Weet u nog hoe het begonnen is? Dat ik in Parijs wilde gaan wonen en dat ik toen werd uitgenodigd door mijn excentrieke oud-collega Xavier, om tijdelijk zijn appartement in Montmartre te delen? Zijn kleine, donkere appartementje waar zich tevens zijn onstabiele huisgenote Noémie bevond? Ik weet het nog al te goed; het gebrek aan intimiteit, de bedompte lucht, relationele conflicten die mij zelfs in de pubertijd bespaard gebleven waren en het levensritme van Xavier, dat niet met de mijne correspondeerde. Om maar te zwijgen van de periode dat hij hele dagen sigaren rookte, omdat hij de nicotine af wilde zweren. Een dynamische tijd, dat zeker.

Die periode is echter al weer een poos achter de rug, tegenwoordig woon ik in een oude flat in de Banlieue van Parijs. Een flat die bestaat uit ongeveer 200 kamertjes waarin mensen huizen uit verschillende windstreken. Om negen uur in de morgen loopt de hele flat uit, de liften draaien overuren, het trappenhuis is gevuld met doffe geluiden van gympen, slippers en hakken die haastig afdalen en er wordt geroutineerd gegroet. Tussen zeven en acht 's avonds stroomt de flat weer vol en vullen de gangen zich met etensgeuren van sausjes, soepen en gebraden vlees.

Tegen die tijd komt ook Monsieur Hakim bij de deur zitten, een stevige man van Arabische origine, met grijze krulletjes en een donkerblauw colbertje. Monsieur Hakim behoedt ons voor het kwaad en zorgt ervoor dat eventuele visite geregistreerd wordt en dat deze weer vertrekt voordat een nieuwe dag aanbreekt. Monsieur Hakim is vier jaar geleden gescheiden en sindsdien vraagt hij zich af wat het leven eigenlijk voor zin heeft. Een man alleen, is maar een man alleen, Princesse, zegt hij als ik langs kom. Toen ik er net woonde was ik ma chérie, al snel werd dit mon coeur, en nu is mijn positie gestabiliseerd tot ma princesse, terwijl Monsieur Hakim daarbij een pose aanneemt die veel weg heeft van een haan die één van zijn vrouwen gaat bespringen.

Naast me woont een man die het niet alleen bij de pose houdt en daarbij harde metalmuziek opzet. De muren van onze flat zijn dun en ongeïsoleerd en als buurman's vriendin bij hem op bezoek komt lijkt het wel of er naast je een pornofilm wordt opgenomen met een contrasterend soort filmmuziek. Als ze niet de liefde bedrijven, dan maken ze ruzie, schreeuwende ruzie. De eerste keer dacht ik dat buurman naar een reality show aan het kijken was op Tv, waarin een man en een vrouw clichématig ruzie maakten over het feit dat de ene moeder vaker werd bezocht dan de andere. Het programma leek uren te duren en ik dacht nog, wie kijkt hier nu naar. Totdat de vrouw hysterisch huilend voor mijn deur op de gang stond en er uit het raam naast dat van de mijne flessen werden gegooid, die in het speeltuintje beneden uit elkaar spatten.

Los daarvan staat onze flat in een rustige buurt, zo'n wijk waar de bewoners voornamelijk in uitgeleefde Peugeots, Renaults en Citroëns rijden. Een buurt waar je 's avonds wordt nagekeken door tientallen katten die zich elk een eigen autodak hebben toegeëigend, terwijl de bewoners allen zoet voor de televisie zitten. Zo'n buurt met bloembakken en voetgangersgebieden, minstens drie medische centra en slechts één dakloze, die de deur van het postkantoor open houdt en op zon- en feestdagen spoorloos verdwenen is.

Mijn uitzicht beperkt zich tot een seniorenflat waar 's morgens allemaal grijze hoofden voor de ramen in de zon zitten, niks wijst erop dat Parijs zijn hete adem over ons uitblaast. Totdat ik op een avond naar de laatste verdieping van onze flat klom en in de verte de Sacré-Coeur zag liggen op een berg van oranje lichtjes en mijn hart maakte een sprongetje toen ik ineens de krachtige lichtstraal van de Eiffeltoren langs zag komen in de lucht. De stad in de verte leek zo onbereikbaar, was dit echt de stad waar ik elke dag doorheen fietste, de stad waar ik werkte? Mijn starende ogen vulden zich met tranen, terwijl ik hoorde dat er op verschillende televisies hetzelfde doelpunt werd gescoord. Hart, lichaam en gedachten waren net zo versplinterd als de flessen in het speeltuintje beneden en eigenlijk voelde dat wel goed.

Volgend artikel in dit blog