EK, welk EK? Sinds enkele dagen hebben de Britten gelukkig wel iets beters aan hun hoofd: Wimbledon is begonnen. De opluchting is bijna voelbaar als je de sportpagina’s openslaat, zo overweldigend is de aandacht voor het tennistournooi. Tegenvaller voor de tabloids: Maria Sjarapova is al vroegtijdig uitgeschakeld.

Dat wil niet zeggen dat niet van het EK is genoten, zelfs zonder eigen inbreng. Veel wedstrijden zijn goed bekeken en kregen hoge cijfers. Minder verrassend zijn de finalisten. Het zijn uitgerekend de twee landen die vooraf al de favorieten waren bij de Engelse bookmakers en de commentatoren. Nederland en Portugal stalen in dit opzicht slechts tijdelijk de show.

De kans lijkt dus aanzienlijk dat de theorie van Gary Lineker (ex-steraanvaller van Engeland en nu BBC-presentator) weer eens wordt bevestigd, die kort samengevat luidt: voetbal is een spel dat wordt gespeeld door 22 spelers, en op het laatst winnen de Duitsers. Dat ze bij vlagen compleet werden weggespeeld door de Turken, zegt helemaal niets.

Voor aanvoerder Michael Ballack is de finaleplaats goed voor zijn imago in Engeland. Tot enkele maanden geleden gold hij als de grootste miskoop van Chelsea, samen met de nagenoeg onzichtbare spits Andrej Sjevtsjenko.

Ballack speelde aanvankelijk zeer onopvallend, hoewel hij toch echt meer dan 160 duizend euro per week verdient (dat is per week inderdaad). Bovenal was hij vaak geblesseerd. Vandaar dat de witte Ferrari, waarmee hij zich stapvoets door de Londense files verplaatst, bij Chelsea ‘de ambulance’ werd genoemd. Hij riep tevens hoon over zich af door te zeggen dat hij de Britse hoofdstad zo duur vond om te wonen.

De veelbesproken middenvelder kan zich echter weer lachend melden op Stamford Bridge. Aan het einde van het seizoen nam hij zijn club op sleeptouw, en tijdens het EK – geen Duitser legde per wedstrijd meer kilometers af dan hij – betekende zijn sluwe kopbal-met-duwtje het einde van Portugal. Zijn nieuwe coach, Scolari, weet alvast wat hij aan de Duitser heeft.

Het schijnt dat Ballack in zijn Londense huurhuis (kopen vond hij te duur) elke medaille heeft opgehangen die hij ooit heeft gewonnen. Dat zijn er veel, maar echte hoofdprijzen ontbreken. Hij lijkt het niet als last te ervaren. En als het zondag zou misgaan tegen Spanje, hoeft hij niet te vrezen voor hoongelach van de Engelsen bij hem de buurt. Die hebben het te druk met iets anders; Ballack woont praktisch naast het tennispark van Wimbledon.

Volgend artikel in dit blog