Vandaag is de dag om het Oranjegevoel een plekje te geven. En daarmee is de kous af.

Het meeleven met een voetbaleftal is een beetje als een bezoek aan de tandarts: als je op straat staat, ben je de pijn alweer vergeten. En de uitschakeling in een groot toernooi lijkt anno 2008 nog het meest op een moderne begrafenis: zo een met ballonnen en een paars geschilderde kist en iedereen die gewoon mag lachen en dronken worden ‘want zo zou hij/zij het ook het liefst hebben gezien.'

In de meeste straten straten zijn de oranje vlaggetjes meteen weggehaald, maar gisteren reed ik door een dorp in Zeeuws Vlaanderen waar ze nog allemaal over de straat waren gespannen. Na de kerst worden de kerstbomen verbrand, maar wat doe je met oranje vlaggetjes? De straat was verder leeg, er waren geen mensen te zien. De ochtend na een feest.

Als kind deed ik vroeger het volgende: wanneer mijn ouders voor de vakantie een huisje hadden gehuurd (in het begin in Zeeuws Vlaanderen, later in de Dordogne), dan maakte ik mij een gedetailleerde voorstelling van zo'n plek. Ik zag het huisje al liggen, onder een boom en naast een weiland waarin twee zwartwitte koeien graasden; in de verte glinsterde de zee, of een bocht van de rivier. Dan brak de vakantie zelf aan en zag ik het huisje in het echt. Het stond niet onder een boom maar in een straat. Er waren geen koeien, wel was er een terras met heel veel mieren; de zee/rivier was nog best ver weg.

Wat gebeurde er nu met het andere huisje? Het huisje uit mijn fantasie? Je zou zeggen dat het met het zien van het echte huisje voorgoed zou worden gewist, maar dit was niet het geval. Ook het eerste huisje bleef bestaan, in mijn hoofd, maar daarom niet minder echt dan het huisje waar ik de komende drie weken ging doorbrengen.

Zo keek ik gisteren naar de lege straat met oranje vlaggetjes en probeerde ik me voor te stellen hoe ik naar die vlaggetjes zou hebben gekeken wanneer de wereld gewoon door was blijven draaien en Nederland vanavond in de halve finale tegen Spanje had gestaan. Het was een beetje als met geluk: het ene moment voelde je het nog, het volgende was het weg, zonder dat je wist waarom. De oranje vlaggetjes konden mij niet helpen. Ergens in mijn hoofd hoorde ik een tandartsboor, maar pijn voelde ik niet.

Niets is zo rustgevend als een voetbalwedstrijd waarbij je niet voor de een of voor de ander bent. Alle ingrediënten zijn aanwezig: een vol stadion met juichende maar onbekende mensen, een groene grasmat en twee onbekende volksliederen, een scheidsrechter met stront in zijn ogen, een naakte man of kip die naar de cornervlag holt. Dan begint de wedstrijd, de sfeer is goed, de ene ploeg is beter dan de andere, dus zijn we voor die. Moge de beste winnen.

Misschien is dat nog wel het grootste verlies: die rust die bezit van je heeft genomen. Een kleine twee weken was je niet helemaal jezelf, dat is wat mensen missen die hun neus ophalen voor voetbal. Wie zich identificeert met een elftal grijpt zijn kans om eens een keer helemaal los van zichzelf te komen.

Zo zit ik vanavond voor de halve finale. Natuurlijk zijn we voor Spanje, maar het zou toch ook geweldig zijn als Guus Hiddink het straks tegen de Duitsers opneemt. Alleen al dit soort halfslachtig gemijmer bewijst dat ik weer helemaal ben teruggeworpen op mezelf.

Heel even denk ik het ondenkbare. Dat Nederland nog speelt in plaats van Rusland. Heel even zie ik het valkantiehuisje onder de boom en de twee grazende koeien. Maar dan denk ik aan de lege straat met oranje vlaggetjes. Ik denk aan de straat zoals hij is: leeg. Zelden heb ik me zo rustig gevoeld. Zelden heb ik zo verlangd naar de tandartsboor.

Volgend artikel in dit blog