Voor deze aflevering zijn echte zombies gebruikt, zodat het allemaal nog echter overkomt.



Bastiaan:
Harry, begrijp ik goed dat je met deze film koketteert met het zwerversbestaan?

Harry:
Sterker nog, Steunpunt Levende Doden is een ode aan het doelloze bestaan, aan het slapende onderweg zijn...
Jazeker, het kost de levende doden geen enkele moeite niets te zijn!

Bastiaan:Hoe bedoel je dat?

Harry:
Levende Doden hoeven geen ongeëvenaard soort mensen te zijn. Ze worden dood geboren en zijn geen kinderen van levende vaders en moeders. Innerlijke rampen, zoals verregaand narcisme en nutteloze verveling komen niet in hun woordenboek voor. Levende Doden hoeven niet te haten, te eerbiedigen en te verachten zoals normale stervelingen, hun ziel is nimmer doordrenkt van leed. Kortom, ze hebben zich voorgoed bevrijd uit de valstrik van het zelf.

Bastiaan:
Dat klinkt nogal gewichtig. Het leven is toch leuk en gezellig?

Harry:
Het leven is een strijd om het bestaan. Individuen zijn vervreemd van zichzelf en van elkaar. Angst regeert en innerlijk onvermogen heerst.

Bastiaan:
Nou, nou, nou... en zit dat allemaal verweven in jouw film?

Harry:
Daar draait de hele film om!

Bastiaan:
Geniaal!

Harry:
Dank je.

Volgend artikel in dit blog