunnen lopen. spoedig zult u ontwaken
en beseffen dat u ook aan 't tweede vastzit...

vanochtend, m'n waarde vrind, toen mijn voeten contact maakten met het koele linoleum en het niet zo rook, meende ik even dat ik molentjes had gezien en dat ik mij enige tijd had bevonden in een hippodroom. na twee koppen koffie en enkele gechocolateerde 'crunchy sticks' (geproduceerd te Zaandam) wist ik 't zeker: het bestaat en wij hebben er deel aan.

gisteravond sprak ik op terugreis in de trein 2 heren, die in het muziektheater aan 't IJ een opera hadden bezocht: Messiaens 'Saint François d'Assise'. Stilte, trilling, vogelzang, zei ik, en zij beaamden het volmondig...