Tweede eindexamenshow van dit jaar: die van de Rietveld-academie, gisteravond in een oude diamantslijperij in De Pijp in Amsterdam. Het publiek zat voor een serie ruimtes die door gordijnen van elkaar waren gescheiden. Jongens die hun zwarte smoking omgekeerd aanhadden, deden die open en dicht. Meestal speelden zich twee presentaties tegelijkertijd af, waardoor je dus ook twee muziekfragmenten door elkaar heen hoorde. Verassend, vooral omdat iedere ontwerper een heel eigen sfeer neerzette, en het hield het tempo lekker hoog.

De beste collecties waren de eerste en de laatste. De mooi uitgevoerde, bolle harlekijnkleren gemaakt van losse ruitvormige stukjes stof, afgemaakt met puntmutsjes die aan het hoofd waren vastgemaakt met stoere, beetje sm-achtige riempjes van JimmyPaul en de ijle, transparante, uit meerdere lagen opgebouwde jurken met grafische vormen van Hyun Yeu.

Eveneens fijn: de sfeervolle, grijze collectie van Francicus van der Meer, waarbij de stof soms gedeeltelijk transparant waren, zoals bijvoorbeeld op de onderste helft van een broek. Opmerkelijk was ook de collectie van Sanne Karssenberg. Terwijl twee modellen die letterlijk gekleed waren in tenten de stokken erbij elkaar uit haalden, zodat er niet meer dan forse sjaals overbleven, denderden op motorlaarzen andere modellen in stoere, tikje sombere ontwerpen voorbij.

Eerder op de dag was de presentatie van de Fashion, Design & Strategy, naast het FIA de andere de master-opleiding van ArtEZ in Anhem, die ook toegankelijk is voor studenten die een universitaire studie hebben gedaan in plaats van kunstacademie.

Hier zou je de mode-intellectuelen van de toekomst moeten ontmoeten, of in ieder geval mensen met een interessante visie op mode, maar de presentaties (een praatje in het Engels, slideshows, videoclips) waren meestal van een bedroevend niveau. De computer haperde voortdurend, wat volgens mij te verhelpen was geweest met een beetje oefenen, en de meeste projecten waren nogal vaag en slecht uitgewerkt. (Ik moet toegeven: vanwege een wijziging in het programma heb ik twee presentaties gemist. De essays van de op journalistiek afgestudeerde kandidaat moet ik nog lezen).

Een student die afgestudeerd was als curator had een tentoonstelling voor zes jonge Turkse modeontwerpers had een filmpje over Istanbul gemaakt, maar wist daar niet in uit te leggen waarom nou juist de zes ontwerpers die ze had geselecteerd een tentoonstelling verdienden. Alles wat ze nog nodig had om het plan uit te voeren, besloot ze haar voordracht, was iemand die de tentoonstelling zou inrichten, financiële steun en een rauwe ruimte, bijvoorbeeld een oude fabric.

De student die wel een echte tentoonstelling had, over sieraden met een persoonlijk verhaal, liet daar niet meer van zien dan twee te lange filmpjes waarin een man en een vrouw vertelden over hun favoriete sieraad.

Een ander had een verhaal over ‘Inhoudsopgave’. De gevoelens die we hebben bij producten zijn te voorgekauwd, en daarom moet er weer ruimte komen voor eigen invulling, meent ze. Interessante these, en ook best een leuk eindproduct: hele neutrale leren tassen, een paar afgekeken van plastic tasjes, kleren met in de vorm van het kledingstuk zelf op de borst. Maar een slordige presentatie. Of hoorde het bij het concept, dat er allerlei scheefgeplaatste papiertjes op de slide show zaten?

Volgend artikel in dit blog