Bastiaan:
Harry, nog een lange vraag. Als ik door Parijs en New York loop zie ik links en rechts schitterende gebouwen die jij van achter de tekentafel ontworpen hebt. Ik moet je complimenteren Harry, het zijn knappe staaltjes architectuur. Grote bedrijven prijzen de vernuftige oplossingen. Zo schijnen de werknemers elke dag fluitend naar hun werk te gaan omdat daglicht van verschillende kanten binnenkomt en het uitzicht van achter het bureau adembenemend is. Regelmatig worden in regionale en landelijke dagbladen ingezonden stukken geplaatst waarin tevreden arbeiders verhalen over hun prettige ervaringen. En dit alles komt de productiviteit ten goede, aldus werkgevers. Dat moet je ego toch wel een beetje strelen, dacht ik zo.

Harry:
Ja. ja.

Bastiaan:
Maar je laatste bouwwerken kan ik, hoewel opnieuw fraai vormgegeven, moeilijk rijmen met je oude, transparante en lichte ontwerpen.
Toch prikkelen ze mijn geest.
Ze zijn gebouwd om in te wonen maar ik vind het eerder spannende plekken om met een geliefde de nacht in door te brengen. Persoonlijk zou ik er niet zo gauw in gaan wonen. Het zijn rudimentaire bouwwerken, ontdaan van elke gratie en schoonheid. Het zijn oerwoningen. Oerwoningen, goh wat een grappige woordspeling! Je hebt de woningen vier meter onder de grond gebouwd, er komt geen daglicht naar binnen en een speciale lift brengt bewoners en bezoekers naar de voordeur. De sfeervolle kamers worden met neonlicht verlicht. Harry, ik krijg associaties met de Maya cultuur. Waarom deze extreme koerswijziging?

Harry:
Ik wilde letterlijk de grond in bouwen. Er is een maatschappelijke behoefte aan privacy, aan het ontspannen kunnen onttrekken aan de gemeenschap, eventjes uit het zicht bij te tanken, tijd voor contemplatie te vinden onder de grond.

Bastiaan:
Briljant gevonden!

Harry:
Dat is zacht uitgedrukt. Het werkelijk effect is wereldschokkender, revolutionairder dan we menselijkerwijs kunnen bevatten.

Bastiaan:
Ah! Nu zijn we weer terug op ons vertrouwde niveau van grenzeloze zelfoverschatting. We gaan terug naar de film.

Volgend artikel in dit blog