België
Bart Dirks

Koning Albert II houdt traditiegetrouw een toespraak aan de
vooravond van de nationale feestdag van België, 21 juli. Dit jaar
werd er natuurlijk met exta belangstelling naar zijn woorden
uitgezien. Hier zijn ze. Veel zegt hij echter niet over de
crisis. Zeker voor een koning geldt: spreken is zilver,
zwijgen is goud.
Dames en Heren,
Het is nu bijna 15 jaar geleden dat Koning Boudewijn ons heeft verlaten, maar nog altijd blijft hij sterk aanwezig in de gedachtenis van onze medeburgers.
Zoals u weet, kent ons land ernstige politieke moeilijkheden. Niettemin sta ik erop eraan te herinneren dat moeilijkheden en crisissen aanleiding kunnen geven tot heropleven en tot bedaren. De scheiding der geesten is geen fataliteit.
Eenheid en verdraagzaamheid, met eerbied voor de identiteit van elke gefedereerde entiteit, zijn de enige uitweg in onze democratische samenleving. In ons land moeten wij nieuwe vormen van samenleven bedenken.
Ik wens me echter niet verder te verdiepen in de institutionele moeilijkheden van het heden, maar enkele thema's aan te halen die Koning Boudewijn na aan het hart lagen, om samen met u, na te gaan welke ontwikkeling ze de jongste 15 jaar doormaakten, en wat er nog dient gerealiseerd.
Mijn broer was zeer verknocht aan de fundamentele waarden van onze samenleving, in het bijzonder aan gerechtigheid, aan solidariteit met de zwaksten, en aan respect voor elke persoon.
Hij was met name bekommerd om de armoede. Deze heeft nieuwe vormen aangenomen en treft thans meer jongeren en eenoudergezinnen. Ze is ook nog altijd verbreid onder de bejaarden. Onderzoek door de Federale Overheidsdienst Economie toont aan dat in België één persoon op zeven, of 14,7 % van de bevolking, als arm kan worden beschouwd. Dit betekent heel concreet dat bij ons ongeveer een miljoen vijfhonderdduizend personen armoedig leven. Het betreft alleenstaanden met een inkomen van minder dan 860 euro per maand, en gezinnen van twee volwassenen en twee kinderen met een maandelijks inkomen van minder dan 1.805 euro. Dit percentage ligt hoger dan in onze buurlanden, en onze inspanningen om het significant te verlagen moeten we volhardend doorzetten. Immers, worden we niet onder de meest welvarende landen op deze planeet gerekend?
Armoede kent vele oorzaken, maar onderwijs, beroepsvorming, werkgelegenheid, en sociale huisvesting zijn bevoorrechte middelen om ze te bestrijden.
Bovendien blijven sommige ernstige misdrijven, helaas, droevig actueel. Zo, bijvoorbeeld, veroorzaakt de mensenhandel nog altijd bittere ellende onder de zwaksten. Het fenomeen wijkt niet, ondanks onze wettelijke bepalingen. Een recente studie van het Centrum voor gelijkheid van kansen toont aan dat de vormen van mensenhandel veranderen, veelzijdiger worden, en dat de slachtoffers, voor een deel, uit verschillende landen afkomstig zijn. Al is het verschijnsel wellicht minder opvallend, het bestrijden ervan moet opnieuw een prioriteit worden.
Een ander groot leed, waarover te weinig wordt gesproken, treft kwetsbare jongeren. Vooreerst is daar het geweld tegen henzelf. Het aantal zelfdodingen bij jongeren blijft in ons land vrij hoog. Een beleid met het oog op preventie, en luisterbereidheid naar jongeren in moeilijkheden, verdient te worden gestimuleerd. Recente gegevens van preventiecentra in ons land tonen aan dat één teenager op 10 zich al verminkt heeft of zelfmoord trachtte te plegen. Daarenboven is geweldpleging van jongeren tegen andere personen ook toegenomen, en dat is een teken van onbehagen bij een gedeelte van onze samenleving. Ook hier dient een preventiebeleid, gestoeld op eerbied voor elke persoon, versterkt te worden.
Maar het spreekt vanzelf dat de Overheid haar werk zal doen als, niettegenstaande alles, geweld toch voorkomt, en die jongeren zullen dan op een gepaste wijze worden begeleid.
Koning Boudewijn pleitte ook vurig voor de eenheid en de cohesie van het land, in volle respect voor zijn verscheidenheid. Hij was overtuigd dat het multicultureel karakter van ons land, een troef en een rijkdom is.
Tijdens zijn laatste toespraak in juli 1993 riep hij op, blijk te geven, en ik citeer: 'van verzoeningsgezindheid, van goede wil, van verdraagzaamheid en van federale burgerzin.' Hij vroeg, en ik citeer opnieuw: 'samen werk te willen maken van de andere problemen waarmee wij te kampen hebben. Ik denk aan de tewerkstelling, de veiligheid, het onderwijs, de Europese eenmaking.' Einde citaat.
Natuurlijk blijven die uitspraken heel actueel, en ik nodig iedereen uit ze te overwegen in dit Europees jaar van interculturele dialoog.
Ten slotte was mijn broer zeer bezorgd voor de groeiende kloof tussen rijke en arme landen. Is het nodig eraan te herinneren dat vandaag nog, minder dan 20% van de bevolking van deze aarde over meer dan 80% van het wereldinkomen beschikt. Eerlijk delen is een plicht van solidariteit die we verder moeten ontwikkelen en versterken.
De klimaatverandering, waarvoor het noordelijk halfrond hoofdzakelijk de verantwoordelijkheid draagt, versterkt verder die ongelijkheid, en de voedselcrisis verhoogt nog de moeilijkheden van talrijke landen.
Met de toestand in Afrika, in Centraal Afrika in het bijzonder, moeten we verder begaan zijn. De menselijke drama's die zich daar afspelen, inzonderheid de ontelbare tragedies die vrouwen en meisjes treffen mogen ons zeker niet onverschillig laten.
Om te besluiten hecht ik eraan hulde te brengen aan Koningin Fabiola die onlangs haar tachtigste verjaardag vierde. In ons aller naam wil ik haar danken voor wat zij aan de zijde van Koning Boudewijn gedurende meer dan 30 jaar is geweest, en ook voor alles wat zij nu nog doet.
Bij het herinneren aan deze thema's die Koning Boudewijn bijzonder ter harte gingen, moet men wel toegeven dat de toestanden waarin hij destijds zoveel energie heeft gestoken nu gedeeltelijk gewijzigd zijn, maar dat de fundamentele uitdagingen zijn gebleven. Als ik dit onderstreep is het omdat ieder van ons ertoe kan bijdragen onze samenleving nog rechtvaardiger en meer solidair uit te bouwen.
Dit is de wens van de Koningin, van mezelf en van gans onze familie op onze Nationale Feestdag.
Dames en Heren,
Het is nu bijna 15 jaar geleden dat Koning Boudewijn ons heeft verlaten, maar nog altijd blijft hij sterk aanwezig in de gedachtenis van onze medeburgers.
Zoals u weet, kent ons land ernstige politieke moeilijkheden. Niettemin sta ik erop eraan te herinneren dat moeilijkheden en crisissen aanleiding kunnen geven tot heropleven en tot bedaren. De scheiding der geesten is geen fataliteit.
Eenheid en verdraagzaamheid, met eerbied voor de identiteit van elke gefedereerde entiteit, zijn de enige uitweg in onze democratische samenleving. In ons land moeten wij nieuwe vormen van samenleven bedenken.
Ik wens me echter niet verder te verdiepen in de institutionele moeilijkheden van het heden, maar enkele thema's aan te halen die Koning Boudewijn na aan het hart lagen, om samen met u, na te gaan welke ontwikkeling ze de jongste 15 jaar doormaakten, en wat er nog dient gerealiseerd.
Mijn broer was zeer verknocht aan de fundamentele waarden van onze samenleving, in het bijzonder aan gerechtigheid, aan solidariteit met de zwaksten, en aan respect voor elke persoon.
Hij was met name bekommerd om de armoede. Deze heeft nieuwe vormen aangenomen en treft thans meer jongeren en eenoudergezinnen. Ze is ook nog altijd verbreid onder de bejaarden. Onderzoek door de Federale Overheidsdienst Economie toont aan dat in België één persoon op zeven, of 14,7 % van de bevolking, als arm kan worden beschouwd. Dit betekent heel concreet dat bij ons ongeveer een miljoen vijfhonderdduizend personen armoedig leven. Het betreft alleenstaanden met een inkomen van minder dan 860 euro per maand, en gezinnen van twee volwassenen en twee kinderen met een maandelijks inkomen van minder dan 1.805 euro. Dit percentage ligt hoger dan in onze buurlanden, en onze inspanningen om het significant te verlagen moeten we volhardend doorzetten. Immers, worden we niet onder de meest welvarende landen op deze planeet gerekend?
Armoede kent vele oorzaken, maar onderwijs, beroepsvorming, werkgelegenheid, en sociale huisvesting zijn bevoorrechte middelen om ze te bestrijden.
Bovendien blijven sommige ernstige misdrijven, helaas, droevig actueel. Zo, bijvoorbeeld, veroorzaakt de mensenhandel nog altijd bittere ellende onder de zwaksten. Het fenomeen wijkt niet, ondanks onze wettelijke bepalingen. Een recente studie van het Centrum voor gelijkheid van kansen toont aan dat de vormen van mensenhandel veranderen, veelzijdiger worden, en dat de slachtoffers, voor een deel, uit verschillende landen afkomstig zijn. Al is het verschijnsel wellicht minder opvallend, het bestrijden ervan moet opnieuw een prioriteit worden.
Een ander groot leed, waarover te weinig wordt gesproken, treft kwetsbare jongeren. Vooreerst is daar het geweld tegen henzelf. Het aantal zelfdodingen bij jongeren blijft in ons land vrij hoog. Een beleid met het oog op preventie, en luisterbereidheid naar jongeren in moeilijkheden, verdient te worden gestimuleerd. Recente gegevens van preventiecentra in ons land tonen aan dat één teenager op 10 zich al verminkt heeft of zelfmoord trachtte te plegen. Daarenboven is geweldpleging van jongeren tegen andere personen ook toegenomen, en dat is een teken van onbehagen bij een gedeelte van onze samenleving. Ook hier dient een preventiebeleid, gestoeld op eerbied voor elke persoon, versterkt te worden.
Maar het spreekt vanzelf dat de Overheid haar werk zal doen als, niettegenstaande alles, geweld toch voorkomt, en die jongeren zullen dan op een gepaste wijze worden begeleid.
Koning Boudewijn pleitte ook vurig voor de eenheid en de cohesie van het land, in volle respect voor zijn verscheidenheid. Hij was overtuigd dat het multicultureel karakter van ons land, een troef en een rijkdom is.
Tijdens zijn laatste toespraak in juli 1993 riep hij op, blijk te geven, en ik citeer: 'van verzoeningsgezindheid, van goede wil, van verdraagzaamheid en van federale burgerzin.' Hij vroeg, en ik citeer opnieuw: 'samen werk te willen maken van de andere problemen waarmee wij te kampen hebben. Ik denk aan de tewerkstelling, de veiligheid, het onderwijs, de Europese eenmaking.' Einde citaat.
Natuurlijk blijven die uitspraken heel actueel, en ik nodig iedereen uit ze te overwegen in dit Europees jaar van interculturele dialoog.
Ten slotte was mijn broer zeer bezorgd voor de groeiende kloof tussen rijke en arme landen. Is het nodig eraan te herinneren dat vandaag nog, minder dan 20% van de bevolking van deze aarde over meer dan 80% van het wereldinkomen beschikt. Eerlijk delen is een plicht van solidariteit die we verder moeten ontwikkelen en versterken.
De klimaatverandering, waarvoor het noordelijk halfrond hoofdzakelijk de verantwoordelijkheid draagt, versterkt verder die ongelijkheid, en de voedselcrisis verhoogt nog de moeilijkheden van talrijke landen.
Met de toestand in Afrika, in Centraal Afrika in het bijzonder, moeten we verder begaan zijn. De menselijke drama's die zich daar afspelen, inzonderheid de ontelbare tragedies die vrouwen en meisjes treffen mogen ons zeker niet onverschillig laten.
Om te besluiten hecht ik eraan hulde te brengen aan Koningin Fabiola die onlangs haar tachtigste verjaardag vierde. In ons aller naam wil ik haar danken voor wat zij aan de zijde van Koning Boudewijn gedurende meer dan 30 jaar is geweest, en ook voor alles wat zij nu nog doet.
Bij het herinneren aan deze thema's die Koning Boudewijn bijzonder ter harte gingen, moet men wel toegeven dat de toestanden waarin hij destijds zoveel energie heeft gestoken nu gedeeltelijk gewijzigd zijn, maar dat de fundamentele uitdagingen zijn gebleven. Als ik dit onderstreep is het omdat ieder van ons ertoe kan bijdragen onze samenleving nog rechtvaardiger en meer solidair uit te bouwen.
Dit is de wens van de Koningin, van mezelf en van gans onze familie op onze Nationale Feestdag.
peter
vandamme 21-07-2008 14:26
Inderdaad: delen is een plicht van solidariteit.
Maar dat te horen uit de mond van koning Albert?
Cynischer kan moeilijk, als je weet dat de al royale dotaties aan de leden van de Koninklijke familie ook nog eens dit jaar verhoogd werden.
In Laken zijn ze alle gevoel met de werkelijkheid kwijt.
Maar dat te horen uit de mond van koning Albert?
Cynischer kan moeilijk, als je weet dat de al royale dotaties aan de leden van de Koninklijke familie ook nog eens dit jaar verhoogd werden.
In Laken zijn ze alle gevoel met de werkelijkheid kwijt.
Oehoe
21-07-2008 20:48
Hij wenst zich in zijn toespraak niet verder te verdiepen in de
institutionele moeilijkheden omdat hij gewoon geen politieke
uitspraken MAG doen.
Maar deze zinsnede is toch niet mis te verstaan: "In ons land moeten wij nieuwe vormen van samenleven bedenken." Blij dat de noodzaak voor een staatshervorming ook tot in het Paleis is doorgedrongen.
@Peter VD: Idd. toen ik hem dat hoorde zeggen kwam der meteen ook een schampere reactie bij me op: Misschien eens beginnen met wat van jullie dotaties in te leveren?
Deze zijn namelijk dit jaar alweer verhoogd; bovendien zijn ze ook aan de index gekoppeld, net als onze lonen. Het verschil is dat een indexering van een gemiddeld loon nog geen 20€ extra per maand oplevert terwijl zij er ineens nog eens 50.000€ per jaar bijkrijgen.
Je kan geld storten zoveel je wil aan allerhande VZW's en verenigingen die zich inzetten in de strijd tegen de armoede (velen doen dat overigens ook, voor allerlei initiatieven, daar is geen oproep van de koning of een of andere tv-show voor nodig)
Armoede en het toenemende aantal mensen dat het moeilijk krijgt is echter een structureel maatschappelijk probleem en die moeten in eerste instantie door de overheid aangepakt worden. Meer nog: er moet op geanticipeerd worden ipv. te wachten tot het probleem zich stelt.
Zie je, Rolanda, als de Koning dan zoiets zegt worden er eerder wat wenkbrauwen gefronst; ook al heeft hij inhoudelijk zeker wel een punt. Dat zal niemand hem betwisten; we hebben allemaal gemerkt dat na acht jaar paars (met de socialisten in de regering notabene!) de middengroep enkel kleiner geworden is en er steeds meer mensen tegen de armoedegrens aan zitten.
Reactie is geredigeerd
Maar deze zinsnede is toch niet mis te verstaan: "In ons land moeten wij nieuwe vormen van samenleven bedenken." Blij dat de noodzaak voor een staatshervorming ook tot in het Paleis is doorgedrongen.
@Peter VD: Idd. toen ik hem dat hoorde zeggen kwam der meteen ook een schampere reactie bij me op: Misschien eens beginnen met wat van jullie dotaties in te leveren?
Deze zijn namelijk dit jaar alweer verhoogd; bovendien zijn ze ook aan de index gekoppeld, net als onze lonen. Het verschil is dat een indexering van een gemiddeld loon nog geen 20€ extra per maand oplevert terwijl zij er ineens nog eens 50.000€ per jaar bijkrijgen.
Je kan geld storten zoveel je wil aan allerhande VZW's en verenigingen die zich inzetten in de strijd tegen de armoede (velen doen dat overigens ook, voor allerlei initiatieven, daar is geen oproep van de koning of een of andere tv-show voor nodig)
Armoede en het toenemende aantal mensen dat het moeilijk krijgt is echter een structureel maatschappelijk probleem en die moeten in eerste instantie door de overheid aangepakt worden. Meer nog: er moet op geanticipeerd worden ipv. te wachten tot het probleem zich stelt.
Zie je, Rolanda, als de Koning dan zoiets zegt worden er eerder wat wenkbrauwen gefronst; ook al heeft hij inhoudelijk zeker wel een punt. Dat zal niemand hem betwisten; we hebben allemaal gemerkt dat na acht jaar paars (met de socialisten in de regering notabene!) de middengroep enkel kleiner geworden is en er steeds meer mensen tegen de armoedegrens aan zitten.
Reactie is geredigeerd
Eduard
22-07-2008 16:35
Jongens, toch! Kan de Koning geen betere vertalers krijgen? Een
zin als "Niettemin sta ik erop eraan te herinneren dat
moeilijkheden en crisissen aanleiding kunnen geven tot heropleven
en tot bedaren" geeft me puisten...
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

Bart Dirks
- België bestaat, cultuurwijzer van een gespleten land.
Uitgever Bert Bakker, 320 pagina's, 18,95 euro. ISBN 978 90 351
3298 6 Verkrijgbaar in de boekhandel, bij
Als we het
in Nederland over België hebben, gaat het negen van de tien keer
over Vlaanderen. We vergeten Wallonië nogal snel. Daarom alle lof
voor het groepje Nederbelgen in Wallonië dat een wekelijkse
e-mail-nieuwsbrief over het Franstalige landsdeel maakt en ook een
website onderhoudt. Neem een kijkje op
Gui Polspoel
praat met Bart Dirks, Nederlander en tot eind juli correspondent
van de Volkskrant in België. Een mooie en interessante afsluiter
van het eerste seizoen 'Polspoel'.
Je kunt er
natuurlijk alle historische monumenten bekijken. Maar Mechelen is
niet voor niets de kinderstad bij uitstek. Probeer eens een
spijkerbed of eet een ijsje met de ooievaars in de dierentuin.
'Ik vind
wel dat je erg ver gaat in het leren kennen van ons landje. . . tot
op de bodem' meesmuilt een Brusselaar. 'Luik doet mij denken aan de
Belgische maffia, aan jongerencriminaliteit, aan een hele gure
stationsbuurt.' Het kleeft al langer aan Luik. George Simenon,
geestelijk vader van commissaris Maigret, verliet zijn
geboorteplaats op zijn negentiende: 'Mijn hele leven heb ik gewacht
om te ontsnappen.' Toegeven, de reputatie van Luik/Liège (200
duizend inwoners) houdt niet over. Grijs, arm, crimineel, corrupt.
Belgen noemen de stad wel Palermo aan de Maas, vanwege de greep die
het Luiks-Italiaanse criminele milieu lange tijd had op de stad
zijn bestuur. 
*
*
... alvast
naar een voorproefje van de nieuwe dEUS...
Radio anno
2008 staat voor niets! Beluister en bekijk het interview met Bart
Dirks bij Studio Desmet Live, van woensdag 16 april.
Voor een leuk
eettentje in Brussel klik je
Hij begroet
me hartelijk, alsof hij me al jaren kent. In onze ogen misschien
een tikje te, maar het klopt alvast met het beeld dat wij
Vlamingen, van onze noorderburen hebben. Maar wat zijn onze
eigenaardigheden in Nederlandse ogen? Wat zijn onze kleine kantjes?
Wat zijn onze pluspunten? We vroegen het Bart Dirks, een
Nederlander die al vele jaren te midden van Vlamingen en Walen
woont en werkt.
Vijf jaar
lang was hij correspondent in België voor de Volkskrant. Binnen
enkele maanden keert hij terug naar zijn redactie in Nederland. Al
die tijd heeft hij ons land geobserveerd en genanalyseerd, zo ook
de voorbije politieke crisis. Hij heeft er ook een boek over
geschreven. Bart Dirks.
Met pijn in
het hart verlaat de Nederlandse journalist Bart Dirks (35) over een
paar maanden Brussel. Dirks, België-correspondent voor de
Volkskrant, laat als afscheid een dikke turf na: België
bestaat heet het boek onderkoeld. Een stevige, maar zeer
begripvolle kijk op dit complexe land en zijn inwoners. Lees het
interview in de krant
Brussel is
veel meer dan Manneken Pis en de grote markt. De gemeenten Elsene
en Sint-Gillis bewijzen dat. De Belgische hoofdstad is de optelsom
van negentien zelfstandige gemeentes. Brussel zelf, met de
gewichtige postcode 1000, de Grote Markt en Manneken Pis, vormt het
hart. Vastgeplakt liggen onder meer Anderlecht (van de
voetbalclub), en Schaarbeek (waar Raymond van het Groenewoud
geboren werd). Aan de zuidkant liggen zij aan zij twee van de
aangenaamste Brusselse gemeentes: Elsene (in het Frans Ixelles, 77
duizend inwoners) en Sint-Gillis (Saint-Gilles), 44 duizend
inwoners.
Belgische
gevangenissen zijn niet uit het nieuws te slaan. Er zijn muiterijen
en gedetineerden klagen over de woonomstandigheden, de
bezoekregelingen, het langdurig voorarrest of de overbevolking.
Half april wist een gevangene met een helikopter te ontsnappen uit
de moderne gevangenis van Lantin (bij Luik). Even spectaculair was
de uitbraak, vorig jaar zomer, van 28 gedetineerden uit de 150 jaar
oude gevangenis van Dendermonde. Voor de voorbijganger zijn de oude
Belgische gevangenissen een lust voor het oog. Ze ogen als kastelen
met fraaie kantelen. Maar van binnen zijn ze hopeloos verouderd. De
inrichting doet volgens criminologen geen recht aan de hedendaagse
opvattingen van straf en resocialisatie. Haast elke maand is er wel
een gevangenis waar de cipiers staken voor betere
arbeidsomstandigheden of extra collega’s. De bewaarders van
de gevangenis van Merksplas staakten eerder dit jaar, omdat
gedetineerden een klacht hadden ingediend bij de Commissie van
Toezicht over de soms agressieve houding van enkele bewaarders. De
commissie gaf de procureur de opdracht een onderzoek in te stellen.
In België zijn de straffen doorgaans hoger dan in Nederland. Maar
de voorlopige invrijheidstelling (VI) is in het algemeen na
eenderde van de straftijd. In Nederland is de vrijlating na
tweederde van de tijd. Maar omdat de Nederlandse straffen lager
zijn,verschillen de totale straftijd in België en Nederland niet
veel van elkaar. Op de foto de entree van gevangenis Leuven
Centraal. Foto: Joost van den Broek/de Volkskrant. Lees ook
Londen,
Parijs, Jakarta, Nairobi, New York... waar zitten de
correspondenten van de Volkskrant? Nou,
Eigenlijk had Koning Albert nog wel een bankrekeningnummer moeten bijvermelden voor een bijdrage voor de armoede bestrijding, want veel mensen zullen willen helpen, wanneer zij deze toespraak hebben gehoord.
Ik wil graag naar Belgie verhuizen, juist vanwege de medemenselijkheid, welke in Nederland zo ver te zoeken is.
Koning Albert zegt duidelijk dat hij zich niet wenst te mengen in de institutionele problematiek en dat hij enkele thema's aansnijdt welke Koning Boudewijn aan het hart gingen. Heel goed vind ik, maar niet erg feestelijk zonder een inzamelactie. Op het punt van het feestelijke aspect ontbreekt er mijns inziens een link naar de feestdag.
Reactie is geredigeerd