Uiteindelijk zou ik niet anders meer willen, maar het is wel wennen geweest; een bedrijf runnen vanuit een huis waar ook een jong gezin woont.

Toen ik mijn vrouw ontmoette deed ik mijn co-schap gynaecologie en was zij net aan haar specialisatie tot gynaecoloog begonnen. Vanaf de eerste overdracht was ik getroffen door haar ogen (blauw, indringend en onderzoekend), heur haar (blond en krullend) en haar geest (scherp, net zo onderzoekend als haar ogen en 'quirky'). Ik had inmiddels de verleidingen van talloze 'straight-leg bend-overs', uitgevoerd door tientallen plegen weten te weerstaan, maar dit was absoluut de vrouw waarvoor ik de halve wereld had afgezocht. Wanneer ik haar zie dan hoor ik Jimmy Buffet in mijn hoofd zingen "I have been around the world, looking for that woman-girl, who knows love will endure."

Toen eind 2006 onze zoon Toon werd geboren, moesten er keuzes worden gemaakt. We wilden absoluut niet dat Toon ons alleen in de weekends zou zien, dus was het voor ons duidelijk dat we niet allebei buitenshuis zouden kunnen werken. Want als je beiden om zeven uur 's ochtends het huis uitgaat en om zeven uur 's avonds terugkomt wordt je kind in feite opgevoed door je oppas.

Door het gelazer met de BIG ben ik na het halen van mijn Amerikaanse MD-diploma nog steeds niet toegelaten als arts, dus de keuze 'kostwinnerschap' was snel gemaakt; mijn vrouw had -letterlijk- de beste papieren, dus zij zou haar opleiding af gaan maken en ik zou vanuit huis mijn bedrijf opstarten. Voor Toon regelden we drie maal per week een oppasmoeder van 10 tot 17, verder éénmaal in de week naar opa & oma,  en op vrijdag heeft A. haar 'moederdag'.

En het is heerlijk; Toon wordt elke ochtend bij mij op schoot wakker terwijl we de Teletubbies kijken en hij een boterhammetje eet. Daarna aankleden, even door het huis ravotten en om 10 uur breng ik hem naar Dorien. Dan begint mijn werkdag die in theorie tot 17 uur zou duren. Inmiddels weet ik dat 16h30 het hoogst haalbare is, omdat vanaf dan de terugkomst voorbereid moet gaan worden; hapje klaar in de magnetron, slaapzakje naar beneden, luier en doekjes klaar.

Wanneer ik hem dan om een uurtje of vijf ophaal lopen we op de terugweg bij de boer-buren altijd langs de koetjes, de stiertjes en de kalfjes. Vroeger was dat het hoogtepunt, maar nu slechts een voorprogramma tot twee afzonderlijke hoogtepunten. Eerst wordt namelijk de tractor beklommen -helemaal zelf- en daarna gaat hij een koekje halen bij de buurvrouw. En pas dan kunnen we naar huis om te eten... Na het eten nog even spelen, als het even kan in de zandbak, en dan breng ik hem om zeven uur naar bed. Elke avond een wisselend ritueel van vier of vijf elementen uit een repertoir van tien mogelijkheden en bijna elke avond weer gezellig.

Pas sinds een maand of twee, nu A. voor de afronding van haar opleiding weer een jaartje academisch zit, heeft ze regelmatig de kans om rond zeven uur thuis te zijn en het avondritueel mee, of af te maken. Zij geniet er zicthbaar van, en ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat ik het allemaal zou moeten missen. Voor hetzelfde geld was het anders gelopen, was mijn BIG wel rond geweest en was ik ook in opleiding geweest; dikke kans dat ik het was geweest die 's avonds nog net een kwartiertje quality-time mee had kunnen pikken... Ik moet er eigenlijk niet aan denken.

Maar het opbouwen van een bedrijf in de 'uurtjes tussen-door' is lastiger geweest dan ik dacht. Omdat mijn bedrijf voornamelijk een internet-bedrijf is, kwam er een hele hoop programmerwerk bij kijken; HTML, PHP, MySQL, CSS, XML... Dingen waarvoor ik mij echt moet kunnen concentreren en afsluiten. Horten en stoten. Dagen oefenenen en prutsen om plotseling een doorbraak te hebben.
Programmeren is, in tegenstelling tot wat het lijkt, een ontzettend creatief proces en creatieve processen laten zich moeilijk sturen.
Laat staan indelen in dagelijkse blokken van zes uur tussen tien en half vijf.

Daar werd ik soms bijna wanhopig van, het weten dat ik écht aan een klus moest gaan beginnen die met een beetje pech 12 uur zou kunnen gaan duren. Zodat dat er halverwege hoe dan ook een moment zou komen dat alles afgebroken moest worden. En, nog veel erger, de volgende dag moest ik me eerst weer inleven in het project zoals dat de vorige dag, met losse eindjes, half opgeloste problemen en vage ideeën was blijven liggen. Dagen heb ik gezeten, achter dat buro, verlamd en niet wetend waar te beginnen omdat er niets meer was dat niet minimaal drie maal onderbroken zou moeten worden.

Uiteindelijk ben ik, zes weken geleden, gered door Jerry Seinfeld én door de (10+2)*5 methode en is het nu wel zo'n beetje af. Klaar voor gebruik. Helemaal af is het nooit en ik moet zo nog een belangrijke schakel gaan overzetten, maar er staat iets wat mensen van mij mogen zien.

Van de week voor een grote klant een compleet SMS-systeem afgeleverd voor allerhande apotheek diensten, mét een gelikte en gedetailleerde handleiding erbij. Yes! Iets over de deadline weliswaar, maar ze vinden het 'TOPPIE!!' Twee uitroeptekens én hoofdletters, dus ze zijn echt tevreden, denk ik dan. Het klopt, het veegt en het zuigt en ik ben trots.
Mijn eerste consumentendienst is ook zo goed als toonbaar, is getest en werkt als een zonnetje. Apetrots.

Vandaag is Toon bij Opa en Oma, maar morgen, dan ga ik hem om vijf uur weer ophalen bij de oppas, en dan weet ik dat er twee vermoeiende maar heerlijke uren op het programma staan. Dan denk ik zeker even aan alle andere werkende vaders, die zich klaarmaken om een file in te duiken, of een late vergadering, en die dit allemaal moeten missen. Die letterlijk niet weten wat ze missen.

Dan betekenen alle frustraties van het thuiswerken niets meer. Dit is geweldig. Zelf iets kunnen opbouwen én ook je zoon zien opgroeien. Campert had gelijk; het leven ís verukkeluk.

P.S. Ook het nieuwe logo is sinds twee nachten af! Bruikbaar in allerlei variaties...

PPS Ik mag ook weer bloggen, geloof ik!

Volgend artikel in dit blog

14reacties