Heden middag zat ik bij de politie, dat deed ik niet voor mijn lol, maar leuk was het wel. Achter de balie stond een dikke meid die me bij binnenkomst strak aankeek, waarbij haar mond een beetje open stond. Dat vond ik zo contrasterend dat ik iets te lang zwijgend naar haar staarde, "ik luister", riep ze streng, om me te stimuleren. Ik zei waar ik voor kwam en moest vervolgens wachten op haar collega. Hoe lang het zou gaan duren, wist ze niet, maar ze stelde dat ik dat vanzelf zou zien. In de centrale hal waren zitjes gemaakt, doch in tegenstelling tot bij de tandarts, lagen er geen stapels oude, beduimelde magazines.

Eerst worstelde ik me door de posters met vermiste personen, waar een hele wand mee beplakt was. Er lagen geen bloemen bij of brandende kaarsjes, des te meer werd ik geraakt door al die ouderwets uitziende, glimlachende gezichten. Sommige al decennia betreurd door familie, maar door de rest van de wereld al even zo lang vergeten. Met mijn rug naar de missende-mensen-muur zette ik me neer op een zitje en moest vaststellen dat de dikke meid precies in mijn blikveld lag. Met open mond was ze haar nagels aan het vijlen, terwijl ze af en toe slachtoffers binnenliet door op een knopje te drukken.

Eén van de slachtoffers was een heel oud, dun en gerimpeld vrouwtje, met een bijzonder grote bril op, dat aangifte kwam doen van vernielingen aan haar auto. God, dacht ik, rijdt dat nog auto en het begon onheilspellend te rommelen in mijn fietserbewustzijn. Meteen daarop kwam een donkere achterbuurtgangster binnen met hele wijde kleding en een hele grote pet op zijn dreadlocks. De man was nog niet gaan zitten of hij viel voorover gebogen in slaap, het moest haast wel iets met drugs te maken hebben, dacht ik. Een kwartier later richtte de gangster zich weer op, om uit zijn rugzak chips te gaan eten. Aan een koord om zijn nek hing een rode fopspeen, die hij streelde tijdens het kauwen, maar het was allesbehalve aandoenlijk.

Het zou wat uitlopen, kefte de meid, ze was inmiddels klaar met vijlen en staarde verveeld in de ruimte. Ergens hoorde ik een deur open gaan en uit de slecht verlichte gang kwam Sébastien aanlopen, begin dertig en al een hele kerel. Ik mocht hem volgen, zei hij en in zijn kantoortje mocht ik mijn identiteit bewijzen. Sébastien werd meteen enthousiast bij het zien van mijn kaart, de Nederlanders hadden een goed begin gemaakt met de wedstrijd tegen Italië, vond hij. Vanavond zouden ze van de Fransen winnen, verzekerde ik hem, maar dat was hij niet eens. Ik kan dit gesprek helaas niet voortzetten, lachte Sébastien, u moet eerst maar eens integreren.

Hij kroop achter zijn computer en begon direct een heel verhaal te typen, terwijl ik nog niks had verteld. Achter hem hing een grote kalender van de plaatselijke Chinees, ik kreeg meteen zin in loempia's, het wachten had ook zo lang geduurd. Naast ons mocht het oude vrouwtje haar verhaal doen bij Sébastien's collega, die stelde vast dat ze haar rijbewijs en verzekeringskaart nog niet ondertekend had. Zelf was ze daar ook wat verbaasd over, van schrik viel bijna haar grote bril van d'r neus. Ik deed moeite om zo neutraal mogelijk te kijken, gelukkig ging Sébastien me nu wat vragen stellen.

Ik vertelde hem dat ik die morgen stipt om negen uur de trap afgelopen was van mijn flat. (Ik verzweeg overigens voor mijn aanhoorder dat ik had gezien dat Monsieur Hakim, van de beveiliging, op zijn stoel bij de deur in slaap gevallen was met een lege whiskyfles aan zijn voeten.) De zon had geschenen en ik was klaar voor een mooie fietstocht. Met mijn pasje opende ik de zware deur van het fietsenhokje, toen ik merkte dat er iets niet klopte. Ik hield mijn sleutelbos al in de aanslag, maar er was geen slot om te openen, er was geen fiets voor mij. De plek waar ik de avond tevoren mijn gloednieuwe fiets had neergezet was leeg. Ik had niet gevloekt of gescholden, ik had niet gehuild of tegen de muur gestompt, ik had me net zo leeg gevoeld als daar waar mijn fiets had gestaan en was op een draf naar de metro gerend.
 
Sébastien tikte het verhaal in zijn computer en maakte er een stapeltje papier van, waarvan alle velletjes ondertekend moesten worden. Na afloop gaf hij me een stevige, on-Franse hand, rechtte zijn rug en riep "dat Frankrijk moge winnen". Het was vrijdag de dertiende, het liep al tegen vijven en het zou mij niks verbazen als hij gelijk ging krijgen.

Volgend artikel in dit blog