Omdat wij een gemengd Spaans-Nederlands gezin zijn, liggen de verhoudingen tijdens het EK ingewikkelder dan in een gezin met alleen blonde, zwarte, Moluks-halfbloed, of Marokkaans-Nederlandse kinderen. Zo was onze zoon P. (13) voordat het toernooi begon ook best wel voor Spanje, en verder doen er behalve Nederland zelf nog twee Nederlandse teams mee, te weten: Rusland (Hiddink) en Polen (Beenhakker).
 
Eigenlijk was P. vooral voor Spanje om zich in te dekken tegen een vroege uitschakeling van Nederland. Zodat er dan tenminste nog een team overbleef om te blijven volgen tot aan de kwartfinales. Een typisch Nederlandse houding in feite. Maar na de monsterzege op Italië bestaat Spanje niet meer. Het enige lied dat hier in huis nog in het openbaar geneuriet mag worden, is het Wilhelmus.

Zo waren P. en ik afgelopen dinsdag toch ook voor Rusland, terwijl mijn vrouw die geen voetballiefhebber is, uit achterhaalde nationalistische motieven voor honderd procent achter Spanje stond. Het was hoe dan ook irritant dat Spanje met 3-0 voor kwam te staan, dezelfde cijfers als Nederland tegen Italië, zij het tegen een veel zwakker land. Om het allemaal nog ingewikkelder te maken is inmiddels mijn zwager uit Barcelona gearriveerd. Mijn zwager (voetballiefhebber) had zijn reis precies zo geboekt dat hij geen seconde van Spanje-Rusland hoefde te zien. Want ‘Spanje' is in Barcelona flauwekul, niet iets om voor wakker te blijven in elk geval.

Dat laatste is ook iets wat op het Spaanse team afstraalt. Het team leeft niet in het achterland. Zoals Nederland leeft. Zoals ik zelf leef wanneer Nederland het mooiste voetbal van de wereld speelt, en ik in alle commentaren van buitenlandse kranten kan nalezen dat ik niet de enige ben die er zo over denkt.

Een poosje geleden sprak ik iemand die als voetballiefhebber had afgehaakt na de verloren halve finale Nederland-Italië (strafschoppen!) in 2000. ‘Omdat ik merkte dat ik er weken doodziek van bleef,' zei hij. ‘Dat wilde ik niet nog een keer meemaken.' Als supporter van het Nederlands elftal is dat ons lot. Regelmatig doodziek worden. Maar je wordt alleen doodziek wanneer je je niet indekt. Door bijvoorbeeld al weken van tevoren zuur te mompelen dat Nederland er in de eerste ronde wel uit zal liggen. En je wordt ook niet echt gelukkig (euforisch) wanneer Nederland wint (3-0!). Lekker puh! Jij geloofde er toch niet in?

Volgens de kansberekening (logica!) worden Nederland en Spanje eerste in hun groep en ontlopen elkaar zo in de kwartfinales. In die kwartfinale schakelt Spanje Italië uit (1-1; Spanje wint na strafschoppen) en Nederland Rusland (1-0; Hiddink kan met opgeheven hoofd het stadion verlaten).

Dan breekt toch echt de gedenkwaardige donderdag 26 juni aan. Om 20.45u trappen Nederland en Spanje af voor de halve finale. Tijdens het zingen van de volksliederen denk ik aan mijn Barcelonese zwager die voor deze avond een vliegreis, een treinreis of een balletvoorstelling heeft geboekt. Het Spaanse volkslied is vijf keer zo lelijk als het Nederlandse, daar hoef je zelfs met Spanjaarden geen discussie over te voeren. In de daaropvolgende anderhalf uur geeft Nederland Spanje voetballes. Geen verlenging (geen strafschoppen!)

Wij zijn in gemeenschap van goederen getrouwd. Wanneer het ondenkbare toch gebeurd (Wesley Sneijder hamstring; Van Nistelrooy lies; Van Bronckhorst hoest; Van der Vaart moe; Van Persie middenvoetsbeentje) en we door moeten tot aan de strafschoppen, hebben wij na de scheiding dus geen oeverloze discussie over wie wat krijgt. Mijn vrouw mag sowieso mijn oranjeshirtje hebben. Ik ben alleen zo doodziek dat ik het niet zelf uit kan trekken.

Tijdens de finale Duitsland-Spanje denk ik eerst aan mijn zwager die in een donkere kamer met oordopjes op naar kamermuziek ligt te luisteren. Daarna ben ik een helft lang voor Duitsland. Van de uitslag hangt af wie onze zoon krijgt.

Volgend artikel in dit blog