Verschrikt doet hij zijn ogen open en kijkt op de display van zijn wekker. De rode cijfers geven 08.30 aan. ‘Shit.' Met een ruk trekt hij de deken van zich af en gaat op de rand van zijn bed zitten. Hij drukt de wekker uit en kijkt verbaasd naar de cijfers die inmiddels op 08.31 staan. Dat betekent dat hij één minuut geleden op zijn werk verwacht werd. Naast de wekker ligt zijn mobieltje en in een reflex wil hij zijn collega's bellen. Een berichtje is binnen gekomen. Een SMS-je van Ron. ‘Wij verwachten je niet voor 10.00 uur.' Vier smiley's waren toegevoegd. Even moet hij glimlachen en is blij over zoveel begrip van zijn collega's. Iedere smiley staat voor een van hen. Hij kan het nu rustig aan doen en gaat nog even op zijn dekens liggen. Pas dan beseft hij dat het medeleven van zijn kantoorgenoten niet gebaseerd is op mededogen en compassie. Integendeel, het is een collegiale toegeeflijkheid met een zware rente. Ze verwachten details van hem, alle ins en outs van de afgelopen nacht. Een nacht die zij alleen maar vermoeden, maar die nooit heeft bestaan.

Hij keert terug naar de vorige dag, de zoektocht naar het onvindbare blauw en vooral zijn onbegrijpelijke reactie hierop. Hij kan hier geen verklaring voor vinden al zou hij willen. Bovendien, veel tijd is er niet want om tien uur wordt hij op zijn werk verwacht. Snel loopt hij naar beneden om zijn koffiezetapparaat aan te zetten en dan terug om te douchen. In een flinke looppas stormt hij de trap op, langs de fotocollages die hij heeft gemaakt. Bijna iedere episode in zijn leven heeft zijn eigen collage. Helemaal beneden heeft hij de eerste fotoserie met zijn huidige collega's, voornamelijk gemaakt met mobiele telefoontjes en vooral de meligheid van de vele momenten met hen komt nadrukkelijk tot uiting. Daarboven zijn studententijd, vervolgens de middelbare school, basisschool en kindertijd. Helemaal bovenaan de foto van zijn ouders. Lang heeft hij deze foto verborgen willen houden. Het deed te veel pijn. Maar vorig jaar toen zijn vader stierf, voelde hij toch de behoefte om ook dit deel van zijn leven een plek te geven in de fotogalerij. Als eerbetoon aan zijn vader, die overigens op andere foto's ruim vertegenwoordigd is. Zijn vader, die eigenlijk heel zijn leven lang vader en moeder moest zijn. Zijn moeder immers, de grote afwezige in zijn leven, heeft hij uit piëteit met zijn vader, uit zijn geest verbannen. Foto's van haar wilde hij niet zien en over haar speken al helemaal niet. Op het sterfbed van zijn vader wilde hij het nog niet over haar hebben, al besefte hij toen al dat hij binnenkort wees zou zijn. Geen vader meer, een vader die moeder en vader tegelijk is geweest tot zijn laatste ademstoot. En alsof hij dit aanvoelde. Een van zijn laatste woorden zijn geweest: ‘Jongen, laat je leven niet kapot maken door haat. Haat haar niet, want we weten niet waarom.' Hij wist dat zijn vader ook pijn en verdriet heeft gehad om het plotselinge vertrek van zijn vrouw Eva. Het totaal onbegrijpelijke vertrek, heeft hij altijd lijdzaam gedragen zonder zijn zoon daarmee lastig te vallen. Maar het verdriet van zijn vader en de woede bij hem is er altijd geweest. De mildheid van zijn vader mocht hem eigenlijk niet verbazen, want zo was zijn vader. En toch was het alsof er een dolk door zijn hartstreek geboord werd. De pijn van de naderende dood van zijn vader werd even overvleugeld door het besef van De Grote Afwezige, zijn moeder. Zijn vader glimlachte naar hem en sloot zijn ogen. Later die avond had hij nog een helder moment. Praten deed hij niet meer, maar de berustende blik in zijn ogen gaven hem het gevoel dat hij er nog was. Zijn laatste woorden tot hem gericht en behelsde een eenvoudige en tevens alleszeggende boodschap: ‘Dag jongen, maak er wat van.' De volgende dag stierf hij, heel rustig.

De dagen erna waren in een roes aan hem voorbijgegaan. De begrafenis moest geregeld worden, de uitnodiging voor de herdenkingsbijeenkomst geschreven en alle andere zaken die bij het aardse afscheid van zijn vader kwam kijken. Alles kwam op zijn schouders terecht, want broers of zussen had hij niet. Veel steun heeft hij toen ondervonden van zijn collega's en vooral Noraly heeft op de achtergrond hem heel veel werk uit handen gekomen. 's Avonds, de dag van de begrafenis, toen iedereen weg was en hij alleen in het huis van zijn vader was, vond hij de foto. De foto waarop zijn vader en moeder met de ruggen tegen elkaar stralend in de lens keken. Zonder precies te weten waarom, nam hij de foto mee en hing hem diezelfde avond nog op, helemaal boven in zijn fotogalerie. Uren heeft hij waarschijnlijk naar de foto gekeken, zonder na te denken of beter gezegd zonder gericht na te denken. Duizenden gedachten en beelden schoten door zijn hoofd. Het moet al bijna ochtend zijn geweest toen hij wakker werd van een harde schreeuw. Een schreeuw die hij zelf slaakte. Nog een keer keek hij bewust naar de foto en ging over tot de orde van het moment. Nooit meer heeft hij stil gestaan bij de laatste vaderlijke boodschap, laat staan bij zijn moeder. Een week later verscheen hij weer op zijn werk en hervatte het leven op de binnendienst van de verfbenodigdheden en lachte als vanouds met zijn collega's mee, alsof er niets veranderd was.

Ondanks de haast om te douchen was hij zich deze ochtend heel bewust dat hij de foto van zijn ouders zag. Weer ging er een pijnlijke scheut door zijn hoofd die ook gelijktijdig met de bewustwording van het pijngevoel, weer verdwenen was. Hij schudde zijn hoofd even, ging douchen, schoot in een setje schone kleren en holde weer naar beneden, dronk zijn koffie en sloot tien minuten later de voordeur om naar het werk te gaan. Het werk, waar vier paar ogen hem bij iedere beweging zullen volgen en in afwachting van zijn verhaal zullen zwijgen. Zwijgen totdat hij alles in geuren en kleuren zal vertellen. Hij heeft nog een half uur om een plausibel verhaal te bedenken.

Volgend artikel in dit blog